35 jaar geleden kreeg ik van De Rode Vaan de opdracht om mij over de gehandicaptenzorg te buigen. Dat was toen het domein van Rika Steyaert. Deze CVP-politica is ondertussen ook al lang overleden (1925-1995) en, eerlijk gezegd, na al die jaren dacht ik dat de titel op haar ideologische collega Rika De Backer (1923-2002) sloeg. Ik weet wel dat zij minister van cultuur is geweest, maar gehandicaptenzorg had ook hààr domein kunnen zijn…

Dat de vakantieperiode de ideale gelegenheid is om nefaste regeringsmaatregelen door te drukken, hebben deze zomer ook de gehandicapten mogen ondervinden. Rika Steyaert, gemeenschapsminister van gezin en welzijnszorg, maakte toen immers een aantal bezuinigingsmaatregelen in de sector van de gehandicaptenzorg bekend die de geschiedenis zijn ingegaan als de « vakantiebesluiten ».
Ondanks de loden hitte werd er toch vinnig gereageerd, zodanig zelfs dat Rika gas moest terugnemen en de harde kantjes moest afronden. De kern bleef echter onaangetast en die is op zich hard genoeg om er even hard tegenaan te gaan. Dat is men dan ook van plan op 4 februari e.k. met een meeting in de Brusselse Magdalenazaal. Daartoe werd een ad hoc-comité opgericht (met als naam dus het « 4 februari-comité ») dat toch wel een merkwaardige samenstelling heeft.
Naast verenigingen die de belangen van de gehandicapten verdedigen (zoals daar zijn : AVERG, de Actieve Verdedigingsgroep voor de Rechten van de Gehandicapten; K.V.G., Katholieke Vereniging voor Gehandicapten; V.F.G., Vlaamse Federatie voor Gehandicapten; de federatie van Werkgroepen Bijzondere Jeugdzorg en de « Werkgroep Gehandicapten » van Elcker-Ik) treft men er immers ook een aantal vakverenigingen in aan. Met name de B.B.T.K. (Bond van Bedienden, Technici en Kaders), de C.C.V.D. (Christelijke Centrale Voeding en Diensten) en de L.B.C. (Landelijke Bedienden Centrale). Deze bonden komen uiteraard in de eerste plaats op voor de verdediging van de belangen van de personeelsleden in de gehandicaptensector en daarom is deze lijstverbinding nieuw.
Inderdaad, als er al een lijn valt te trekken in de maatregelen van mevrouw Steyaert, dan kan men vaststellen dat deze de instellingen en meer expliciet de grote instellingen bevoordeelt, of althans minder benadeelt. Instellingen die de grootste werkverschaffers zijn in de sector. Vandaar trouwens dat het allicht geen toeval is dat de belangrijkste bond op dit terrein, te weten het V.I.G.B.J. (Verbond van Instellingen voor Gehandicapten en Bijzondere Jeugdzorg), aangesloten bij de Caritas-Confederatie van Instellingen (C.C.I.) in dit brede front ontbreekt. Deze bond ziet immers meer heil in « rechtstreeks onderhandelen » met de bevoegde minister… Allicht !
Maar, zoals gezegd, eindelijk hebben gehandicapten en personeelsleden elkaar gevonden, over de ogenschijnlijke tegenstelling heen dat de roep om meer geïntegreerde woonvormen van de pleitbezorgers van de gehandicapten een automatische afbouw inhoudt van de instellingen. Die tegenstelling is nu opgeheven omdat men het personeel heeft kunnen doen inzien dat ook thuisbegeleiding, preventie, integratie enz. zeer arbeidsintensief zijn.
Op een persconferentie, waarop het woord vooral werd gevoerd door Pol Pataer, secretaris van L.B.C., werd het eisenprogramma dat aan de basis ligt van de manifestatie van 4 februari bekend gemaakt.
