De Franse cineaste Diane Kurys viert vandaag haar zeventigste verjaardag. Ik heb haar werk nogal op de voet gevolgd ondanks het feit dat ze geen Grote Naam is. Ze draait onderhoudende, goed gemaakte films, waarbij vaak de dialogen een prominente rol spelen en dat heb ik graag. Ik zie veel liever dergelijke films dan al dat stunt- en vliegwerk uit Hollywood.

Ze werd geboren in Lyon en speelde eerst als actrice enkele kleine rollen in het theater, langspeelfilms en televisieseries.
In 1977 kreeg ze de Prix Louis-Delluc, waarmee jaarlijks een debuutfilm van een Frans regisseur wordt bekroond, voor “Diabolo menthe”.
Diane Kurys vertelt in 1983 in “Coup de foudre” (naar haar eigen roman) het autobiografische verhaal van haar moeder (gespeeld door Isabelle Huppert) die in de jaren vijftig haar vader (gespeeld door Guy Marchand) verliet om te gaan samenwonen met haar vriendin Madeleine (gespeeld door Miou-Miou). “Coup de foudre” leverde een FIPRESCI prijs op tijdens het Internationaal filmfestival van San Sebastian, de Prix de l’Académie nationale du cinéma en een nominatie voor de Césars van zowel de beste film als het beste scenario het jaar nadien, in 1984. “Coup de foudre” est une histoire de libération autant que d’affection. La réalisatrice de “Diabolo menthe” est sans doute la cinéaste cultivant avec la plus grande régularité le thème de l’amitié au féminin, parfois avec les ambiguïtés lesbiennes marquant “A la folie” avec une détestable Béatrice Dalle, qui ruïnait tous les relations d’Anne Parillaud. In “A la folie” zit ook een zeer angstaanjagende lesbische SM-verhouding met Béatrice Dalle als meesteres en Anne Parillaud als onderdanige lesbienne die zich niet van haar kan losmaken. Misschien ook omdat ze het steevast met jongens probeert en niet met een andere vrouw? Michael Nyman schreef de muziek voor “A la folie”, maar de film flopt en de muziek ook. Kurys heeft overigens slechts vijf minuten gebruikt van het uur muziek dat Nyman haar leverde. Onnodig te zeggen dat hij daarover niet te spreken is.
Een nominatie voor de Gouden Palm op het Festival van Cannes van 1987 kreeg ze voor “Un homme amoureux” met o.a. Greta Scacchi. In 2008 volgde de tweedelige biografische film “Sagan” (met als ondertitel “Un charmant petit monstre”, zoals François Mauriac haar noemde). Ik heb een tijdje naar het eerste deel gekeken, maar uiteindelijk heb ik toch afgehaakt. Dat had enerzijds met een praktische reden te maken. Alhoewel mijn Frans voldoende moet zijn om een dergelijke film te kunnen volgen, had ik toch problemen om de dialogen volledig te begrijpen. Volgens mijn vrouw had dit te maken met hoofdvertolkster Sylvie Testud die volgens haar mompelde en onvoldoende articuleerde. Indien dit al zo was, dan deed ze het toch blijkbaar omdat Françoise Sagan dat zelf ook deed, want ze heeft voor haar vertolking alleszins een César in de wacht gesleept. Nee, persoonlijk dacht ik eerder dat de klankman in de fout was gegaan, zodat de bruitage de dialogen gedeeltelijk overstemde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.