Eén van de liedjes die dezer dagen vaak wordt gedraaid, is “Santa Baby”. Het toeval wil dat de originele uitvoerster van dit nummer (in 1952) ook op kerstmis is gestorven. Het betreft de Amerikaanse zangeres Eartha Kitt (foto IMDb) en het gebeurde precies tien jaar geleden.

Ze werd geboren als Eartha Mae Keith op een katoenplantage in de zuidelijke staat South Carolina. Haar vader was blank en haar moeder van Afro-Amerikaanse en Cherokee-afkomst. Haar kindertijd was moeilijk: haar vader verdween al snel en haar moeder stierf toen Eartha zes was. Op achtjarige leeftijd werd ze naar New York gestuurd om bij haar tante te gaan wonen. Haar grote kans kreeg ze toen ze op zestienjarige leeftijd werd toegelaten tot de Katherine Dunham Company, het eerste Afro-Amerikaanse gezelschap voor modern ballet.
Kitt was in haar beginjaren vooral actief in het cabaret. Ze maakte haar filmdebuut in 1948. Orson Welles, die haar “the most exciting woman in the world” noemde, gaf Kitt haar eerste hoofdrol in zijn productie van Christopher Marlowes toneelstuk “The Tragical History of Doctor Faustus” (1950). In Hollywood debuteerde Kitt als tegenspeelster van Sidney Poitier in de film “The Mark of the Hawk” (1958). Ze was in meer dan dertig films te zien.
Als zangeres had Kitt in de jaren vijftig en jaren zestig een aantal hits, waaronder “Let’s Do It”, “C’est Si Bon”, “Just an Old Fashioned Girl”, “Monotonous”, “Love for Sale”, “I’d Rather Be Burned as a Witch” en “Under the Bridges of Paris”. Haar debuut-lp “RCA Victor Presents Eartha Kitt” (1953) stond in de top vijf in de Amerikaanse albumlijsten. Haar kerstnummer “Santa Baby” werd later gecoverd door onder meer Madonna, Kylie Minogue, Macy Gray, Ariana Grande en… Miss Piggy!
Bij het grote publiek werd ze vooral bekend door haar rol als Catwoman in de televisieserie “Batman” in de jaren zestig. In 1968 maakte ze echter een faux-pas tijdens een lunch in het Witte Huis, door Lady Bird Johnson, de vrouw van Amerikaanse president Lyndon B.Johnson, aan het huilen te maken met kritisch commentaar op de oorlog in Vietnam. Hierna kon ze in de VS geen werk meer krijgen en vertrok ze naar Europa, waar ze onder meer vloeiend Frans leerde spreken. In 1978 maakte ze haar Amerikaanse comeback in de Broadway-musical “Timbuktu!”
In de jaren tachtig maakte ze eveneens een comeback als zangeres met de documentaire “All By Myself: The Eartha Kitt Story” (1983) en disco-hits als “Where Is My Man” (1983) en “I Love Men” (1984) (beide forse hits in de homoscene) en “Cha-Cha Heels” (1989), een samenwerking met Bronski Beat. In de jaren negentig ging Kitt op tournee door Noord-Amerika als de slechte heks in een toneelversie van “The Wizard of Oz”. In 1989 speelde ze in de film “Erik the Viking”.
De laatste jaren van haar leven trad Kitt geregeld op als cabaretière en musicalster. Ze had een hoofdrol in off-Broadway musical “Mimi Le Duck” (2006) en in de film “Somebody Like You” (2007). Ook had ze stemrollen in de animatiefilms “The Emperor’s New Groove” (2000) en “Madagascar: Escape 2 Africa” (2008). Een nummer van haar dat werd geplaybacked door de meisjes van de Crazy Horse in Parijs was verschrikkelijk populair. Eartha Kitt overleed op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van darmkanker. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.