Dit platform werd op de dag van de persconferentie (18 januari) ook overhandigd aan een vertegenwoordiger van mevrouw Steyaert, die naar verluidt « welwillend » ertegenover zou staan. Maar hoe « wel » die wil wel is, moge misschien blijken uit het feit dat de mensen van AVERG zich van deze taak kweten tijdens hun veertiende (!) « zwarte woensdag ». Omdat de « vakantiebesluiten » op een woensdag werden goedgekeurd, heeft AVERG immers niet nagelaten iedere woensdag in de Jozef II-straat (het « hoofdkwartier » van de Vlaamse Executieve) te gaan demonstreren. Maar tot nu toe is mevrouw Steyaert nog niet op de kern van haar beslissingen teruggekeerd. Tenzij ze nog vóór 4 februari voor een coup de théâtre zorgt ?
De financiële bijdrage van de gehandicapten
Eén van de besluiten, goedgekeurd door de Vlaamse Executieve in juli ’83, waaraan niet werd geraakt toen op 30 september een aantal (terugkrabbelende) wijzigingen werden aangebracht, is de bepaling dat een gehandicapte voortaan méér zal moeten bijpassen uit eigen zak, wanneer hij of zij in een instelling verblijft. Concreet gaat hiermee een loonverlies gepaard van 4.360 fr indien de gehandicapte over een inkomen van 25.000 fr beschikt.
Weliswaar wordt een « zakgeld » gewaarborgd van 7.000 fr (voor wie in een « bezigheidshome » zit, d.i. een dag- en nachtverblijf — tegenover de « gezinsvervangende tehuizen » die enkel voor nachtopvang zorgen — ligt dat bedrag aanmerkelijk lager, namelijk op 4.000 fr), maar die term « zakgeld » is lichtjes zo niet erg misleidend. Het betreft hier namelijk geen geld dat uitsluitend aan ontspanning kan worden besteed, voor vele levensnoodzakelijke dingen moet de gehandicapte of zijn familie immers ook zelf opdraaien.
Het 4 februari-comité kan dan ook hoegenaamd niet akkoord gaan met een verhoging van die eigen bijdrage omdat het er op de duur zowaar op neer komt dat een gehandicapte betaalt om te mogen werken ! Een bijdrage van 700 fr die door Steyaert wordt vooropgesteld overtreft immers in ruime mate de prijs die door iemand (eender wie dan) dagelijks wordt betaald om te « leven ». Het comité schat dat dit zo’n 430 fr bedraagt, maar het beseft uiteraard ook dat dit geen vaststaand cijfer is, al komt het wel overeen met het advies van de Vlaamse Hoge Raad voor mindervalide personen. In afwachting dat een degelijk onderzoek heeft uitgemaakt wat zo’n « huisvestingskost » precies bedraagt, eist het comité dat men terugkeert naar de regeling van vóór 1 oktober 1983.
Dat onderscheid tussen werkbekwame (in gezinsvervangende tehuizen) en werkonbekwame (in bezigheidshomes) gehandicapten zou volgens het comité trouwens ook moeten verdwijnen, want het spreekt vanzelf dat mensen financieel « bestraffen » omdat ze een hogere graad van handicap hebben, weinig christelijk is, hoe de naam van de partij van mevrouw Steyaert ook mag luiden !
Om de pil te vergulden heeft Steyaert ook voor een nieuwigheid gezorgd, die ondanks de goede bedoelingen alweer stof doet opwaaien. Het gaat om de socio-culturele bijdrage. Voor motorisch en sensorisch gehandicapten bedraagt die 20 fr per dag. Voor matig en licht mentaal gehandicapten wordt ze al verlaagd tot 13 fr per dag, maar zwaar mentaal gehandicapten die moeten het stellen met 0,0 % ! Hieraan is cultuur (in welke vorm dan ook) niet besteed, vindt het kabinet. Waarbij we uiteraard dezelfde bedenking kunnen maken over de morele orthodoxie van zo’n discriminatie.
Maar het strafste is nog dat deze toelage in de dagprijs wordt berekend. Op die manier belandt ze dus in de zakken van de instellingen en niet in handen van de gehandicapte. Niet alleen komt het principe hiermee op de helling (want hoe zal men kunnen nagaan of het geïnde bedrag inderdáád aan « socio-culturele » activiteiten wordt besteed ?), maar vooral is het een verregaande vorm van paternalisme, waarbij zelfs licht gehandicapten niet in staat worden geacht voor zichzelf uit te maken aan welke culturele activiteit zij geld willen spenderen.
