Tijdens de jaarwisseling 2007-2008 heb ik twee zogenaamde thrillers gelezen over de Dode Zee-rollen (de zogenaamde “dead sea scrolls”, ontdekt in 1947): “Het Judas Testament” van Daniel Easterman en “Het Qumran Mysterie” van Eliette Abécassis. Zoals gewoonlijk als ik voor het eerst een boek van een bepaalde auteur lees, haal ik vooraf een tekst van het internet om mijn eigen opmerkingen in een breder kader te kunnen plaatsen. In het geval van Easterman was de best bruikbare tekst echter in het Engels, vandaar dat ik mijn commentaar dan ook maar in de taal van Shakespeare (al is het bij mij wellicht eerder de taal van Benny Hill) heb geschreven. Voor wie er tegenop ziet door dat Engels te ploegen, kan ik nu reeds verklappen dat het inderdaad niet de moeite loont. Qua thrillergehalte waren beide boeken een sof, maar bij Easterman komt er nog bij dat wie (net zoals ik) de boeken zou willen lezen om op een ontspannen manier wat meer te weten te komen over de Dode Zee-rollen, zich nog beter tot het boek van Abécassis kan wenden. Wat toch wel merkwaardig is, want Abécassis is van vorming een filosofe, terwijl Easterman een echte specialist in de materie is…

Denis M. MacEoin PhD (b. 1949) is a novelist and a former lecturer in Islamic studies. His academic specializations are Shi‘ism, Shaykhism, Bábism, and the Bahá’í Faith, on all of which he hs written extensively. His novels are written under the pen names Daniel Easterman and Jonathan Aycliffe. He and his wife live in Newcastle upon Tyne, in the United Kingdom.
MacEoin was born in Belfast in 1949. He studied English Language and Literature at the University of Dublin (Trinity College), Persian, Arabic and Islamic Studies at the University of Edinburgh, and carried out research for his PhD at King’s College, Cambridge. His PhD dissertation dealt with two heterodox movements in 19th-century Iranian Shi‘ism: Shaykhism and Bábism.
From 1979-80, he taught English, Islamic Civilization, and Arabic-English translation at Mohammed V University in Fez, Morocco, before taking up a post as lecturer in Arabic and Islamic Studies at Newcastle University. His post at Newcastle was abolished in 1986 by its Saudi sponsors, who disliked the fact that he was teaching subjects such as Sufism and Shi’ism. In 1986, he was made Honorary Fellow in the Centre for Islamic and Middle East Studies at Durham University. Currently, he is the Royal Literary Fund Fellow at Newcastle University.
He has been married to homoeopath and health writer Beth MacEoin since 1975. Beth is the author of around 20 books on natural health, including the NMS book, Natural Medicine: A practical guide to family Health, which was published by Bloomsbury at the end of 1999, and “Homeopathy: Medicine for the 21st Century” (Kyle Cathie, 2006).
An advocate of alternative medicine since the 1960s, MacEoin has in more recent years taken a serious interest in the sociology and politics of medicine, and in the relations between CAM and conventional therapy. He regularly lectures to medical students on these topics. For many years, until its demise in 2003, he was chairman, then president of the Natural Medicines Society, a UK charity for the general public.
In recent years, he has become active in pro-Israel advocacy (hasbara), chiefly in his capacity as a writer. He continues to work on Islamic issues, particularly the development of radical Islam. Since September 2005, he has served as the Royal Literary Fund Fellow at Newcastle University.
He has published extensively on Islamic topics, contributing to the Encyclopaedia of Islam, the Oxford Encyclopaedia of Islam in the Modern World, the Encyclopaedia Iranica, the Penguin Handbook of Religions, journals, festschrifts, and books, and has himself written a number of academic books.
He was a member of the Bahá’í Faith from 1965-1980, but left the movement over differences with the administration. For several years he published books and articles critical of Bahá’í practices, and their level of scholarship, such as Rituals in Babism and Baha’ism, British Academic Press and Centre of Middle Eastern Studies, University of Cambridge, 1994.
Since 1986 he has pursued his principal career as a novelist, having so far written twenty-three novels, several of them best-sellers. He uses the pen-names Daniel Easterman (international thrillers) and Jonathan Aycliffe (classic ghost stories in the Jamesian tradition). Among the best-known Easterman titles are: The Seventh Sanctuary, The Ninth Buddha, The Judas Testament, Brotherhood of the Tomb, The Final Judgement, Midnight Comes at Noon, Night of the Seventh Darkness, and Maroc. Some Aycliffe titles include Naomi’s Room, Whispers in the Dark, The Matrix, The Lost and A Garden Lost in Time. Furthermore, a collection of MacEoin’s journalism was published under the Easterman name by Harper Collins in 1992 under the title New Jerusalems: Islam, the Rushdie Affair, and Religious Fundamentalism.
His style is reminiscent of Robert Goddard, but without reaching the same level. Especially his descriptions are so elaborate that they hardly escape boredom and his romantic evasions are excruciatingly predictable. As “The Judas Testament” is situated for a great deal in Russia, it is also reminiscent of the works of Martin Cruz Smith, but except for the virulent anticommunism, once more Easterman is the lesser of the two. Halfway through the book the tone changes however and it becomes a novel in support of the so-called Liberation Theology. Even our own father Schillebeeckx is mentioned in it (p.356). The fact that it’s all narrowed down to a New Order that is preached by the extreme right wing of the Catholic Church is understandable, but placing the Habsburg monarchy on top of it, is a bit awkward, seen in the light of what I have learned about the Templars (as explained in my text on “The adoration of God’s Lamb”). But they are both right wing, no doubt about that.
One could wonder why I kept on reading “The Judas Testament” anyhow. Well, it all starts with the reason why I bought it. It was in 2006 and at that time there was a discussion going on about a fifth gospel that came to be “discovered” and it was supposed to have been written by no other than Judas Iscariot. However, the book “The Judas Testament” (published in 1994) has nothing to do with this gospel. On the contrary, it is about another “gospel” (or even more: an extensive letter) written by Jesus Christ himself. In it, he reveals himself as a jewish fanatic, more something like the Judaean Liberation Front of Monty Python than the softspoken “hippy” Jesus we all know. In this way it is exactly the same text as in the book written by Eliette Abécassis, which would be an extraordinary coincidence, were it not that Abécassis wrote hers two years after Easterman…
On the other hand, the reason why the title of Easterman’s book is “The Judas Testament” is nowhere to be found.Eigenaardig genoeg krijgen we misschien een antwoord in het boek van Eliette Abécassis. De verdwenen Dode Zee-rol waar het in beide boeken om draait, vertelt immers hetzelfde verhaal, het verschil is alleen dat het bij Easterman in de ik-persoon is (m.a.w. dat we daar met een document zouden te maken hebben met Jezus’ handschrift) en bij Abécassis in de derde persoon. En dan lezen we p.402: “Op die bewust avond was Judas niet een verader, maar de reinste, de gelovigste, de zoon van een zeloot, degene die het meest op de uiteindelijke Verlossing hoopte, degene die het meest geloofde in de Messiaanse overwinning.” Bij Abécassis blijkt Jezus Christus echter uiteindelijk niét de Messias te zijn en daarom dat “Judas, de geslachtofferde, de vrome, de sterke en oprechte, die in Jezus en God geloofde, die het begrepen had en die het geld teruggaf, niet aan de Essenen (*), maar aan de priesters, en zelfmoord pleegde.” (p.408)

