Daarna wordt Raymond Van het Groenewoud (foto Jo Clauwaert) vader van Jasper en viert dit met twee bijdragen op de kinderplaat “Er komt geluid uit het behang”, nl. “In de gracht” en vooral “Een slechte film” (beter gekend als “Mama en papa zijn dood”).

Uit deze tijd dateert ook “Liefde voor Muziek” (“Gisteren ging ik naar de cinema. U weet wel, met zo’n doek en een camera. En wat ik daar zag heeft me blij gemaakt. Wat ik daar zag heeft me diep geraakt.”), maar dat zal pas veel later op CD verschijnen. Dus nog niet in 1986 op “Ontevreden”. En wat staat er dan wel zoal op deze elpee? “Sire, rock’n’roll” (dat net als de titelsong ook op single verschijnt), “Het spek is aangebrand”, “Niet te vertrouwen”, “Wachten op de wagen in de nacht”, “Mane chou”, “Puppet chou”, “Dommer kan het niet”, “Ik ben alleen” en “Wat een fijne dag”. Dat jaar wordt hij ook vader van Leander en op 23 december is hij op de Nederlandse televisie samen met Bart Peeters te zien in het programma “Het Allerhoogste”.
In 1987 schrijft hij de muziek voor “Crazy love” van Dominique Deruddere, brengt hij een benefietsingle uit voor het Rode Kruis en ook de “gewone” singles “Genieten” en “Calypso ce soir.”
In 1988 volgt een single voor het Rode Kruis, waarvoor ik hem (uiteraard) nog eens “aan het lijntje” haal…
« In ’t verre Brugge is iets niet pluis, van het Groenewoud zingt voor het Rode Kruis. » Aldus de meester zelf op een singeltje dat verkocht wordt ten voordele van het Rode Kruis en tevens de aandacht wil vestigen op de actie « Drie minuten voor een leven ». Die drie minuten slaan op de eerste ogenblikken nadat iemand een hartaanval heeft gehad en waarbij zijn leven nog kan worden gered door omstaanders indien die de passende opleiding daarvoor hebben gehad. Deze opleiding beslaat een cursus van amper drie uren. Heeft Raymond van het Groenewoud deze cursus dan reeds gevolgd?
Raymond van het Groenewoud: Ach, Ronny, je kent me toch, daarvoor ben ik veel te lui…
— Raymond, Raymond, ’t is ernstig, je neemt het veel te licht! Gelukkig ben ik geen welzijnswerker met een pijp in mijn gezicht. Vertel me liever eens hoe die single tot stand is gekomen.
R.V.H.G.:
Het Rode Kruis was gewoon een van de vele instellingen die mij af en toe vragen iets voor hen te doen. Via de selectie van mijn manager is dat dan tot bij mij gekomen en ik zag dat eigenlijk wel zitten. Vooral omdat het zo duidelijk was wat er mij te doen stond. Bovendien heb ik weinig sceptische vragen ten opzichte van het Rode Kruis.
— Het is dus niet zo dat je zelf iets bent tegengekomen of iemand uit je naaste omgeving, waardoor je op een of andere manier je dank wilde betuigen aan het Rode Kruis?
R.V.H.G.:
Nee, maar wat wel heeft meegespeeld is een vroege jeugdherinnering toen ik met mijn nonkel naar een filiaal ging waar hij een halve liter bloed ging geven. Dat maakte veel indruk op mij.
— De A-zijde « Mijn goeie oude Rode Kruis » ligt wel erg in de lijn van je eigen humor…
R.V.H.G.:
Daar heb ik inderdaad veel plezier aan gehad, ja. En content dat ik was dat ze dat accepteerden! Want het zou me niet verwonderd hebben, mochten ze me gezegd hebben : ja, we hebben daarover gesproken en het is niet precies wat we willen…
– Misschien hebben ze het niet begrepen, net zoals je eigen nieuwe single, « Intimiteit », die voor de nodige verwarring zorgt. Ik moet toegeven dat ik het een leuk nummer vind, maar ik kan het moeilijk « plaatsen ». Volgens mij ligt het in de lijn van het werk dat je destijds voor « Radiool » hebt gemaakt, maar dat verwacht je dan weer niet direct op single…
R.V.H.G.:
Dat zijn ingevingen die ik niet bestudeer op voorhand. Ik rij in de auto en dat begint te marcheren. Natuurlijk zou ik via een lijvig boekwerk kunnen uitleggen waarom elk woord waar staat, maar dat is uiteraard niet de bedoeling. Ik besef wel dat het voor iemand anders soms Chinees is, maar ik vind dat geen probleem. Aangezien zogenaamd begrijpelijke teksten al zoveel misverstanden opleveren, zie ik geen reden waarom ik dit begrijpelijk zou proberen maken. Zelf situeer ik het — achteraf dan wel — in de Toon Hermans-traditie. Maar het is inderdaad een soort van « kinderhit », ja, dat merk ik als we het nummer live brengen. (*)
— Is het een track van een elpee die op komst is ?
R.V.H.G.:
Nee. Er zal wel een elpee komen, maar die is niet op die manier opgevat. De single is een weergave van wat ik met mijn groep aan het doen ben en de elpee zou moeten weergeven wat ik alleen speel.
— Ja, want dat ga je ook doen, verneem ik. Een tournee in het najaar doorheen de culturele centra, jezelf begeleidend op piano en gitaar (maar niet tegelijkertijd). Hoe zal het repertoire er dan uitzien, de verhouding nieuw werk/oud werk?
R.V.H.G.:
Oh, zelfs het oude werk zal nieuw lijken, want het zijn nummers uit de tijd van mijn eerste en tweede elpee en die ken jij wel maar de meeste mensen niet.
— Tot daar de muziek. Maar kun je je voorstellen dat ik voor het eerst een gesprekje met jou aan politieke verantwoordelijken heb moeten voorleggen ?
R.V.H.G.:
Ah ja, ik begrijp al waar je naartoe wil (Raymond had zich in een eerste opwelling kandidaat gesteld voor de Brugse gemeenteraadsverkiezingen op een ludieke Vierde Wereldlijst, R.D.S.), maar dat is alweer achter de rug, hoor, juist omdat ik de gevolgen een beetje had onderschat. Anderzijds, precies omdat het nu van de baan is, heb ik geen zin meer om erop in te gaan. Dan zit ik me weer voor een half uur uit te putten dat ik het enkel deed om iemand een plezier te doen en dat ik achteraf pas snapte wat de consequenties waren.
Laten we het dan daarop houden, want al die moeilijke woorden als consequenties of intimidaties, dat snappen wij toch allemaal niet. Geef ons maar chocola in onze pyjama! Of beter nog : een rood kruis. Wie zich de single wil aanschaffen, kan enkel en alleen terecht op het Rode Kruis zelf, Vleurgatsesteenweg 98, 1050 Brussel, tel. 02/647.10.10.

