Vorige zondag trokken enkele duizenden vrouwen door de straten van de hoofdstad in het kader van de jaarlijkse betoging van Vrouwen Tegen de Krisis (VTK), terwijl vandaag donderdag 8 maart in het teken staat van de Internationale Vrouwendag. Het leek ons dus aangewezen om deze week een vrouw aan het lijntje te halen. Niet zo maar een vrouw natuurlijk, maar anderzijds ook niet direct een « kopstuk » van VTK. Neen, we opteerden voor een vrouw die dagdagelijks met de problematiek te maken heeft in het kader van de vzw Omschakelen, een vormingscentrum voor vrouwen. Rita Ruys begeleidt de cursussen van Omschakelen en houdt zich ook bezig met de « globaal administratieve beslommeringen », zoals ze het zelf formuleert. We laten haar trouwens eerst en vooral uitleggen wat Omschakelen nu precies betekent.

Rita Ruys : Wij hebben Omschakelen opgericht in 1980 vanuit de bekommernis dat vrouwen zich dikwijls een tijdlang inzetten voor man en kinderen, dat zij bijgevolg vaak een lager diploma hebben of toch hun werk hebben opzij gezet, maar dat zij op een bepaald moment in hun leven op een punt komen dat ze zeggen : is dat het nu geweest, is er voor mij niks anders meer mogelijk ? Ze zijn nog niet oud genoeg om met pensioen te gaan en hebben soms nog wel een aantal mogelijkheden, die dan echter door die gezinssituatie zijn afgezwakt. Om die vrouwen de stap naar buiten te helpen zetten, daarvoor organiseren wij cursussen. Tot hiertoe liepen die in elke provincie twee keer per jaar over tweeënhalve maand, tegen een frequentie van twee dagen per week. Voor dit jaar hebben we echter daarnaast ook nog een ander type planning, zo b.v. kortere seminaries over werken als zelfstandige, het ABC van de computer, het opzetten van nieuwe tewerkstellingsmogelijkheden enz.
— U heeft het tijdstip wel slecht gekozen, niet ? Precies in volle crisis huisvrouwen te willen omscholen, terwijl er onder de werkende vrouwen juist zo’n grote werkloosheid heerst ?
R.R.
: Voor een stuk is het vechten tegen de bierkaai, inderdaad. Maar voor ons is dat des te meer een reden om ons daarvoor in te zetten. Juist in deze crisistijden worden vrouwen weer van de arbeidsmarkt geduwd en wij vinden dat vrouwen integendeel de kans moeten krijgen zich menswaardig te ontwikkelen, ook inzake arbeid. Trouwens de jongste tijd krijgen wij niet enkel huisvrouwen over de vloer maar ook alleenstaande en werkloze vrouwen, weliswaar vanaf 25 jaar, omdat het voor hen meestal niet meer mogelijk is om nog te gaan studeren of te recycleren en dergelijke.
— Ik neem aan dat u er in die optiek dan wel bij was, vorige zondag in Brussel. Wat waren zo uw indrukken ?
R.R.
: De opkomst was minder groot dan in andere jaren, wat uiteraard te betreuren is, maar ik denk toch dat het overeenstemt met een algemeen gevoel van apathie dat zich van de mensen meester maakt. Het ligt in dezelfde lijn van het gevoelen dat de meeste mensen van de grote vredesbetoging overhielden : meer dan vierhonderdduizend mensen komen op straat en toch wordt daarmee op geen enkele manier rekening mee gehouden. Betogen helpt in dit land bitter weinig, denk ik.
— Is het dan zo dat VTK een remedie tegen de verveling is geworden, zoals een cartoon in « De Zwijger » suggereerde ?
R.R.
: Dat geloof ik niet. Wij zijn voorstander van een complete emancipatie van de vrouw op alle terreinen en in die zin zijn we dan ook als voorvechtsters aanwezig op zo’n betoging. Ik kan me echter best voorstellen dat door b.v. de talrijke schorsingen al die vrouwen zich als geslagen honden voelen en dat het moeilijk wordt om die mensen nog sensibel te maken.
— Wat betekent dan in die contekst de Internationale Vrouwendag anno 1984 voor u ?
R.R.
: Een beetje solidariteit over de grenzen heen. Wat nodig is, want ook internationale instanties, zoals b.v. het Europese Sociale Fonds, richten zich minder en minder tot de vrouwen. Maar ja, zo is het altijd al gegaan : in die perioden van hoogconjunctuur zijn we goed genoeg om op de arbeidsmarkt mee te draaien, maar in tijden van crisis krijgt iedereen een conservatieve reflex en moeten vrouwen maar terug aan de haard.

Moeten is echter dwang en schreien kinderzang. Daarom, neem pen en papier en noteer het adres van de vzw Omschakelen om aldaar meer informatie te verkrijgen over de op til zijnde cursussen : O.L. Vrouwstraat 21, 3000 Leuven, 016/22.73.64.

Referentie
Jan Draad, Rita Ruys aan het lijntje, De Rode Vaan nr.11 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.