Op het eerste Vlaams Congres van de KPB moest de Federatie Zuid- West-Vlaanderen het stellen zonder één van haar afgevaardigden. Een wat uit de hand gelopen vakantie maakte dat Yvan Herreman die bewuste congreszaterdag nog bromde in een Siciliaanse nor in plaats van in wat men ooit de « partijbunker » aan de Stalingradlaan noemde. Gelukkig lieten de Carabinieri ondertussen Yvan vrij, zodat we hem voor jullie aan het lijntje konden krijgen.

— Tot voor kort was je buiten het Kortrijkse niet zo bekend als partijmilitant. Maar toen beleefde je in het uiterste zuiden avonturen die heel de partij over jou deden spreken…
Y.H.
: Ja luister, ik ging dus als toerist naar Sicilië en toen ik daar toch in de buurt was dacht ik : « Ik kan maar eens gaan kijken naar dat vredeskamp in Comiso, nabij de basis van de raketten ». Het interesseerde me wel hoe zo’n kamp functioneerde en ik wou eens zien wie daaraan deelnam. Ik wist immers niet goed hoe de Italiaanse vredesbeweging in mekaar zit. Toen ik daar aankwam bleken daar slechts vijf mensen meer aanwezig te zijn, wegens de barre koude die daar ’s nachts heerst in deze tijd van het jaar. Overnachten in tenten is dus praktisch onmogelijk.
— Je was daar dus gewoon op vakantie ?
Y.H.
: Ik heb vanuit België niet de minste opdracht van één of andere organisatie meegekregen om daar iets te vervullen. Ik trok daar naartoe uit loutere interesse.
— Wat heb je daar dan uitgestoken, dat ze je in de nor draaiden ?
Y.H.
: Op een morgen heb ik een wandeling ondernomen naar de basis die ongeveer twee kilometer van het kamp verwijderd is. Op zo’n honderd meter van de ingang heb ik een foto genomen. Ik ben toen teruggekeerd naar Comiso om te praten met het coördinatiecomité tegen de raketten. Ik wilde namelijk weten hoe het nu verder ging met dat vredeskamp. Maar ik was nog geen 300 meter ver als de Carabinieri mij aanhielden. Ik moest meegaan in de basis, zodanig dat ik daar toch binnen geraakt ben. Ik ben daar helemaal niet ruw behandeld geweest. Ze vroegen me wat ik daar deed en ik zei dat ik toerist was. Maar naar het schijnt bestaan er geen toeristen in Comiso. Dan hebben ze me naar de rechter gebracht die besliste me op te sluiten. Toen ik eenmaal in de gevangenis zat heb ik met niemand meer contact kunnen opnemen : geen telefoon, geen telegram, niks. Langs mensen die daar in de keuken werkten ben ik aan een Siciliaanse krant geraakt, maar dat was duidelijk ook verboden. Ik had geen contact met advocaten of niets. Ze hadden wel beloofd dat ik na een paar dagen voorwaardelijk zou vrijgelaten worden. Ik wilde geen sensatie maken in België opdat zulks mijn vrijlating alleen maar zou bemoeilijkt hebben.
— Welke was dan de officiële reden van je arrestatie ?
Y.H.
: Dat was zogezegd schending van geheimen die de staatsveiligheid in gevaar zouden gebracht hebben, beschuldiging van militaire spionage en ten derde het dragen van een zakmes dat niet voldoet aan de grootte. Op de basis hebben ze ook mijn partijkaart gevonden, dat was ook een reden voor spionage. Volgens hen kon ik spioneren voor het Oostblok.
— Nadat ze je zonder veel omhaal enkele dagen vastgehouden hebben, ben je weer zomaar vrijgelaten ?
Y.H.
: Op zeker ogenblik kwam de persoon die zich met mij bezighield en die overigens zeer vriendelijk was bij mij om te zeggen dat ik vrij was, dat ik mocht gaan en staan waar ik wilde. Ik had zelfs niets van speciale papieren of formulieren nodig. Ik vermoed dat er diplomatiek overleg gebeurd is om mij vrij te krijgen, langs de Belgische ambassade in Rome. Maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen, want op dat ogenblik wist ik niet of men in België op de hoogte was van de situatie. Er is vaak getelefoneerd vanuit België, er is geschreven geweest, maar ik heb daar nooit iets van gehoord of gezien. Zelfs niet bij mijn vrijlating. Ik moest vaststellen dat ze hier al meer op de hoogte waren van de zaak dan ikzelf. Feit is dat de KPB en de Italiaanse zusterpartij PCI stappen hebben ondernomen die tot mijn vrijlating hebben geleid.
— Welk besluit trek je uit die zaak ?
Y.H.
: Wel, ik ben alleen maar bang dat wanneer men hier raketten zal installeren, de repressie en de intimidatie dezelfde weg zal opgaan als daar.

Gelukkig maar dat de vredesbeweging hier niet zo verzuild is als daar, zodat ze meer weerwerk kan bieden aan dergelijke toestanden.

Referentie
Jan Draad, Yvan Herreman aan het lijntje, De Rode Vaan nr.10 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.