Tien jaar geleden, op 11 januari 2009 overleed in de St.-Augustinuskliniek in Wilrijk, op 82-jarige leeftijd, Isidoor De Ryck (foto’s de Wielersite). Eind jaren ’40 – begin jaren ’50 behoorde hij tot de beloften van het Belgische wielrennen. Zijn grootste overwinning was de Ronde van Duitsland in 1952.

Isidoor De Ryck werd geboren in Temse op 5 september 1926 als jongste van de twee kinderen van Rik (eig. Eligius) De Ryck, havenarbeider, en Carmen De Wilde, herbergierster. Vader Rik, die deelnam aan de Spaanse burgeroorlog (1936), overleefde de concentratiekampen van Bergen-Belsen en Auschwitz. Het gezin baatte na de oorlog de herberg O.K. uit (in 1954 reed Isidoor voor een ploeg met die naam) in de August Wautersstraat (de latere Bonanza Bar).
Door, zoals hij werd aangesproken, huwde op 4/3/1953 in Sint-Niklaas met Amandine Weemaes. Zij betrokken café De Tramstatie (huidig ’t Schrijverke). Het echtpaar verliet Temse in de herfst van 1954 en verhuisde naar Borgerhout, waarna zij op meerdere plaatsen woonachtig waren, uiteindelijk in Melsele. Zijn echtgenote overleed in 2004. Zij kregen twee dochters, van wie één overleed op 5-jarige leeftijd.
Door De Ryck genoot een opleiding tot elektricien en groeide uit tot een specialist-scheepselektricien. Als dusdanig startte hij na zijn wielercarrière een eigen zaak in Antwerpen. 64 jaar oud, ging hij met pensioen.
Isidoor De Ryck was als wielrenner eigenlijk een late roeping. Na zijn legerdienst – al bijna 22 jaar oud – debuteerde hij in juni 1948 bij de liefhebbers. Hij nam aan 30 koersen deel, boekte 3 overwinningen en eindigde 20 maal binnen de eerste 5. In 1949 ging hij over naar de categorie van de Onafhankelijken, waar hij zich bevestigde als een belofte. Prof geworden in mei 1950, ontpopte hij zich als een uitstekend ronderenner, klimmer en temporenner, maar helaas beschikte hij niet over een goede sprint. Al in zijn eerste profmaand won hij de Ronde van Luxemburg (inclusief de laatste rit), na een bitsig duel met de plaatselijke favorieten Bim Diederich en Jean Kirchen. Die zege werd in Temse bekroond met een ontvangst op het gemeentehuis.
Door beschikte intussen over een enthousiaste supportersclub, aangevoerd door voorzitter (en overbuur) Remy Hauman. Dat jaar mocht ons land aan de Ronde van Frankrijk deelnemen met een 6-koppige B-ploeg – de Arendjes (beloften) – en Door werd in de ploeg opgenomen, samen met o.a. Marcel De Mulder en Armand Baeyens. In de 6de rit, een tijdrit over 78 km gewonnen door Ferdi Kübler, moest hij 60 km op een kapot achterwiel rijden. Zijn volgwagen had geen vervangwiel bij, zodat hij buiten de tijdsgrens aankwam en werd uitgeschakeld. Op 21 juli won hij Brussel-Mondorf. Na het wielerseizoen hield hij de conditie op peil op de piste en ook daar bleek hij een revelatie.
Het jaar daarop won hij een rit en werd hij 4de in de Dauphiné Libéré. Hij werd opnieuw geselecteerd voor de Tour, dit keer voor de A-ploeg (sportbestuurder: Sylveer Maes), met kleppers als Stan Ockers, Germaine De Rycke, Hilaire Couvreur, Marcel De Mulder, Roger De Cock, Armand Baeyens… In het gebergte werd hij echter ziek, met opgave als gevolg. Het bleef bij twee Tourdeelnames.
1952 bracht zijn grootste triomf. In augustus won hij op overtuigende wijze de Ronde van Duitsland, een wedstrijd die toen heel wat gewicht had en gold als een uitstekende voorbereiding op het wereldkampioenschap. Naar aanleiding daarvan werd hij nogmaals op het gemeentehuis ontvangen. In de Ronde van Catalonië won hij een rit en eindigde hij 4de.
De seizoenen 1953 en 1954 waren minder succesrijk – in 1954 won hij de beroepsrennerskoers in Temse – en in 1955 ging Door van start zonder merk. Idem in 1956. Hij werd toen 4de in de Omloop Het Volk, kwam ten val in de Ronde van Vlaanderen, kreeg er de griep bovenop en hing meteen de fiets aan de haak. Hij was 29. De ronderenner werd opnieuw (scheeps)elektricien en startte een eigen zaak.
Isidoor De Ryck woonde jarenlang in Melsele. De jongste jaren betrok hij een serviceflat in Kallo. Toen zijn gezondheid taande, werd hij opgenomen in het rusthuis van Melsele. Isidoor De Ryck is overleden op 11 januari 2009, hij was van 1926, woonde in Kallo en is gestorven aan Parkinson. Ik heb nog sporadisch contact met hem gehad.
Een artikel over Isidoor, met foto, staat te lezen in het boek ‘Temse in de goeie ouwe tijd’ uit 1999.

Luc De Ryck

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.