Vandaag is het precies honderd jaar geleden dat de Franse schrijver Edmond Rostand is overleden. Hij zal altijd wel geïdentificeerd worden met één stuk, “Cyrano de Bergerac” uit 1897, het stuk gebaseerd op een echt bestaande schrijver uit de zeventiende eeuw, al is het niet helemaal zeker dat hij gezegend was met een even grote kokerd als, laten we zeggen, Gérard Depardieu.

Honderd jaar later is “The student prince”, een Britse film met de mooie Tara Fitzgerald in de hoofdrol, nog altijd gebaseerd op “Cyrano de Bergerac”. Een bodyguard moet immers zorgen dat een studerende prins uiteindelijk in het bed van een Amerikaanse beursstudente terechtkomt, alhoewel hij er eigenlijk zelf verliefd op is. Tijdens de ontknoping (met name tijdens een opvoering van “Cyrano” zelf) wordt alles duidelijk en uiteraard loopt alles goed af, zelfs de onhandige prins krijgt nog een presentje in zijn bed geworpen. Ook in “Mon père ce héros”, de vierde film van Gérard Lauzier, zit een balkonscène met een heel duidelijke knipoog naar “Cyrano”, al is de knipoog hier vooral bedoeld voor hoofdacteur Gérard Depardieu. In “Edith en Marcel” echter, de film van Claude Lelouch uit 1988 over de verhouding tussen zangeres Edith Piaf en bokser Marcel Cerdan, zit precies het omgekeerde verhaal. In een nevenintrige is ene Margot, die een fan is van Edith Piaf (tweemaal gespeeld door dezelfde actrice, namelijk Evelyne Bouix) de pennevriendin van de ongeletterde gevangene Jacques (een fan van, jawel, Marcel Cerdan). Aangezien hij niet kan schrijven, doet deze een beroep op een intellectuele medegevangene. Uiteraard valt Margot in katzwijm voor zoveel eruditie, maar als ze later moet kiezen tussen Jacques en de schrijver, kiest ze toch voor Jacques. De liefde (het ware leven) haalt het op de culturele illusie, wil Lelouch zeggen en alsof dat nog niet duidelijk genoeg was, illustreert hij het ook nog met acteurs die Emma Bovary of Don Juan spelen, maar in de realiteit niet met dezelfde problemen kunnen omgaan, waarmee hun personages hebben af te rekenen.

In 2016 was er het knappe toneelstuk “Edmond” van Alexis Michalik, dat enkele jaren later ook werd verfilmd, en waarin de auteur op een uiterst spitsvondige manier zijn visie op het ontstaan van “Cyrano” geeft. Au fait, Alexis Michalik conçoit d’abord un scénario de film, mais le projet n’avance pas faute de réalisateur intéressé et de fonds suffisants. Quelque temps après, au cours d’un séjour à Londres, Michalik assiste à une pièce de théâtre adaptée du film Shakespeare in Love (qui raconte l’élaboration par William Shakespeare de sa tragédie Roméo et Juliette). Cela lui donne l’idée de transformer son scénario en pièce de théâtre. Il obtient l’autorisation de ses producteurs, puis monte la pièce au Théâtre du Palais-Royal. C’est l’occasion pour lui de corriger en profondeur son scénario et de le “tester”. Ainsi, Ravel y est montré en train de réfléchir à son fameux Boléro, qu’il ne compose en réalité que trente ans plus tard. Dat is dus weggelaten uit de film, al wordt de muziek van de Boléro nog wel gebruikt en dat is inderdaad de enige fout waarop ik de film kon betrekken. Tenzij de aanwezigheid van een zwarte cafébaas (Jean-Michel Martial) eerder alweer een uiting is van politieke correctheid. (Wikipedia)

Ronny De Schepper

Een gedachte over “Edmond Rostand (1868-1918)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.