De Franse actrice Michèle Mercier viert vandaag haar tachtigste verjaardag.

De Nederlandstalige Wikipedia is wel erg karig met informatie over deze actrice, de Franstalige tegenhanger daarentegen is veel te uitgebreid. Ik ga me dus wel op deze laatste baseren, maar in plaats van dat in extenso over te nemen, ga ik een Piet Huysentruytje doen. Wat hebben we namelijk geleerd?

Ten eerste, dat de jonge Jocelyne Mercier eigenlijk geen actrice wou worden, maar wel balletdanseres en dat ze hiervoor ook een opleiding heeft gevolgd (o.a. bij Roland Petit). Op 18 jaar heeft ze wel even gefigureerd in een film “Retour de manivelle” omdat haar vader-apotheker haar “graag eens op het witte doek” had gezien. En zo is de bal aan het rollen gegaan.

Ten tweede, dat ze in 1964 werd uitverkozen (nadat o.m. Brigitte Bardot de rol had afgewezen) om de onweerstaanbare Angélique te spelen in de film “Angélique, marquise des anges” van Bernard Borderie, die binnen de vier jaar nog vier vervolgen zou krijgen, waarna ze een wereldwijd sekssymbool werd. Ze verdiende fortuinen die ze vervolgens weer allemaal verspeelde wegens haar keuze van “verkeerde mannen”…

En ten derde, dat ze nadien nog wel tachtig andere films heeft gedraaid, die allemaal flopten, zodat ze aan de kost moest komen met het schrijven van enkele autobiografieën die in de titel allemaal naar Angélique verwezen, al was de laatste getiteld “Je ne suis pas Angélique” (2002).

Ik heb die vijf iconische films allemaal gezien in de jaren zeventig toen een blote schouder mij nog een erectie van hier tot ginder kon doen krijgen (où sont les neiges d’antan?), zodat ik niet op mezelf vertrouw om die films op hun waarde te schatten. Daarom ben ik ook eens naar de Wikipedia-pagina gaan kijken van de schrijfster van de originele boeken, waarnaar de films werden gedraaid. Dat was Anne Golon (1921-2017), in het begin bijgestaan door haar man, de mijningenieur Serge (eigenlijk Vsevolod Sergeïvich de Goloubinoff) die haar terzijde stond voor historisch opzoekingswerk, vooral dan wat de stand van de wetenschap in die tijd (de zeventiende eeuw) betrof.

De auteur van die Wikipedia-pagina is lyrisch over de prestaties van Golon, hij (of zij) vergelijkt ze zelfs op een bepaald moment met… Alexandre Dumas! Dat vind ik nu weer wat overdreven, maar de boeken zijn dus blijkbaar toch beter dan die zogenaamd “historische” romans die soms aan de lopende band worden geproduceerd. Bovendien is de reeks gestrand op een dispuut tussen de auteur en haar uitgeverij, omdat die zich wat te veel vrijheden veroorloofde. Op latere leeftijd is ze dan ook bij een andere uitgeverij alle boeken opnieuw beginnen uitgeven, met daarin dan de “gecorrigeerde” versie (meestal zaken die door de oorspronkelijke uitgever waren weggelaten). Nu lijkt me dit net zoals bij Michèle Mercier eerder een manier om op latere leeftijd toch nog een centje bij te verdienen, maar goed, laten we aannemen dat ze ter goeder trouw is.

Diezelfde euforische schrijver of schrijfster doet dan natuurlijk ook wat meewarig over de films die de boeken geen recht zouden doen, maar dat is dan ook weer een kritiek die ik enigszins naast me neer leg. Trouwens op de pagina die aan de films is gewijd, valt die kritiek dan weer best mee. Op het einde van dit jaar zullen vier van de vijf films (waarom niet alle vijf???) te zien zijn op RTL, dan zal ik ze nog eens opnieuw bekijken en dan laat ik jullie nog wel weten wat ik ervan vond.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.