Laat ik meteen maar toegeven dat ik een beetje (?) kort door de bocht ben gegaan: 160 jaar geleden ging in het Théâtre des Bouffes-Parisiens te Parijs de operette “Orphée aux Enfers” (“Orpheus in de onderwereld”) van Jacques Offenbach in première. De ouverture tot deze operette eindigt met een uptempo-ritme dat later aanleiding zou geven tot een nieuwe, gewaagde dans, de zogenaamde cancan. Het lijkt me echter dat dit proces enige tijd in beslag heeft genomen en dat de can can niet geboren is op de avond van de première…

Ewel, ik ben verkeerd! De cancan bestond al vóór “Orphée aux Enfers”. Dit is wat Wikipedia erover weet te vertellen: “Oorspronkelijk komt de dans uit Algerije. Het is een linedance waarin een aantal vrouwen in een rij naast elkaar staan en tegelijk bewegen op de maat van de muziek. Hierbij tillen zij hun rok op of tillen ze hun been zo hoog in de lucht dat hun blote benen te zien zijn. Dit laatste werd destijds als zeer aanstootgevend beschouwd.
Hoewel de cancan uit Algerije komt, is de kleding geïnspireerd op de rokweelde van de Spaanse danseressen. De danseressen dragen lange jurken, petticoats en zwarte kousen.
Rond 1830 kwam de cancan in zwang in de Parijse wijk Montparnasse. Hij werd vaak in nachtclubs gebruikt als lokdans met een erotische functie. Zo ook in de Moulin Rouge. De overheid en de kerk ergerden zich in die tijd zeer aan deze dans.
De Franse componist en cellist Jacques Offenbach verwerkte cancanmuziek in zijn compositie Orphée aux enfers uit 1858. Hervé, pseudoniem van Florimond Ronger (1825–1892) componeerde eveneens een cancan, die echter minder beroemd is. Andere voorbeelden van deze dans zijn te vinden in Franz Lehárs operette Die lustige Witwe en Cole Porters musical Can-Can, die de basis vormde voor de film Can-Can uit 1960 met Frank Sinatra en Shirley MacLaine. De cancan komt vaak voor in ballet, onder meer in La Boutique fantasque uit 1919 van de Russische balletdanser en choreograaf Léonide Massine.
Henri de Toulouse-Lautrec heeft de cancan in veel schilderijen in beeld gebracht. Ook veel affiches voor de optredens werden door hem geschilderd. Pablo Picasso, Georges Seurat en Georges Rouault hebben eveneens de cancan in hun schilderijen verwerkt.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.