Dit procédé wordt zelfs soms voor het zakgeld in zijn geheel toegepast, wat volgens de heer Meirens totaal onaanvaardbaar is, ook al kan er soms communicatiemoeilijkheid zijn. In een tijd van bankkaarten e.d. acht de heer Meirens het immers ondenkbaar dat er geen systeem kan worden ontworpen, waarbij gehandicapten toch zelf betalingen e.d. kunnen verrichten.
Ook volwassenen in dagcentra en minderjarigen in semi-internaten zouden volgens het ontwerp van Steyaert meer moeten betalen (250 fr per dag), minderjarigen in internaten zelfs 350 fr per dag.
De heer Guy Abrahams van de V.F.G. die hierover een paar toelichtingen gaf, weerlegde meteen ook een aantal drogredenen die door de Vlaamse regering worden gehanteerd om de besluiten te handhaven. Zo werden inderdaad de budgetten verhoogd, maar het betreft hier in feite enkel indexaanpassingen en achterstallige betalingen die dan nog niet eens ten goede komen aan de gehandicapten zelf. Tevens is het onwaar te beweren dat men een bezuiniging van « slechts » 120 miljoen zou betrachten (na eerst achtereenvolgens 400 en 200 miljoen op tafel te hebben gegooid), als men kan vaststellen dat er in 1983 295 miljoen werd bespaard en dat op die zelfde basis berekend men in 1984 tot 316 miljoen inlevering zou komen.
De reconversie naar de opvang van volwassenen
Een punt waar het raakvlak met de eis tot meer inspraak wel erg groot is, is dat waar minister Steyaert in het kader van een aanpassing van de personeelsnormen een reconversie voorstaat van instellingen voor minderjarigen tot woonvoorzieningen van volwassen gehandicapten. Iedereen is het er immers over eens dat er dringend werk dient gemaakt van een betere opvang van de volwassen gehandicapte, maar het lijkt wel alsof de maatregelen die Steyaert voorziet, regelrecht ingaan tegen die van het comité, ja zelfs van het gezond verstand tout court.
De meeste instellingen voor minderjarigen zijn immers van katholieke inspiratie en dus niet gemengd. Volstaat het dan enkel de bestemming van de bedden te veranderen ? Wordt een gehandicapte dan elk recht op seksueel contact ontzegd ? Deze vraag stelde zich Louis De Bruyn van W.B.J.
Bovendien is het doen samenhokken van volwassen gehandicapten in een « afgesloten » instelling precies het tegenovergestelde van de huidige trend tot geïntegreerde woonvormen of begeleid wonen.
De Bruyn toonde trouwens aan dat, wat Steyaert ook moge beweren, de herstructurering van het personeelskader wel degelijk op een verhoging van de normen is gebaseerd en dus afvloeiingen voor gevolg zal hebben, maar hierover zo dadelijk meer.
Komt daarbij nog natuurlijk dat het hoegenaamd niet « logisch » is dat een betere opvang voor de volwassenen gepaard zou moeten gaan met een afbouw van de voorzieningen voor minderjarigen. Is er trouwens wel aan een aantal nochtans voor de hand liggende maatregelen gedacht ? Zoals de recyclage van het personeel b.v. of de ruimtelijke scheiding t.a.v. de rest van de instelling die voor minderjarigen zou blijven functioneren ?
Tewerkstelling
Als woordvoerder van de vakbondsorganisaties was het Pol Pataer zelf die het hoofdstuk over de tewerkstelling aanpakte. Het derde luik van de « vakantiebesluiten » behelst immers de wijziging van de dagprijsbetoelaging. Een wijziging met belangrijke repercussies voor de tewerkstelling. Negatieve repercussies, of wat had u gedacht?
Er is ten eerste de zogenaamde vervangingsstop. Die houdt in dat de personeelssterkte voor de meeste instellingen voor minderjarigen teruggedrongen worden tot het niveau van 1980, plus 6 %. Personeel dat de instelling verlaat mag bijgevolg slechts vervangen worden voor zover deze norm niet wordt overschreden. Er wordt wel een uitzondering gemaakt voor wat men noemt « vitale functies », maar daaronder blijkt men dan enkel koks en zo te verstaan. Nu is het verre van ons, lekkerbekken, om te beweren dat een kok geen vitale functie zou uitoefenen, maar het is wel kras dat in dergelijke instelling geen enkele opvoedende functie tot de « vitale » wordt gerekend !
