Van de Amerikaan Richard Nash (1913-2000) hadden wij reeds zijn meest bekende stuk gezien, « De regenmaker », maar dat was misschien beter niet zo geweest, want op die manier werden een aantal verwachtingen die wij koesterden i.v.m. « Echo’s » opgevoerd door het Mechels Miniatuurtheater, niet ingelost.

Inderdaad, van « De regenmaker » herinneren wij ons niet zozeer meer het verhaaltje, maar wel de sfeer, de gestage opbouw ook. En ondanks alle pogingen van het MMT (de Afrikaanse muziek van Chris Joris, de « psychedelische » dia’s, die we sinds de hoogdagen van Pink Floyd niet meer hadden gezien en het functionele decor van Karina Lambert), het is vooral de verkeerde aanpak van Nash, geaccentueerd door regisseur Manu Verreth, die het ons onmogelijk heeft gemaakt om in die sfeer binnen te dringen.
Waren wij het verhaaltje van « De regenmaker » reeds vlug vergeten, « Echo’s » heeft er zelfs eigenlijk geen. « Een jonge man en een jonge vrouw bouwen een paradijs van dromen en geluk binnen een inrichting van geesteszieken. Deze droomwereld zal uiteindelijk worden verbrijzeld door de buitenwereld ». Zo staat het in de MMT-brochure en meer valt er ook niet over te zeggen. Tenzij misschien dat het antwoord op de vraag « Wie zijn deze twee mensen eigenlijk ? » mee bijdraagt tot de fatale ontknoping.
Hoe weinig gegevens ook, op zich kunnen ze volstaan om er een boeiend stuk mee op te bouwen. Nash begaat echter de fout om zijn personages voortdurend in extremen te laten vervallen. Na elk ernstig, ingetogen moment is de scène reeds « zwanger » van een krankzinnige explosie (de uitdrukking is opzettelijk gekozen uiteraard). En omgekeerd weet de toeschouwer dat elk spel zal uitlopen op angstige bespiegelingen.
Regisseur Verreth geeft zijn acteurs Nora Tilley en Theo Hijzen trouwens de vrije hand om « alles te geven », maar eigenlijk kun je net zo goed zeggen : « uit te freaken ». Zij vervullen hun taak naar behoren, maar zelf zouden we het niet zo aangepakt hebben. Wij verkiezen de dunne draad tussen realiteitsbesef en fantasie waarop Frank Perry b.v. zijn « David en Lisa » liet balanceren. Niet toevallig wellicht bewogen de hoofdpersonages van deze bekende film zich zeer behoedzaam, terwijl er bij Nash-Verreth voortdurend wordt gesprongen.
Een en ander maakt ook dat voor ons althans de schuldvraag « zijn deze twee mensen gek of onze beschaving ? » niet dwingend werd gesteld. Maar eerlijkheidshalve moeten we eraan toevoegen dat andere toeschouwers zich wél geviseerd voelden. Misschien hebben we wel schubben gekweekt. Maar doof zijn we alleszins (nog) niet en toch hebben we de « Echo’s » niet gehoord…

Referentie
Ronny De Schepper, « Echo’s »? Niet gehoord!, De Rode Vaan nr.4 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.