Ronny De Schepper

(*) Zowel bij Easterman als bij Abécassis vindt men de stelling dat Christus tot de sekte van de Essenen behoorde. De sekte overigens die de grotten van Qumran bevolkte, waar de fameuze Dode Zee-rollen zijn gevonden. “Het verband tussen het essenisme en het vroege christendom is al gesignaleerd door de achttiende-eeuwse filosofen, die zeiden dat het christendom een gedaanteverandering van het essenisme was. Koning Frederik II schreef in 1770 aan D’Alembert dat Jezus eigenlijk een Esseen was.” (p.130) Daar staat tegenover dat op p.148 en 149 het standpunt wordt ontwikkeld dat Christus niet de “Leraar der Gerechtigheid” is waarover de Esseense rollen spreken, maar wel dat hij geïnspireerd is op een andere rabbi wiens bestaan onomstotelijk vaststaat, namelijk Mithras. De bewijsvoering hiervoor is ontzettend interessant, omdat ze historisch bewijsmateriaal aandraagt voor de stelling van o.a. professor Vermeersch dat het christendom veel van de Mithrascultus heeft overgenomen. Indien we Abécassis op dit vlak dus zouden mogen geloven, is er zelfs geen sprake van “overnemen”, maar vallen het christendom en de Mithrascultus dus volledig samen. De twee standpunten kunnen worden verzoend, aangezien Christus in het boek van Abécassis uiteindelijk dus niet de Messias blijkt te zijn. Dan is hij immers ook niet de “Leraar der Gerechtigheid” waarop de Essenen nog altijd zitten te wachten. Dat uitblijven van de komst van de Messias (in het begin van het boek wordt er overigens nog een andere rabbi vermoord, die dacht dat hij de Messias was, p.17) na al die duizenden jaren frustraties oproept, doet me terugdenken aan de vraag die ik destijds op die wandeltocht door de joodse wijk in Antwerpen aan dat meisje stelde: namelijk of dit sommige joden niet aan het twijfelen zet of ze met Christus misschien tóch de Messias hebben gedood (“Maar ze hadden hem laten doden. Dat vervulde hen van zo’n schaamte dat zij plechtig zwoeren de ware geschiedenis van Jezus voor zich te houden“, p.417). De begeleider van die uitstap, Ludo Abicht, vloog toen zo hevig uit dat ik niet eens meer weet wat dat meisje daarop heeft geantwoord. Maar ik weet wel nog wat ik ter mijner verdediging aanvoerde, namelijk dat dit een thema is bij Leonard Cohen. Waarop Ludo Abicht misprijzend uitriep: “Leonard Cohen!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.