Het is vandaag 65 jaar geleden dat Lev Yachine, in mijn kinderogen de beste doelman aller tijden, als eerste Rus een internationale onderscheiding binnenrijft (beste Europese voetballer van het jaar).

Zijn hele voetballoopbaan, die van 1949 tot 1971 liep, speelde Yachine voor Dynamo Moskou. Hij won in die tijd vijf keer het Sovjet kampioenschap en drie keer de beker. In 1953 won hij bovendien het Sovjet kampioenschap ijshockey voor Dynamo, nadat hij zichzelf maar niet in de basis van het voetbalteam kon spelen.
Zijn grootste rivaal was immers Alexei Khomich (1920-1980), die op dat moment de keeper van het Sovjet-team was. Ze speelden allebei bij dezelfde club, maar Khomich had al een reputatie opgebouwd voordat Yachine in beeld kwam, en lange tijd moest hij dus genoegen nemen met een tweede plaats.
In 1954 werd Yachine uiteindelijk voor het eerst opgeroepen voor het nationale team. Hij zou in totaal 78 wedstrijden spelen, en in die tijd goud winnen op de Olympische Spelen van 1956 en het allereerste Europees Kampioenschap winnen (1960). Hij deed met zijn land mee aan drie WK’s, namelijk die van 1958, 1962 en 1966. In 1970 ging Yachine wederom mee, maar als derde keus en mentor voor de jongere spelers.
In 1971 speelde Yachine zijn afscheidswedstrijd, uitkomend voor zijn club Dynamo Moskou tegen een verzameling wereldsterren als Pelé, Eusébio en Franz Beckenbauer. Zo’n 100.000 toeschouwers woonden de wedstrijd bij.
Yachine is de enige keeper die ooit gekozen is tot Europees voetballer van het jaar. Naar verluidt heeft hij in zijn carrière rond de 150 penalty’s gestopt; veel meer dan welke andere professionele doelman in de geschiedenis van het voetbal. Het geheim achter zijn talent om penalty’s te stoppen omschreef Yachine als volgt: “Een sigaretje om rustig te worden, en dan een borreltje om je spieren klaar te maken.”
Voor bewezen diensten ontving Lev Jasjin de ‘Orde van Lenin’, de op één na hoogste onderscheiding in de Sovjet-Unie (de hoogste was de Orde van de Overwinning maar die werd alleen aan generaals en maarschalken verleend, o.a. aan Dwight Eisenhower). Hij had verschillende bijnamen als ‘de zwarte panter’, ‘de zwarte spin’ of ‘de zwarte octopus’, dankzij zijn altijd geheel zwarte outfit, acrobatische reddingen en lange handen.
Na zijn carrière probeerde Yachine het nog een tijdje als trainer in de tweede divisie van Finland en bij enkele jeugdteams. Lev Yachine overleed in 1990 als gevolg van complicaties veroorzaakt door de amputatie van een van zijn benen omwille van te veel “sigaretjes om rustig te worden”. In het stadion van Dynamo Moskou kreeg hij een bronzen standbeeld. In 2000 werd Yachine gekozen in het FIFA-team van de eeuw, en kreeg hij postuum de prijs voor ‘keeper van de eeuw’. De FIFA heeft de prijs voor beste doelman op een wereldkampioenschap sinds 1994 naar Yachine vernoemd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.