Lezen. Ah, het échte lezen! Strips eerst. Nero, mijn favoriet. Petoetje en Petatje, Mijnheer en Madam Pheip, Jan Spier, Tuizentfloot en natuurlijk Adhemar. Weet dat ik hier nog een briefje heb van Marc Sleen, een antwoord op de vraag die ik als achtjarige hem stelde hoe een verhaal eindigde; hij antwoordde dat ik om dat te weten zijn volgende album maar moest kopen, de verdomde commerçant… Nero dus.

En ook Suske en Wiske. Het album ‘De zwarte madam’. Zij imponeerde mij meer dan de heks van Sneeuwwitje, de eerste film die ik in de bioscoop zou zien. Strips als eerste, beperkte, leesvoer.
Maar wie herinnert zich nog ‘Lord Lister’? Geen strip, heuse boekjes, telkens 32 bladzijden, gedrukt op krantenpapier, ze verschenen wekelijks. Steeds met een rode voorplat, in het midden een zwart-witte tekening: een overval of gruwelijke misdaad, en linksboven het gemaskerde gelaat van Lord Lister alias John Raffles alias lord William Aberdeen zoals hij gekend was in de Londense society. Met zijn trouwe helper Charles Brand en zijn chauffeur James Henderson. Hij was arts, beschikte over een fenomenale kracht, was een meester in vermommingen (wat sprak dat tot de verbeelding), verplaatste zich met zijn duikboot Bruinvis of in zijn vliegtuig (Duivel der Lucht). Om het op te nemen tegen zijn vijanden Moloch, Mad Pete en de bende van het Kwade Oog; of tegen inspecteur Baxter van Scotland Yard die hem steeds op de hielen zat, en met wiens nicht Ellen hij een relatie heeft.
Maar vooral: Lord Lister is een gentleman-inbreker die geld en juwelen haalt bij de rijken, uitzuigers, zwendelaars; hij strijdt tegen onrecht. En hij geeft de opbrengst van zijn strooptochten aan behoeftigen en gedupeerden. Wat een heerlijke 2derangs lectuur was dat. ‘De radjah van Indragora’, ‘Het gestolen staatsstuk’, ‘Onrust op Marlebone Castle’, ‘Flitslicht in de nacht’… hoeveel uurtjes heb ik niet met rode oortjes doorgebracht met Raffles.
Rode oortjes, geen ‘Rooie oortjes’, dat erotisch stripverhaal zou pas vele jaren later opduiken en was niet aan mij besteed. Net zo min als wat toen wél bestond, het fotoblad ‘De Lach’, een soort Playboy van den Aldi! Nog vermelden dat Lord Lister in Duitsland ontstond in 1909, geschreven door twee auteurs; het werd vrij snel opgepikt in Frankrijk en waaide zo over naar Nederland en Vlaanderen. En… je kreeg er wekelijks achteraan de horoscoop bij!
Nu zijn herinneringen grillig, vaak te grillig. Kijk, van het misdadig (hoewel goedbedoeld) leven van Lord Lister flitste mij plots (bestond ergens een aanleiding?) een heel ander beeld door de geest. Het moet in diezelfde tijd geweest zijn dat ik mijn ouders vergezelde naar een optreden van de Wiener Sängerknaben in onze parochiekerk. Ach dat heerlijke jongenskoor uit Wenen, die hemelse stemmen, die muziek, en – laat ik het bekennen – dat betoverend uitzicht, die engelachtige knaapjes in matrozenpak; een geheel om bij weg te smelten. Neergedaald uit de hemel. Daar en toen moet mijn liefde voor de klassieke en religieuze muziek geboren zijn, niet zozeer het gregoriaans maar o.m. Bach, Buxtehude, en latere ontdekkingen als Hildegard von Bingen en de liederen uit de abdij van Montserrat. Helaas, enkele decennia erna las ik dat een schandaal was losgebarsten: seksueel misbruik bij en met de Wiener Sängerknaben. Achteraf moet het me niet verwonderen natuurlijk, ze leken te mooi, te zuiver, te puur; te gemakkelijk om bezoedeld te worden. En in die sfeer en omgeving… Nee, dan was het ‘misdadig’ brein van Raffles eerlijker en oprechter in zijn eenvoud…

Johan de Belie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.