De Amerikaanse acteur Nicolas Cage (foto YouTube) viert vandaag zijn 55ste verjaardag.

Hij werd geboren als Nicolas Kim Coppola in Long Beach, Californië, als zoon van hoogleraar in de literatuurwetenschap August Coppola en choreografe Joy Vogelsang. Zijn grootvader is de componist Carmine Coppola. Zijn vader is de broer van regisseur Francis Ford Coppola en actrice Talia Shire.
Hij veranderde vroeg in zijn carrière zijn naam, om niet te profiteren van het succes van zijn oom en te worden beschuldigd van nepotisme. Hij koos voor de naam ‘Cage’ naar stripboekheld Luke Cage.
In 1982 had hij een klein rolletje in “Fast Times at Ridgemont High”, gevolgd door Francis Ford Coppola’s “Rumble Fish” in 1983 (hoezo, geen nepotisme?). In hetzelfde jaar brak hij door met een hoofdrol in de film “Valley Girl”. Als typische “method actor” liet hij zich voor zijn rol in “Birdy” uit 1984 zonder verdoving een tand uittrekken om zich in te leven in zijn rol (Laurence Olivier zou zeggen: “Acteer het hé, man!”).
In 1987 speelde hij de hoofdrol in twee van de succesvolste films van dat jaar, waarmee hij zijn status als belangrijk acteur bewees. In “Raising Arizona” van de Coen Brothers speelde hij een dommige boef met een gouden hartje die samen met agente Holly Hunter een gezinnetje wil stichten. In “Moonstruck” speelde hij de man waarop Cher verliefd wordt. Het leverde hem terecht vele vrouwelijke bewonderaars op en een Golden Globe-nominatie, die echter niet in een bekroning werd omgezet.
In 1990 speelde hij in “Wild at Heart” van David Lynch een gewelddadige Elvis-fan. Dat jaar was hij ook de ontdekker van Johnny Depp. In 1992 speelde hij in de hit “Honeymoon in Vegas”, naast James Caan en Sarah Jessica Parker. Een andere belangrijke rol was “Leaving Las Vegas” uit 1995, waarin hij een suïcidale alcoholist speelt, die in Las Vegas verliefd wordt op een hoertje (gespeeld door Elisabeth Shue). Voor deze rol kreeg Nicolas Cage de Academy Award voor beste acteur.
Na in 1995 zichzelf te hebben bewezen als serieus acteur, volgde een reeks big-budget actiefilms, als “The Rock”, “Con Air” en “Face/Off”.
Flashbacks maken een integraal onderdeel uit van “Snake eyes” van Brian De Palma uit 1998, waarin Nicolas Cage een rollercoaster aan emoties moet gestalte geven. In het begin is het dat van een opgeklopte (cocaïne gesnoven?) corrupte flik en aan het slot komt er een totaal overbodige liefdesaffaire om de hoek kijken, maar het middendeel is een intelligente reconstructie (uit diverse hoeken) van een politieke moord tijdens een bokswedstrijd, waarbij dus zoals gezegd veel flashbacks komen kijken, wat van de kijker toch wel enige aandacht vergt. Ikzelf heb hem thuis op televisie bekeken en kon dus geregeld het beeld stilleggen om met mijn vrouw (gespecialiseerd in speurwerk) te overleggen hoe alles nu precies in elkaar zat, maar dat is natuurlijk iets wat in de bioscoop (waarvoor een film toch op de eerste plaats is bestemd) totaal onmogelijk is. Nog in 1998 speelde hij een engel die verliefd wordt op Meg Ryan in “City of Angels”, maar in 2000 keerde hij terug naar actiefilms als “Gone in 60 Seconds”. Op dat moment was ik hem al lang uit het oog verloren.
In de 21e eeuw begon hij ook een nieuwe carrière, als filmproducent. Hij produceerde onder andere “The Life of David Gale”, met Kate Winslet en Kevin Spacey. In 2002 speelde hij in “Adaptation” van Spike Jonze een zware dubbelrol, waarin hij zowel de scriptschrijver Charlie Kaufman als zijn (fictieve) broer Donald speelde. Voor deze rol kreeg hij zijn tweede Oscarnominatie.
Een even memorabele vertolking zet Michael Caine neer in “The Weather Man” van Gore Verbinski uit 2005 als ten dode opgeschreven vader van de ontredderde titelfiguur gespeeld door Nicolas Cage. Pakkend is de aanwending van het nummer “Like a rock” van Bob Seger.
In 2006 kwam de film “World Trade Center” uit, waar hij brigadier John McLoughlin speelt die vast komt te zitten onder het ingestorte WTC.
De laatste jaren heeft Cage te kampen met grote financiële problemen. In 2009 heeft hij twee van zijn huizen moeten verkopen en daarnaast enkele auto’s en boten. Cage is nochtans vrijgezel. Hij heeft wel twee zoons met zijn ex-partners. Cage was immers eerder gehuwd met Patricia Arquette, met Lisa Marie Presley en met Alice Kim. (Wikipedia)

In 2012 kwam “Ghost Rider: Spirit of Vengeance” uit, de opvolger van de film “Ghost Rider”. In 2015 was hij dan weer te zien in “Pay the ghost” van Uli Edel en in 2019 in “A score to settle” van Shawn Ku. De titel geeft zelf al aan dat het hier een wraakfilm betreft, maar die loopt toch niet helemaal zoals je van dat soort films mag verwachten.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.