Maar vooral is er dus die betoelagingswijziging. Tot voor kort was de norm : een bezetting van 80 % over twee jaar gaf recht op een betoelaging van 100 % personeel. De nieuwe reglementering houdt in dat de betoelaagde personeelskosten slechts 20 % méér mogen bedragen van de gemiddelde bezetting gehandicapten gedurende één jaar. Nu weten we wel dat men sedert de invoering van de « moderne wiskunde » een verwoede poging heeft ondernomen om ons het rekenen af te leren, maar ouderwets als we zijn hebben we geen zakcomputertje nodig om te zien dat dit een vermindering van de betoelaging inhoudt. Men hoopt van regeringswege immers dat we zouden geloven dat 80 % + 20 % toch ook gelijk is aan 100 %, maar in werkelijkheid moet men nu rekenen met 20 % van die 80 %, dat is dus slechts 16 % !
De bonden hadden uitgerekend, aldus Pataer, dat het geheel van de maatregelen tot zo’n 400 afvloeiingen zou leiden. Dit getal werd in de Jozef II-straat op hoongelach onthaald, maar ondertussen is nu reeds uit een enquête van V.I.G.B.J. gebleken dat er al 117 personeelsleden richting stempelcontrole verdwenen zijn, enkel en alleen al omwille van de vervangingsstop. De « Hollandse rekenkunde » van Steyaert zou dan verder nog eens 58 koppen snellen. Akkoord, 117 + 58 is, zelfs met ons hersencomputertje, nog steeds geen 400, maar we komen toch al aardig in de buurt. Of niet soms ?
Andere eisen van het 4 februari-comité inzake tewerkstelling zijn dat de discriminatie in personeelsnormen voor minderjarigen enerzijds en voor volwassenen anderzijds volledig zou worden weggewerkt en dat het personeel dat is aangeworven via het Interdepartementele Begrotingsfonds zo vlug mogelijk zou worden opgenomen in het vaste personeelskader.
Inspraak en overleg
Zoals gezegd hebben bijna alle sprekers het onderdeel « inspraak en overleg » reeds aangeraakt als ze het over hun specifieke deelproblemen hadden. Voor de goede gang van zaken zet het comité echter ook wat dit betreft alles nog eens op een rijtje.
Zo vindt men dat er een sluitende controle dient te komen op het plaatsings- en opnamebeleid van de instellingen, wat neerkomt op een herziening van de huidige plaatsingsprocedure. Een controle die ook geldig moet zijn voor de financiële verrichtingen tussen de instellingen en de bewoners. Het spreekt vanzelf dat bij de uitoefening van deze controle ook de personeelsleden en de gehandicapten zelf moeten worden betrokken. Ofwel rechtstreeks, ofwel via vertegenwoordigers.
De oprichting van de Vlaamse Raad voor mindervalide personen wordt wel als een positief gegeven begroet, maar tot nu toe werd slechts sporadisch om advies gevraagd en bovendien werd er niet eens ernstig rekening mee gehouden. Het comité vraagt dus dat álle beleidsmateries zouden worden voorgelegd en dat in de mate van het mogelijke aan het advies gunstig gehoor wordt verleend. In die Raad wenst men trouwens naast instellingsverantwoordelijken ook afgevaardigden te zien van de representatieve organisaties van het personeel.
20 vakantiesalonHoeveel is twee plus twee?
Er bestaan uiteraard nog andere wegen om te bezuinigen dan de wettelijke. Men kan er namelijk voor zorgen dat er minder gehandicapten zijn…
Dat is toch goed, zult u opmerken. Maar aangezien onze Vlaamse regeerders voorlopig nog geen blinden kunnen doen zien of lammen doen gaan, moet u eerder speuren naar addertjes die in het gras onder uw voeten liggen te krioelen. Voor matig of licht mentaal gehandicapten met name. Er is toch maar een handigheidje nodig om die nu plotseling als « minder begaafd » maar toch « normaal » te gaan beschouwen, nee ?
