Het is vandaag dertig jaar geleden dat “Château Migraine”, de monoloog van Jo Decaluwe op tekst van Hugo Claus, in première is gegaan.

In de bovenzaal (nu « chambre d’amis » gedoopt) van het vroegere stamcafé van de Gentse equivalenten van het Vlaams Blok (toch ook met twee de gemeenteraad binnengestapt!), de Roeland, brengt Jo Decaluwé ook een monoloog, maar dat is verder het enige aanknopingspunt met het voorgaande (*). De Roeland is ondertussen immers omgetoverd tot « Vlaams Cultureel Centrum » en in de raad van beheer vinden we voornamelijk Volksunie-kopstukken van meer progressieve signatuur (naast de gastarbeiders de uitverkoren schietschijven van het VB). Men tracht zowel het « culturele » (het VKC maakt deel uit van het veel besproken project « Kunstenoverleg ») als het « pluralistische » karakter duidelijk in de verf te zetten door resp. voorstellingen van kameropera-gezelschappen en aperitiefconcerten te brengen en onderdak te verlenen aan het toch min of meer als « links » bekend staande Gentse Amusementstheater van Eddy Daese.
Stuwende kracht achter dit alles is Jo Decaluwé (naast op meer politiek terrein Xavier Troch) die van het VKC dan ook een beetje een tweede plateau voor zijn Arca-gezelschap heeft gemaakt. « Pas de deux » liep er nog recent in een succesvolle herneming en nu ging er bijna terloops zijn eigen nieuwe soloproject « Château migraine » in première. Terloops jawel, want het was inderdaad niet als dusdanig aangekondigd en « bijgevolg » was de pers maar in zeer geringe mate aanwezig. Geen toeters en bellen dus.
Dat kan geen toeval zijn. Decaluwé heeft bij zijn jongste solo-uitstappen nogal stevig de wind van voren gekregen (ook van ons, met name voor « Vincent van Gogh » en « Casanova » — niet helemaal solo dat laatste, maar dat maakte het alleen maar erger) en voorzag nu blijkbaar hetzelfde. Op die manier ga je natuurlijk anders tegen een voorstelling aankijken. Milder gestemd a.h.w. En inderdaad, na een half uur waarin je moet wennen aan het nogal rare Hollands dat Decaluwé hanteert (vooral omdat hij er verschillende typetjes moet mee neerzetten), laat je stilaan toch het verhaal zijn werk doen (het « Collega—effect », zouden we kunnen stellen: zie op de filmbladzijde). Natuurlijk, « Château migraine » is het kleinood dat Hugo Claus vorig jaar schreef als geschenk voor de Boekenweek en eigenlijk kan dit toch niet echt stuk. Vooral als je je herinnert dat wij die oudere (en nog steeds lopende!) solo-productie van Decaluwé, « De raadsheren van Nevele » wél gematigd positief hebben onthaald, omdat Jo als acteur eens « alle schuifjes opentrok » en uit de reactie van het publiek mag blijken dat dit nog steeds op prijs wordt gesteld.
Dat is ondertussen nog niet veranderd. Ik ben zelfs nog altijd aan mijn éne kant een beetje doof vanwege de lachsalvo’s en het uitbundige handgeklap van mijn achterbuur. Echter niet zó doof dat ik niet heb gehoord dat Jo nog eens « Born in the USA » zou mogen doornemen!
Het « programma » van deze voorstelling is overigens één klein flesje «Château migraine». Alhoewel dit niet erg handig is, is het toch een leuke vondst die door menigeen op prijs werd gesteld.

Referentie
Ronny De Schepper, Stemt één Antwerpse theaterbezoeker op vijf voor het Vlaams Blok? De Rode Vaan nr.43 van 1988

(*) De titel slaat op een andere recensie op dezelfde theaterpagina. Die was van de hand van Piet Loose en ging aan mijn stuk vooraf. Vandaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.