Dertig jaar geleden regisseerde Luc Perceval, die toen al de leiding in handen had van de Blauwe Maandag Cie, in het NTG het stuk “Pinokkio” naar het bekende verhaal van Carlo Collodi.

Dit stuk kreeg het epiteton « familiespektakel » mee, in navolging van het twee jaar tereke uitverkochte « Peter Pan », en op basis van de kwaliteiten van « Pan » verkocht men meteen ook maar deze voorstellingen uit. En evenzo stond het a.h.w. bij voorbaat vast dat « Pinokkio » óók nog eens zal worden hernomen volgend seizoen. Maar… dat betekent ook dat dan slechts het oordeel van de Vox Populi zal gekend zijn. En dat zou misschien wel eens kunnen tegenvallen…
Inderdaad, was « Pan » een regie van Jean-Pierre De Decker en mocht men er dus volop “tegenaan gaan” (we vermijden opzettelijk de uitdrukking « dat er mocht gespeeld worden » om niet van mouwvegerij te worden beschuldigd), dan houdt Perceval, overeenkomstig de theatertraditie waaruit hij stamt, integendeel de teugels strak. Niet alleen zijn acteurs, maar ook b.v. componist Jean Blaute krijgen de opdracht gas terug te nemen. Was de elpee die bij « Peter Pan » hoorde dan ook een succes (zelfs als men het stuk niet had gezien) omwille van een aantal opgewekte meezingers, afgewisseld met ontroerende momenten, dan klonk de Nino Rota-achtige soundtrack van « Pinokkio » op de scène koud en gevoelloos (hoe de elpee klinkt, weten we niet). Geen wonder dat de geforceerde meezinger (waar men niet onderuit kon) totaal de mist inging, ook al omdat men de tekst ervan onmogelijk kon verstaan.
Nochtans was dat het enige waar de teugels werden gevierd. Niet te verwonderen trouwens, want voor de theatertekst tekende Perceval zelf (de liedjesteksten waren opnieuw van Jan De Vuyst). De vloeken en scheldwoorden vliegen je dan ook om de oren want dat is modern. En wie daarover moppert is een zedenpreker en een zeurkous.
Goed, het zij zo. Tenslotte hebben we immers een zuiver geweten voor wat het afwijzen van het traditionele, paternalistische kindertheater betreft. Maar anderzijds vinden wij dat te vaak een « volwassen » aanpak wordt verward met het opdringen van problemen waarmee volwassenen te kampen hebben aan kinderen die zich van die problematiek vaak zelfs nog niet eens bewust zijn. Men kan kinderen soms niet snel genoeg ongelukkig maken. Nadat verlichte pedagogen jaren hebben geijverd om hen van dreigingen met hel en verdoemenis af te helpen, worden nu de Weltschmerz en le mal de vivre met bakken over hen uitgestort. Irriteert ons dat altijd, maar kunnen we het ons soms nog begrijpen, dan kunnen we er echter bij wat wordt aangekondigd als een « feestelijk familiespektakel » zeker niet achter staan. Dan heeft het iets van « bedriegt den boer ».
Anderzijds was het wel een gave, homogene opvoering in de geest zoals Perceval ze heeft gewild. Wie dus aan het voorafgaande niet zwaar tilt, zal zeker niet bedrogen uitkomen. Het scènebeeld roept zelfs soms reminiscenties op aan Der Blechtrommel b.v. en vooral Warre Borgmans in de titelrol en Els Dottermans als de fee acteren uitstekend. Slècht vonden we deze voorstelling dus niet, alleen veel te somber. Net zoals bij « Peter Pan » wordt er in de persteksten nogal wat pseudo-filosofisch geluld, het probleem is dat dit nu tot op de scène voelbaar is. Eigenlijk kon alleen Koen Crucke ons in zijn succesnummertje als Franse kater een glimlach ontlokken.

Referentie
Ronny De Schepper, Pinokkio zet de kinderen een neus, De Rode Vaan nr.3 van 1988

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.