U weigert ? U weigert onder ogen te zien dat een regering, waarvan althans één component zich christelijk noemt, zich tot dergelijke praktijken zou verlagen ?
Nochtans bereikten ons uit de regio tal van zulke berichten. Met één gezin dat op die manier getroffen wordt, gingen we praten. Het betreft het gezin van de heer Willy Dupré uit Sint-Amandsberg, wiens zoon Patrick (geboren in 1969) in 1973 een handicap van 70 % kreeg toegewezen, wat nu onlangs plotseling is verminderd tot 40 %, d.w.z. dat hij niet meer op een speciale toelage mag rekenen. Indien Patrick echt zou verbeterd zijn, dan zou het gezin daar natuurlijk ten zeerste verheugd over zijn, maar zo’n verbetering is helaas niet merkbaar. Wat wél merkbaar is, is het oppervlakkige onderzoek dat noodzakelijk was om tot die conclusie te komen. De heer Dupré is er nog steeds zo van onder de indruk dat hij zijn woede reeds lucht, nog voor we de tijd hebben de knop van de cassetterecorder in te duwen…
Willy Dupré : Vorige zomer moest ik met Patrick naar de controIe bij de wetsdokter. Het was een vrouw. We komen binnen en ze vraagt aan Patrick : hoe heet je ? Patrick Dupré. Twee plus twee, hoeveel is dat ? Vier, madame. Ze neemt een briefje. Lees dat nu eens, manneke. « Ik ga naar school. Om vier uur ga ik naar huis. » O.K., ’t is goed, u kunt gaan. Twee maanden later krijg ik een brief dat hij « genezen » is. Indien dat zo was, zou ik akkoord gaan natuurlijk. Indien hij verzorgd zou zijn door een dokter, ‘k had het aanvaard. Maar als een jongen van vijftien jaar die altijd naar school is geweest nog niet eens zou mogen weten dat twee plus twee vier is !
— Buiten de evidente materiële problemen die dat alles met zich meebrengt is het uiteraard alweer een zware psychologische belasting voor een gezin dat daaronder reeds lang gebukt gaat ?
W.D. :
Luister, het is een kind dat op zes maanden is ter wereld gekomen. Dan heeft hij bijna drie maanden in een broeikast gelegen. Het toeval wil dat ikzelf een jaar daarvoor betrokken ben geraakt in een zwaar verkeersongeval waarbij ik volledig in mijn recht was, met het gevolg dat ik daarvoor een flinke som geld had ontvangen. Aangezien ik op het punt stond te trouwen en mijn ouders van oordeel waren dat ik het toch was die de pijn had geleden, kreeg ik van hen die som integraal toegewezen en zo kon ik mij een klein eigendommetje aanschaffen. Ik heb dat echter weer moeten verkopen omwille van Patrick. Het Academisch Ziekenhuis kostte me immers 134.000 fr. Het onderzoek in ’73 waarbij zijn handicap werd vastgesteld, heeft me ook veel geld gekost, maar dat was noodzakelijk, want indien ik mij verder tot gewone huisdokters had gewend, dan was Patricks lichaam als een landkaart geweest door de chirurgische ingrepen. Nu eens wilde men hem opereren voor dit, dan weer voor dat. Steeds pakte men een deelprobleem aan, het heeft geduurd tot dat betreffende onderzoek vooraleer men inzag dat, ja hoe moet ik dat zeggen, die dokter had daar een naam voor maar die kan ik me niet herinneren, maar zoals men in de volksmond zegt : die jongen mankeert iets.
— En heb je dan met terugwerkende kracht nog iets getrokken ?
W.D.:
Jawel, 150.000 fr. Sindsdien zijn we af en toe nog wel eens naar de dokter gemoeten, maar dat was niet meer zo erg. Toch is het duidelijk te merken dat Patrick nog steeds niet genezen is. Hij kan vooral erg opvliegend zijn. Dan slaat hij vanalles kapot. En dat zijn natuurlijk ook een hoop kosten die niet vergoed worden.
— Maakt de verzekering daar dan problemen over ? Weigeren ze dat uit te betalen of zo ?
