De Gentse auteur Stefaan Van Laere viert vandaag z’n 55ste verjaardag. Ik ken Stefaan nog als confrater toen ik voor Het Laatste Nieuws werkte (toen werkte hij bij Het Volk, als ik me goed herinner), maar ook daarna ben ik zijn schrijversavonturen een beetje blijven volgen. Meer bepaald is, sedert hij zich vooral op misdaadromans ging toeleggen, mijn vrouw een vurige fan geworden. Er staan hier dus wel een aantal boeken van hem, waarvan ik er af en toe ook wel eens één ter hand neem, maar blijkbaar heb ik er geen nota’s van genomen, want ik vind wat dat betreft niks terug. Wat ik wél heb teruggevonden, dat is dat ik midden de jaren negentig nog een “gedramatiseerde lezing” van werk van Stefaan heb meegemaakt in Arca.

Tijdens het seizoen 1995-96 startte Arca met “woensdag op zolder”, zij het dat de eerste, omwille van de verschuiving van de generale repetitie van “Doodgeestig“, een “woensdag in de bonbonnière” werd. Maar goed, we kregen toch een idee wat de bedoeling ervan is. Eerst werd een “gedramatiseerde lezing” gebracht van “Betty en de anderen” van confrater Stefaan Van Laere van “Het Volk”. Deze monoloog van een schizofrene vrouw is sowieso voor vijf vertolkers geschreven, maar de manier waarop hij gebracht werd door Daphne Laquière (de nerveuze Betty), Fleur Pierets (de burgerlijke Ingrid), Frank Hofmans (haar zoontje Jan), Nathalie Dervaux (het viswijf Germaine) en Irène Beke (de prostituée Lulu) was van het goede misschien toch iets te veel. Of om het met de woorden van Hugo Van Laere (geen familie) te zeggen: “Het was wellicht niet je bedoeling om een komedie te schrijven?”
Nu, inhoudelijk dient er toch ook nog aan deze tekst “geschaefd” (de woordspelingen rollen hier zo maar uit mijn computer), want dat Betty in haar schizofrenie ook haar eigen zoontje speelt, is toch wel merkwaardig. En evenzeer slaat het (letterlijke) viswijf eigenlijk nergens op. Zij het dat het met die West-Vlaamse tongval natuurlijk een lachsucces werd.
Daarna las de oude mevrouw Line Lambert (moeder van alweer een andere confrater, Hein De Belder) “retroverhalen” voor, verhalen uit haar jeugd (van de jaren twintig tot het begin van de Tweede Wereldoorlog), waarbij vooral het ingehamerde katholieke schuldgevoel in verband met seksualiteit aan bod kwam.
Tussendoor speelden studenten van het conservatorium (de would-be acteurs zijn óók studenten van het KMC) een fluitkwartet van Sofia Gubaidulina.
In één van de volgende afleveringen is een ensemble van klassieke gitaristen voorzien, maar daarna komt ook blues aan bod door “huisgitarist” Jozef Dewever.
Bij de ingezonden teksten noteren we nog werk van Ed Vanderweyden, Janine De Rop, Prosper De Smet, Robin Maekelbergh en Carlos Callaert. Vaak bekende namen dus, wat niet echt de bedoeling was, maar ook niet “verboden”. De grote ontdekkingen laten echter voorlopig nog een beetje op zich wachten…

2 gedachtes over “Stefaan Van Laere wordt 55…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.