Het is vandaag al veertig jaar geleden dat de Amerikaanse cultregisseur Ed Wood is overleden.

Ed Wood was een regisseur van een vijftigtal horror- en SF-films uit de jaren vijftig die zo’n abominabel werk afleverde, dat het op de duur cultfilms werden, die iedereen toch wil zien. Zo is er b.v. “Bride of the monster” (1955) over een reusachtige octopus die Wood geërfd had uit een andere film. Alleen was één van de tentakels stuk gegaan en Wood vond er niet beter op dan er “het monster met de gebroken tentakel” van te maken. Een paar jaar geleden heeft Martin Landau de oscar voor de beste mannelijke bijrol gekregen voor zijn interpretatie van Bela Lugosi in de biopic “Ed Wood”, want Lugosi was de favoriete acteur van Wood. Eigenlijk was hij het die Lugosi uit de goot (en de morfineverslaving) opviste, maar omgekeerd was het ook dankzij diens vriendschap dat hij in 1953 kon debuteren met “Glen or Glenda”. Eigenlijk had dit een film moeten worden over Christine Jörgensen, de Deen die in de jaren vijftig als allereerste een geslachtsverandering onderging. Maar Wood, die zelf een travestiet was en bij de landing van Normandië onder zijn uniform een beha en netkousen droeg, veranderde het script in zijn fascinatie voor angora-truien en vertolkte onder de naam Daniel Davis ook de hoofdrol.
Lugosi stierf tijdens de opnames van “Plan 9 from outer space” (1956). Wood voltooide de film met een stand-in die een kop groter was dan Lugosi en die een kap over het hoofd moest dragen omdat de gelijkenis ver te zoeken was.
In de jaren zestig schakelde Wood over op porno. Maar hij bleef zijn oude onderwerpen ook in dat genre trouw. “Orgy of the dead” (1965) was tegelijk een seksfilm (ik vermijd het woord “erotische film”), een horrorfilm en… een musical. Je kan hiermee lachen, maar is dit niet het recept voor “The Rocky Horror Picture Show” die een paar jaar later zal worden gedraaid? De hoofdfiguur Criswell is alleszins “a character”!
Bovendien moet men toegeven dat Wood zijn films tegen een hels tempo moest draaien: zes dagen was reeds een luxe, drie was meer de regel! Bij hem was het ook gebruikelijk dat zijn sponsors mochten meespelen in zijn films. In 1995 draaide Tim Burton over hem een aantrekkelijke bio-pic in zwart-wit met in de hoofdrol Johnny Depp.
Een gewild slechte film is “The attack of the killer tomatoes” uit 1980. Ook dit is een cultfilm geworden, omdat de maker David Miller eveneens de gedrevenheid heeft om films te maken net als Ed Wood. Daarom doet hij zowat alles (tot en met de vreselijke soundtrack – maar ook dàt weet hij: de dodende tomaten zijn namelijk enkel met een van zijn schlagers terug te dringen, een procédé dat door Kamagurka werd overgenomen in zijn reeks over Captain Wally) en waar het niet anders gaat doet hij een beroep op zijn familie en vriendenkring. “Uiteraard” moest er een opvolger komen, maar “The return of the killer tomatoes” uit 1988 van John De Bello en waarin de hoofdrollen worden vertolkt door John Astin, Rick Rockwell, John Witherspoon, Crystal Carson en… niemand minder dan een 28-jarige George Clooney, is misschien ook wel een gewild slechte film, maar het blijft op de eerste plaats toch gewoon een slechte film! Daarna volgden nog “Killer tomatoes strike back” in 1991 en “Killer tomatoes eat France” uit 1992, waarbij het telkens van kwaad naar erger ging, zodat we blij mogen zijn dat het uiteindelijk bij vier films is gebleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.