Bij het ontbijt in Leningrad op donderdag 15 december 1988 discussiëren Jaak Smeets, Fons Mariën, Toni Smeulders en ikzelf over wat nu eigenlijk nieuwswaarde heeft, vooral wanneer het zich in de privé-sfeer situeert. De aanleiding is dat Toni weet te melden dat Raymond van het Groenewoud van zijn Mie gaat scheiden om met haar zus Nana te trouwen. Gebruik je dit nu of niet? Fons vindt van niet, Jaak vindt van wel. Fons verzint dan ter plekke meteen ook maar een titel voor Jaaks stuk: “Het is een feit: Raymond van het Groenewoud scheidt”.

Zelf ontmoet ik Raymond niet lang na dit gesprek, omdat ik als laatste interview voor De Rode Vaan (in vast dienstverband wel te verstaan) graag met de man wil spreken, die ik heel die tijd zo op de voet heb gevolgd. Ik leg hemzelf het probleem voor en Raymond vindt ook dat dit niet kàn. Toch staat hij enige tijd later, mét een foto van zijn nieuwe vrouw, in Story. Zijn andere “ex”, Danielle, zou deze “story” toch niet geschreven hebben, zeker?

Referentie
Jan Draad, Raymond Van het Groenewoud aan het lijntje, De Rode Vaan nr.33 van 1988

(*) Volgens Bart Peeters in een interview op de VRT gaat het nummer over anale seks.

Een gedachte over “Er komt geluid uit het behang

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.