35 jaar geleden won Eddy Planckaert voor de eerste maal de Omloop Het Volk (een jaar later zou hij dat nog eens overdoen). Het was de eerste wielerwedstrijd die ik zelf heb gevolgd.

Het was Lode De Pooter die daarvoor had gezorgd, omdat hij een wielerjournalist op de redactie van Het Volk kende, die tevens bij de organisatie was betrokken (een zekere Boogmans, zou dat kunnen?). Alhoewel ik ’s avonds in Dendermonde werd verwacht voor het quiztornooi, heb ik die buitenkans natuurlijk met beide handen gegrepen, al is zeker niet alles verlopen zoals het moest.
De start was toen nog aan de Peugeot-garage, zodat bovenstaande foto van Jo Clauwaert niet dat jaar is genomen, want dat was aan de Rozebroeken in 1987. Toch reed Eddy toen ook al voor Panasonic. Samen met zijn broer Walter (vierde) maakte hij toen deel uit van een kopgroep van vier. In de gietende regen bleef hij Jean-Luc Vandenbroucke en Ludo Peeters voor. Als ik me niet vergis eindigden nog drie andere renners van Panasonic bij de eerste tien (Jos Lammertink vijfde, Johan Lammerts zevende, Bert Oosterbosch achtste).
Eddy had dat jaar al de openingsprijs in Marseille gewonnen, net als vier etappes in de Ster van Bessèges (en uiteraard ook het eindklassement) en drie ritten in de Ronde van de Middellandse Zee. Hij was dus zeker geen verrassende winnaar!
Zelf werd ik die dag door mijn onervarenheid wél met een paar (onaangename) verrassingen geconfronteerd. Aangezien ikzelf geen auto had en De Rode Vaan ook niet, kreeg ik van de organisatie een chauffeur ter beschikking. Die man had daar duidelijk geen zin in. Misschien had hij anders rustig thuis kunnen blijven, misschien hield hij niet van wielrennen, wie weet, misschien had hij wel een bloedhekel aan communisten! Hoe dan ook, die heeft bijna de hele tijd zijn mond niet opengedaan. Maar dat was nog niet het ergste. Ik wist uiteraard niet dat de organisatie ook een lunchpakket ter beschikking stelde. Die gast zei niets en liet me ook niet delen in het zijne. Kortom, ik rammelde van de honger. Na lang aandringen stopte hij dan toch eens bij een bakker, waar ik me een paar crèmekoeken kon aanschaffen. Idem dito wat plassen betreft. Wie mij kent, weet dat ik een kleine blaas heb, maar die dag heb ik dan toch goed mijn plas leren ophouden, want een plasstop zat er oorspronkelijk niet tussen. Enkel toen we aan de Muur van Geraardsbergen de renners niet mochten volgen en dus noodgedwongen een tijdje moesten stoppen en Peter Post (de ploegleider van Planckaert) uit de auto sprong om een plasje te maken, kon ik zijn voorbeeld volgen.
Enfin, het was desondanks toch een hele ervaring. Toen de aankomst in zicht kwam, werden we vooruitgestuurd en zo kon ik dan de eindsprint meemaken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.