W.D.:
Wij hebben ons nog nooit daarvoor tot een verzekering gewend. Ik heb daar immers mijn buik van vol. Ik ben daar al genoeg door gepluimd. Nog onlangs heb ik een deurwaarder over de vloer gehad n.a.v. een verzekering die men mijn vrouw aan haar been heeft gelapt, terwijl ik was gaan werken. Een verzekering voor een bromfiets, nota bene ! En ze kan verdorie nog niet eens met een velo rijden !
— Tot vorig jaar heeft u dan geen problemen meer gehad, ook niet wat de uitbetaling van die toelage betreft. En was die groot genoeg ?
W.D.:
We kwamen daarmee rond, ja. Voor hem trokken we 8.520 fr. Je wordt daar niet rijk van, hé ! Want kijk, ik heb me weliswaar een autootje gekocht, maar dat was in feite voor hem opdat we met hem ook al eens ergens naartoe zouden kunnen rijden. Maar vorige week heb ik het moeten verkopen van armoe. Ja, ik kom daar recht voor uit, van armoe. Ik smijt immers liever de auto buiten dan ons aan tafel te kort te moeten doen.
— Bent u nu dan werkloos ?
W.D.:
Ik werk op de haven. Maar in januari heb ik tot nu toe nog maar vijf dagen kunnen werken. We moeten er echter wel ’s morgens om zeven uur zijn en ’s middags om twintig voor één. Is er werk, O.K., is er geen, dan mogen we naar huis en krijgen we stempelgeld plus onze bestaanszekerheid. ’t Zou er nog aan mankeren dat we dat niet zouden trekken, als we van’s morgens zeven uur tot ’s avonds tien uur paraat moeten staan voor de patroon !
— Buiten financiële steun, werd er anderszins omgekeken naar Patrick ? Kwam er verpleging aan huis of zo ?
W.D.:
Neen. Niets of niemand. Ik versta zelfs niet hoe andere mensen het aan boord hebben gelegd. ’t Schijnt dat ze hun briefjes van de apotheker bijhielden en dan ieder jaar dat terugtrokken. Ik heb daar nooit iets van gehad ! Sommige mensen moesten b.v. ook geen belastingen betalen voor hun auto. Ik heb dat ook aangevraagd : weer niks ! Zogezegd omdat hij zichzelf kan verplaatsen.
— Oorspronkelijk wilde minister Steyaert de gehandicapten ook doen tussenkomen in de kosten voor hun vervoer, maar daar is ze onder druk van de protesten op terug gekomen ?
W.D.:
Het vervoer wordt inderdaad geregeld door de school. Maar ik denk toch dat een deel van die som wordt doorberekend in de prijs voor het eten b.v.
— Het einde van uw problemen is nog niet in ’t zicht. Binnenkort wordt Patrick zestien jaar. Wat dan ?
W.D.:
’t Is alleszins geen jongen om uit werken te gaan. Hijzelf wil wel weg omdat hij niet graag naar school gaat, maar waar kan hij heen ? Naar de fabriek ? Daar gaan ze met hem de zot houden. Op leercontract ? Tegen drie, vier duizend frank in de maand ? Bij een bakker b.v. zou hij dat nog niet eens aankunnen, want ik ken de stiel. Een kruidenierszaak misschien ja, maar vind maar één waar ze hem willen aanvaarden !
— En door die 40 % komt hij uiteraard ook niet meer in aanmerking voor beschutte werkplaatsen en zo ?
W.D. :
U zegt het. En toch is het geen jongen die kan gaan werken. Ik hou dus mijn hart vast voor de toekomst. Zolang wij er zijn, gaat hij het nog goed hebben, maar later… ? Ik vind zo’n maatregelen dan ook schandalig. Ik zal er bijgevolg vast en zeker bij zijn op 4 februari en ik zou die regeringsleden die dergelijke beslissingen treffen willen aanraden om uit mijn omgeving te blijven, want mijn geduld is genoeg om de proef gesteld ! Als ik een zakje kolen zou stelen op de dokken dan zouden ze me broodroven, maar zij stelen miljarden uit de zakken van de gewone mensen en worden er nog dik voor betaald ook.

Referentie
Ronny De Schepper, Gehandicaptenzorg: ’t zal Rika een zorg wezen!, De Rode Vaan nr.6 van 2 februari 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.