Ik heb gisteravond naar de film “The other man” gekeken, waarin de Noord-Ierse acteur Liam Neeson een man speelt die ontredderd is door de dood van zijn vrouw. Uiteraard heb ik al meerdere films met Neeson gezien en vaak heb ik gedacht: ik moet eens iets over deze man maken. Maar nu lees ik dat hij die film heeft gedraaid terwijl zijn eigen vrouw, de actrice Natasha Richardson, effectief is gestorven! Nu kan ik er niet meer onderuit, vond ik…

William John Neeson (Ballymena, 7 juni 1952) is sinds zijn filmdebuut in The Pilgrim’s Progress (1978) meer dan vijftig keer op het witte doek te zien. Zelf meen ik me te herinneren dat ik hem voor het eerst zag in “Darkman” van Sam Raimi. Hierin verandert een professor in een monster als hij door tegenstanders in zijn eigen gruwelijke uitvinding wordt gedoopt, maar hij kan zich met een soort van geavanceerde plastische chirurgie uit de slag trekken en vreselijk wraak nemen. Het verschil met “Frankenstein” is dat er in deze film wel een “love interest” is, zoals dat in het vakjargon heet, maar dat dit niet parallel loopt met het grondmotief van “de schone en het beest”, namelijk dat men onder het afschrikwekkende uiterlijk de innerlijke schoonheid ziet. In het geval van “Darkman” b.v. is het net andersom: de liefdesscènes speelt Liam Neeson natuurlijk met zijn masker op, zodat zijn geliefde niet met de vreselijke realiteit dient te worden geconfronteerd.
Tot zijn grootschaliger rollen behoren onder meer die in Schindler’s List, Rob Roy, Michael Collins van Neil Jordan. Hierin speelt Liam Neeson de titelrol met Alan Rickman als Eamon De Valera, eerst zijn bondgenoot en later zijn doodsvijand. Het is de lievelingsfilm van Bart De Wever: «Ik heb een fascinatie voor de dood, voor de manier van sterven. Ik betrap mezelf erop dat ik veel belangstelling heb voor politici die niet in hun bed gestorven zijn. Zoals Michael Collins. (…) Wat heel mooi in die film zit, is wat het voor zo’n nationalistische beweging betekent om te onderhandelen, compromissen te sluiten. Zo’n vergelijk moet worden verkocht, sommigen pikken dat dan niet, willen het volle pond, scheuren zich af, gaan in het verzet. Die Ierse geschiedenis is echt met tranen geschreven. Michael Collins werd naar Londen gestuurd juist omdat hij de radicaalste was, kwam dan thuis met een compromis, zijn strijdgenoot De Valera schoot dat af, Collins werd vermoord. En wie werd er president van de Ierse Republiek, gesticht op het bloed van Collins? Juist: De Valera! Een absoluut tragisch verhaal. (En daarom raadde Bart de film ook aan aan Elio Di Rupo.) Verdorie, was dat een slecht idee! (…) Wie kon nu denken dat hij dat dezelfde avond nog ging doen! De volgende dag kwam hij binnen: ‘Ils tuent pas mal de gens, ein, ces nationalistes!‘ Heel grappig moment. (…) Maar nu zegt Di Rupo dus in interviews dat voor een nationalist élk compromis een beetje verraad is: dat heeft hij verdorie uit die film. Ik had beter gezwegen.» (Humo, 21 december 2010)
Hij speelde driemaal de rol van geheim-agent Bryan Mills in de Taken filmreeks.  In de eerste film van Pierre Morel uit 2008 roeit ex-CIA-agent Bryan Mills eigenhandig een heel bataljon Albanese vrouwenhandelaars uit: “Their previous MO was to offer women from the emerging East-European countries like Yugoslavia, Romania, Bulgaria jobs in the west as maids and nannies. Once they smuggled them in, they’d addict them to drugs and turn them into prostitutes. Lately, however, they’ve decided that it’s more economical just to kidnap traveling young women. Saves on transportation costs.”
Wat Mills/Neeson de terechte opmerking ontlokt: “You come to this country, take advantage of the system and think because we are tolerant that we are weak and helpless. Your arrogance offends me.”
Op het einde ruimt hij ook nog een handvol arabieren op aan wie de vrouwen worden verkocht. En hier gaat de film toch wel behoorlijk in het rood wat“suspension of disbelief” betreft. Een sheik van zijn sokken blazen, die dan nog bij vrouwenhandel mag betrokken zijn, en vrijuit Frankrijk kunnen verlaten? No way, José!
Nochtans hadden de perikelen die hieruit voortkwamen de basis kunnen vormen van de twee sequels die reeds werden gedraaid, maar dat is enkel het geval in “Taken 2”, die ik nog niet heb gezien. Erg cynisch was wel dat de release van “Taken 3” samenviel met de waanzinnige moorden op de redactie van het satirische weekblad Charlie Hebdo door moslimfundalisten, waardoor Liam Neeson stelde dat het nu wel genoeg was geweest: “It’s a disgrace that there are too many privately owned guns in the United States. Every week we’re picking up a newspaper and seeing yet another few kids have been killed in schools.”
Waarop de wapenlobby, die de wapens had geleverd voor de films, op haar facebookpagina repliceerde: “Comments made by the Irish-born star during press junkets reflect a cultural and factual ignorance that undermines support of the Second Amendment and American liberties. We will no longer provide firearms for use in films starring Liam Neeson and ask that our friends and partners in Hollywood refrain from associating our brand and products with his projects.”
Neeson trouwde in 1994 met Natasha Richardson, met wie hij dat jaar te zien was in “Nell”, en kreeg met haar twee zonen. Richardson overleed op 18 maart 2009 na een ski-ongeval in Canada waarbij ze ernstig hoofdletsel opliep. Zoals gezegd, was Neesons volgende film “The other man” van Richard Eyre en speelde hij daarin een man die ontredderd achter blijft als zijn vrouw is gestorven, weliswaar niet na een ongeluk maar na kanker. Eerst was Juliette Binoche nog voorzien voor de rol, maar uiteindelijk werd het Laura Linney. Liam Neeson and Laura Linney previously played husband and wife in Kinsey (2004). They also both starred in Love Actually (2003), although their characters never met on screen. It was Laura Linney’s second time playing a character diagnosed with terminal cancer. She would go on to play a third in The Big C (2010). “The other man” on the other hand was Antonio Banderas, whose character is called “Ralph”, but pronounces the name “Rafe”. Ralph Fiennes, who co-starred with Liam Neeson in Schindler’s List (1993), also pronounces his name “Rafe”.
Nog in 2009 was er “Chloe”, waarin Julianne Moore veronderstelt dat haar man (Liam Neeson) de scheve schaats rijdt en de prostituée Chloe (Amanda Seyfried) inschakelt om na te gaan hoe gemakkelijk hij te verleiden is. Dat een en ander niet is wat het lijkt, kan bijna niet anders met een regisseur als Atom Egoyan. Toch is dit zowat zijn minste prent, die het niveau van een weekendfilm nauwelijks overstijgt. Geen wonder dat de televisiepremière voor Vitaya was weggelegd… [Wikipedia & The Internet Movie Database]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.