Ik lees op de website van de NRC dat de Italiaanse regisseur Bernardo Bertolucci (foto Eliza Caldana via Wikipedia) is overleden. Het ging trouwens al een tijdje niet zo goed met z’n gezondheid.

Bernardo Bertolucci is destijds in de film gestapt met “Accatone” in 1961, onder de leiding van Pier Paolo Pasolini. Met zijn moeder (Pasolini was zoals men weet homofiel) woonde Pasolini immers in het appartement boven de Bertoluccis. De vader van Bernardo had daar blijkbaar voor gezorgd. De jonge Bernardo keek, na zijn schrik te hebben overwonnen, erg op naar Pasolini. Nadat hij de Meester had geassisteerd in “Accatone” draaide hij zijn debuutfilm “La Commare Secca” (1963) naar een verhaal van Pasolini. Daarna vindt Bertolucci in Jean-Luc Godard een nieuwe goeroe en Pasolini hult zich in een boos stilzwijgen. Misschien is dat trouwens wel de verklaring voor het merkwaardige feit dat Pasolini tégen de beweging van mei ’68 was. Officieel vond hij dat allemaal maar “fils à papa”. Daar is misschien wel iets van aan, maar dat hij van de weeromstuit voor de oproerpolitie ging supporteren, omdat dit “de zonen van de armen” waren, dat is dan weer wat overdreven!
Ter gelegenheid van “Novecento” – Pasolini was al lid van de Italiaanse communistische partij en Bertolucci werd lid van de PCI ten tijde van de Culturele Revolutie in China, omdat hij op die manier afstand wou nemen van zijn maoïstische vrienden (*) – verzoenen Pasolini en Bertolucci zich, maar nog voor de film afgewerkt is, wordt Pasolini vermoord door een jonge homofiel, Pino Pelosi (toen 17). Hij voerde aan dat Pier Paolo te veel eisen stelde (cfr. “Salo”), anderen zeggen dat de moordenaar slechts een radertje was in een (politiek) complot.
In “Last tango in Paris” ging Bertolucci zelf ook uit de bocht. Iedereen herinnert zich wel de scène waarin Maria Schneider anaal genomen wordt door Marlon Brando. Vooral wegens de intensiteit van deze scène. En dat is niet toevallig: de actrice was opzettelijk niet op de hoogte gebracht door Bertolucci en Brando wat er zou gebeuren. Het was m.a.w. een echte verkrachting.
Na “Last tango in Paris” en “Novecento” duurde het tot “The last emperor” vooraleer Bernardo Bertolucci internationaal opnieuw kon “scoren”. “The last emperor” is tot op de dag van vandaag overigens de enige film die al zijn nominaties (negen) in een oscar wist om te zetten.
Later verscheen in 1994 ook nog “Little Buddha”, waarin, naast zanger Chris Isaak en Bridget Fonda, Keanu Reeves, het lievelingetje van Tom Lanoye, de titelrol vertolkte. In “Stealing beauty” (1996) brengt Liv Tyler (de dochter van Aerosmith-zanger Steve Tyler) dan weer het hoofd op hol van een aantal oude knarren zoals Jeremy Irons en zelfs Jean Marais.

Ronny De Schepper

(*) Er bestaat nog een andere versie van: “Toen de studentenbeweging in ‘68 opkwam die de linkse partijen en vooral de KP contesteerde, heb ik rond mij zo’n anti-communisme gevoeld dat ik dadelijk lid ben geworden van de partij. Voor mij was het één van de manieren waarop de bourgeoisie haar anti-communisme trachtte weg te moffelen. Dat duidelijk burgerlijke anti-communisme duurt voort. Ik voel het rond mij vooral onder hen die in ‘68 een tweede jeugd hebben gevonden. In ‘69 kon ik dat niet meer verdragen. Op dat punt heb ik me om redenen van eerlijkheid, consequentie en loyaliteit aan de partij en de kameraden ingeschreven.” In Humo geeft hij tenslotte een verklaring die beide verzoent: “In 1968 was iedereen gek en ik was nog gekker dan de meesten, omdat ik niet eens had meegedaan aan de Revolutie. Ik kon toen voor het eerst in vier jaar weer een film maken, ‘Partner’, en al die tijd had ik voor niets anders aandacht. Pas toen de film klaar was, kon ik weer om me heen kijken en zag ik dat al mijn vrienden op de barricaden hadden gestaan en dat alles veranderd was. Wat ik voorspeld had bij mijn hoofdpersoon uit ‘Prima della Rivoluzione’ was uitgekomen voor mezelf: ik had achter de revolutie aangelopen. En intussen waren mijn idolen en vrienden – Godard in Frankrijk, Bellocchio in Italië – heel extremistische standpunten gaan innemen. Dat waren gauchisten – maoïsten of trotskisten – die al hun kritiek op de Communistische Partij richtten. Uit reactie daartegen heb ik toen het lidmaatschap van de Partij aangevraagd.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.