Op 15 maart 1960 voltooide Georges Simenon in het Zwitserse Noland de roman “L’Ours en peluche”, die nog datzelfde jaar zou verschijnen bij Presses de la Cité. Johan de Belie heeft het boek zopas gelezen…

‘L’ours en peluche’ is een psychologische roman die zich op twee spanningsvelden ontwikkelt. Enerzijds het strakke verloop van het verhaal, anderzijds de evolutie van het hoofdpersonage, dokter-professor Jean Chabot. Deze is eigenaar van een kraamkliniek hartje Parijs voor de beau monde, doceert in twee andere ziekenhuizen en houdt er ook een privépraktijk op na. Hij is gehuwd met Christine, heeft twee bijna volwassen dochters en een zestienjarige zoon. Zelf slaapt hij reeds sedert jaren niet meer in zijn eigen kamer maar in een ruimte achter zijn praktijk. Er zijn vier bedienden in huis die hij nauwelijks kent. Af en toe had hij een minnares, momenteel sedert vier jaren is dat zijn secretaresse Viviane. Rijk, maar met weinig contact met de buitenwereld… “Voor iedereen was hij de sterke man, de professor, de biechtvader, de verstrekker van moreel en fysiek welzijn, wiens functie het was om vertrouwen in te boezemen.” Zo heeft hij het gevoel dat er overal door allen aan hem getrokken wordt, hij geeft en krijgt niets… hij is uitgeput. Bovendien is hij dwangmatig bezorgd over de indruk die hij nalaat, wat men over hem denkt, hoe men over hem oordeelt – een gevoel dat hij reeds had vanaf de geboorte van zijn kinderen: hoe zullen zij hun vader zien?
Wanneer hij op een late avond een jonge verpleegster slapend aantreft, lieflijk als een teddybeer, vrijt hij met haar terwijl zij zich daarvan (half in slaap) nauwelijks bewust is. In de loop der volgende weken herhaalt het gebeuren zich, ditmaal voor het meisje bewust, zij lijkt verliefd op de veel oudere dokter. Tot zij plots verdwijnt, ontslagen – secretaresse Viviane en de directrice van het ziekenhuis doen mysterieus-onbehaaglijk over dat ontslag. Even later leest Chabot in de krant dat het lijk van Teddybeer werd opgevist uit de Seine; zwanger.
Hij heeft gemerkt dat zijn secretaresse sluiks een briefje dat onder de ruitenwisser van zijn auto stak, wegmoffelde. En meermaals duikt er een man op in zijn gezichtsveld die hem woedend, dreigend aankijkt. Wanneer hij tenslotte een briefje onderschept is de boodschap duidelijk: een doodsbedreiging. Is die man geen type uit de Elzas, en was Teddybeer niet uit de Elzas afkomstig? Is dit alles ernstig te nemen? Of lijdt hij – oververmoeid – aan paranoia? Hoe dan ook besluit hij een revolver op zak te dragen. Vermoeid… en hij lijkt soms buiten zichzelf te treden; of de pedalen te verliezen op cruciale momenten: zelfs tijdens een bevalling vindt hij de correcte woorden niet meer. De gedachten aan de dood en aan zelfmoord dringen zich steeds meer op.
Een avond, hij moet zich melden op een feest bij de vader van zijn zwager. Deze bezit aandelen in zijn kliniek. Een verzoek, dwingend: een wellicht dubieuze behandeling van de heel jonge nieuwe ‘verloofde’ van de oude man – iets dat hij wellicht niet zal kunnen weigeren… Wat walgt hij des te meer van alles. Hij gaat dezelfde avond nog naar een vriend-psychiater die hem twee onuitvoerbare oplossingen aanreikt. Zinloos. Er rest slechts één uitweg. Te volbrengen in de buurt van zijn secretaresse Vivianne, de enige met wie hij nog enig echt contact had. Hij bereikt haar flat, pistool in de hand – hoort haar stem – maar ook deze van een jongeman. Opent de deur, herkent een student. Dus zelfs zij… hij richt het pistool, aarzelt op wie te mikken, schiet. Vraagt de politie te bellen. Hij is moe, hij heeft slaap.
Een prachtige psychologische opbouw. Ook de sfeer van het gynaecologisch ziekenhuis, hoe het er ’s nachts is… Terwijl meteen de nevenkarakters, vooral de kinderen van de dokter, ook voldoende aandacht krijgen. Net als het leven in de bistro’s die Chabot bezoekt, met daar enkele types. Zijn moeder ook, een mooie schets. Simenon op zijn best, als psycholoog en als verteller.

Johan de Belie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.