Tot 5 februari 1984 kon men in de Gentse Sint-Pietersabdij de tentoonstelling « Belle époque in Vlaanderen » gaan bewonderen, een tentoonstelling die vooral was opgezet rond het toenmalige tijdschrift « Van Nu en Straks ». Dit geesteskind van August Vermeylen, Emmanuel De Bom, Cyriel Buysse en Prosper Van Langendonck heeft, zoals u zich misschien nog wel van de schoolbanken herinnert, voor een omwenteling gezorgd. Zoals alle revolutionaire tijdschriften kent deze publicatie haar ups and downs. Nadat ze een eerste keer op de fles zijn gegaan, haakt Buysse af en wordt Alfred Hegenscheidt door Vermeylen binnengehaald om de zaak een beetje rendabel te maken. Hij wordt dan ook terecht met « menonkel » aangesproken. Helaas moet Hegenscheidt al vlug verstek laten gaan, geveld door een TBC-aanval moet hij uitwijken naar Davos. Daar schrijft hij « Starkadd », een lyrisch drama over een stoere knaap (een Noorse skald) die een hele corrupte Deense hofhouding ter hulp komt. Een mens vraagt zich af waar Hegenscheidt wel zijn inspiratie mag hebben gehaald… Nou goed, genoeg gelachen om ’s mans gezondheid, krakende wagens lopen het langst, hij stierf pas « onlangs » (1964), net een beetje te vroeg om met paard en kar door de gemeente te worden gevoerd voor zijn honderdste verjaardag.

De intrigant Saemund maakt prins Ingel wijs, dat de veldheer Starkadd hem zijn recht op de troon wil ontfutselen. Maar door Starkadd te beledigen benadeelt Ingel zichzelf, aangezien zijn vader zich nu tegenover Starkadd moet verontschuldigen door hem het recht op de troon daadwerkelijk af te staan.
Terwijl Starkadd in Friesland een veldslag voert, beraamt Ingel een moord op zijn vader. Als Starkadd zegevierend terugkeert wordt hij van dit complot op de hoogte gebracht. Tijdens eer banket klaagt hij de moordenaars aan. Ingel sterft door zijn hand en Saemund wordt waanzinnig.
Actueel is nog altijd de tegenstelling Saemund-Starkadd. Ze is dezelfde die door Nietzsche werd beschouwd als constitutief voor de geest der Muziek: Apollo enerzijds en Dionysos anderzijds. Saemund moet het onderspit delven omdat hij een rationalist is, d.w.z. iemand die gelooft dat kennis macht is. Daartegenover staat Starkadd die zich volledig laat dragen door de onbewuste stromingen van zijn wezen. Hij belichaamt a.h.w de werkelijkheid die zich tegen ons keert, zodra we haar door een aliënerend weten pogen te bedillen.
Hoe zou het regisseursduo Pol Dehert-Herman Gilis in godes name op het idee zijn gekomen om deze « draak » opnieuw tot leven te wekken ? Voor « Kunst-Zaken » bedacht Dehert een heel ernstige uitleg en hij slaagde erin om zijn gezicht daarbij in de plooi te houden. Wij houden het er dan maar op dat er misschien een verband is met de aan gang zijnde tentoonstelling…
Zonder er echt een parodie van te maken laten deze twee wonderknaapjes van het kleine Vlaamse theaterwereldje hun acteurs toch nogal nadrukkelijk vorm geven aan dit in vrije verzen geschreven drama. Echt komisch werkt het bombast echter niet omdat alle verhoudingen in acht genomen de tekst van Hegenscheidt toch iets voluptueus heeft. Als men die overvloedige alliteraties achterwege kon laten, dan zou hij zelfs nu nog iets aantrekkelijks bezitten.
De opmerkelijke « moderne » inkleding van Mark Cnops bereikt een zelfde effect. Nu eens charmerend, overtuigend, reageert men dan weer afwijzend wegens een al te goedkope vondst. De aanwending van een levensechte charmezanger is ook typisch : het is een te verantwoorden inlassing, inventief bedacht ook, maar de jongen (Ivann Lendersen) méént het en dat maakt zijn eigen optreden wel geloofwaardig, maar doet zijn tegenspelers een beetje gekunsteld overkomen.
En dat is dan wel een spijtige wanklank want voor de rest wordt hier uitstekend geacteerd. Wél werd er aan type-casting gedaan. Bert Van Tichelen (Starkadd), Mark Verstraete (de koningszoon) en (vooral) Mark Steemans (de intrigant), zij zijn allen weer uitstekend, maar ze boren geen nieuwe bronnen aan. Dat doet wel een ons steeds weer verrassende Dries Wieme als de oude koning Froth. Ook kregen wij voor het eerst Netty Vangheel (de koningsdochter) eens ten voeten uit te zien. Carmen Jonckheere als sterke vrouw van de zwakke koningszoon is de enige die min of meer onderkoeld speelt, ook al een houding die we van haar gewoon zijn.
Omwille van Hegenscheidt zelf, omwille van de sterke acteursprestaties én omwille van enkele goede regisseursideeën valt het dubbeltje uiteindelijk op zijn goede kant.

Referenties
Ronny De Schepper, Van Nu en Starkadd, De Rode Vaan nr.6 van 1984
« Starkadd », van Alfred Hegenscheidt / regie: Pol Dehert en Herman Gilis / met: Herman Gilis, Bert van Tichelen, Mark Verstraete, Dries Wieme, Netty Vangheel, Carmen Jonckheere, Mark Steemans e.a. : première: zaterdag 7 januari 1984.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.