De gewezen profwielrenner Dirk Baert viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Bijna 35 jaar geleden, 34 om heel precies te zijn, heb ik hem nog telefonisch geïnterviewd voor De Rode Vaan toen hij als bondscoach de leiding had van de Belgische selectie die dat jaar zou deelnemen aan de Vredeskoers. (*)

Precies op 8 mei 1985 startte heel toepasselijk de belangrijkste rittenwedstrijd voor liefhebbers die gekend is onder de naam « Vredeskoers ». Voor het eerst georganiseerd in 1948 van Warschau naar Praag en omgekeerd doet de wedstrijd sedert 1952 ook Berlijn aan, terwijl t.g.v. de veertigste verjaardag van de overwinning op het fascisme er nu voor het eerst ook een (vliegtuig-)uitstap naar Moskou bij hoort. In het verleden is deze « Ronde van Frankrijk voor liefhebbers » wel eens geboudeerd door het westen en het onrechtvaardige daarvan werd nog onderlijnd doordat er vaak onverholen politieke motieven van aan de oorsprong lagen. Maar gelukkig is dat nu achter de rug en o.a. België stuurt een sterke amateurslichting uit (Carlo Bomans, Rudy Ceyssens, Henri Mannaerts, Eric Peeters, Stefaan Van Leeuwe en Patrick Verplancke), die voor het eerst wordt geleid door Dirk Baert, tot vorig jaar zelf nog actief beroepsrenner met o.m. een wereldtitel in de achtervolging (1971) op z’n palmares. Vandaar onze eerste vraag: was het misschien onder zijn impuls dat die koerswijziging er is gekomen ?
Dirk Baert : Zo kan je dat niet stellen. Dat is gebeurd in overleg met Patrick Sercu. We vinden dat de Vredeskoers de belangrijkste wedstrijd is voor liefhebbers buiten het W.K., zo’n manifestatie kun je dan ook moeilijk links laten liggen, als je mij deze woordspeling vergeeft. Daarom hebben we reeds deze winter gepolst naar de ambities van onze sterkste renners en zo zijn we tot deze selectie gekomen. Of ze zal kunnen wedijveren met de ploegen uit Oost-Europa is natuurlijk nog de vraag, naar deelnemen is op zich reeds belangrijk vind ik.
— De ware Olympische geest ! Maar er moet toch meer zijn dan dat ?
D.B. :
De ploeg is gebouwd rond Carlo Bomans, de enige die op internationaal vlak kan meespelen. Als die een etappe zou kunnen winnen b.v. dan zou ik al dik tevreden zijn.
— Nochtans hebben we ooit eens een winnaar gehad : Marcel Maes in 1967…
D.B. :
Ja, maar dat moet je in zijn tijd zien, natuurlijk. Toen was de Vredeskoers zelfs voor de Oost-Europese landen nog niet zo belangrijk als nu. In de huidige omstandigheden zou het niet realistisch zijn een plaats vooraan in het klassement te beogen. Voor onze jongens komt het er in de eerste plaats op aan het vak te leren. En als er dan nog wat goede uitslagen bovenop komen dan is dat meegenomen.
— Dient er veel geklommen ?
D.B. :
Van echte bergritten kan je niet spreken maar in Tsjechoslovakije en Polen zijn er toch een paar behoorlijk lastige ritten. Het is vooral hier dat we verwachten dat Bomans zich zal tonen. Hij is weliswaar geen echte klimmer, maar hij is de meest complete renner. op geen enkel vlak een echte uitblinker, maar zeer veelzijdig.
— Vindt u het jammer dat de Vredeskoers z’n bijnaam als « Ronde van Frankrijk voor liefhebbers » nu ook probeert waar te maken door een aantal spectaculaire verplaatsingen in te lassen ?
D.B. :
Die twee verplaatsingen met het vliegtuig naar en van Moskou zijn natuurlijk niet niks, maar toch denk ik dat dit de uitstraling gaat ten goede komen. Ik denk b.v. dat de Sovjet-renners nog meer gemotiveerd zullen zijn dan anders. Voor hen is het werkelijk de belangrijkste wedstrijd van het jaar en zij willen dan ook de belangstelling van de massa daarvoor opwekken. En via die omweg zal de belangstelling in het westen ook wel stijgen, veronderstel ik.
— Zijn er Belgische kranten die de verplaatsing meemaken ?
D.B. :
Wel, je weet misschien dat er wat problemen zijn omtrent de voorwaarden. Men vraagt namelijk honderd Amerikaanse dollar per dag, alles inbegrepen, terwijl b.v. de Giro delle Regioni (georganiseerd door ons zusterblad Unità, red.) de journalisten zelf uitnodigt, ze hoeven dus m.a.w. niet te betalen. Daar staat echter tegenover dat dit argument om dan niet te gaan dan weer blijkbaar niet geldt voor de Ronde van Spanje, waarvoor Belgische journalisten ook niet worden uitgenodigd. Je zou natuurlijk kunnen opwerpen : ja maar, dat zijn profs, maar de uitstraling van de Vredeskoers is toch ook zeer groot, vind ik. Gaat er trouwens niemand van jullie naar de Vredeskoers ?
Euh… ik vrees dat ook wij niet uitgenodigd zijn (**) en voorlopig worden wij ook nog steeds niet in dollars uitbetaald…

Referentie
Jan Draad, Dirk Baert aan het lijntje, De Rode Vaan nr.19 van 1985

(*) De foto is genomen in 1976 toen Baert de kermiskoers in Temse won vóór Jan Krekels en Walter Planckaert. De politieagent rechts op de foto is mijn vader. De man die de aankomstvlag hanteert, is een zekere Govaerts. Zijn voornaam ben ik vergeten, maar hij was de vader van Robert, Walter, Monique en Benny.
(**) Zou het overdreven zijn te denken dat Lode De Pooter zijn uitnodiging voor het jaar daarop aan dit lijntje heeft te danken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.