Morgen zal het al veertig jaar geleden zijn dat de Franse cineast Jean Renoir, zoon van de schilder Pierre-Auguste Renoir, is overleden.

Na de dood van zijn vader in 1919 begon Renoir met diens erfenis een eigen productiemaatschappij, en vanaf 1924 regisseerde hij zijn eerste stomme films, meestal met zijn vrouw Catherine Hessling in de hoofdrol. Toen de geluidsfilm zijn intrede deed, maakte hij enkele succesvolle films, waaronder La Chienne (1931).
In 1936 draait een collectief o.l.v. Jean Renoir en met o.m. Henri Cartier-Bresson voor de Franse communistische partij “La vie est à nous”. Uit die periode stamt ook “La grande illusion” van Jean Renoir, dat als een voorbeeld geldt van impressionisme in de film (en die ook de oscar als beste film veroverde in een periode dat er nog geen afzonderlijke oscar was voor niet-Engelstalige films).
Ik ben niet helemaal zeker of Marcel Carné ook tot deze strekking behoorde, maar aangezien de dichter Jacques Prévert de scenario’s voor zijn films schreef, is dat wel mogelijk. In “Quai des brumes” (1938) storen die dichterlijke dialogen in het begin, maar als ze op het einde toch hun nut blijken te hebben gehad, kan ik er wel mee leven.
De film die door velen wordt beschouwd als het eerste meesterwerk van Renoir was La Grande Illusion, een oorlogsfilm uit 1937. De film was een internationale hit en werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Film. Twee jaar later, in 1939, volgde La règle du jeu, een tragikomedie over de Franse hogere kringen in die tijd. Omdat de film sterke kritiek uitte op de Franse samenleving, haalde de Franse regering de film uit de bioscopen en knipte er enkele scènes uit.
Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak werd Renoir lid van de Filmdienst van het Franse leger. Nadat Frankrijk door de Duitsers onder de voet was gelopen, vluchtte Renoir via Portugal naar Amerika, en ging naar Hollywood. In 1943 maakte hij This Land Is Mine voor RKO, een patriottisch anti-Duits drama. In 1945 bracht United Artists The Southerner uit, waarvoor hij een Oscarnominatie voor Beste Regie kreeg. Jean Renoir brengt met “French cancan” in 1954 een eerbetoon aan het Frankrijk van “la belle époque”. Alhoewel het onderwerp op zichzelf “pikant” is, zijn het uiteraard niet de gezonde onderbroeken die we tijdens de cancan te zien krijgen, die deze pikanterieën oproepen. Daarvoor moet men eerder op de achtergrond letten: een vrouw die zich aan- of uitkleedt of een die een bad neemt. Op een bepaald moment loopt ook een halfnaakte dame gewoon door het beeld, zonder dat dit iets met de actie als zodanig te maken heeft.
In 1974 kreeg hij dan toch een Oscar voor zijn volledige oeuvre. Hij stierf op 12 februari 1979 in Hollywood.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.