“Fragment de théâtre I” (1960) van Samuel Beckett werd in de Tinnen Pot op 12 oktober 1993 opgevoerd in een regie van Marie-Dominique Wiche. Dit mooie kind is tevens de vrouw van Julien Schoenaerts; het was immers zijn idee om met deze drie “stukjes” onder de noemer “de eenzamen” uit te pakken, zij het dat hij eerst aan zijn zoon Matthias had gedacht als tegenspeler. Uiteindelijk werd het Nand Buyl als een kreupele en Julien Schoenaerts als een blinde vioolspeler, die er maar niet in slagen met elkaar overweg te kunnen, zodat ze uiteindelijk alle twee hulpeloos achterblijven (het is kort na “Fin de partie” geschreven, inderdaad).

Julien Schoenaerts slaagt er ongelukkiglijk nog altijd niet in zijn teksten te onthouden. Hij zegt dan ook terecht: “Dat is altijd mijn ongeluk geweest: ongelukkig, maar niet ongelukkig genoeg.”
Daarna volgde “Comment dire” (1989): Nand Buyl ligt wat te broebelen, terwijl Julien Schoenaerts er alleen maar bijzit, omdat dit tesamen met “Impromptu d’Ohio” (1981) werd gespeeld. Hierin leest Julien Schoenaerts moeizaam een tekst voor uit een boek over twee mannen die aan een tafel zitten en waarvan er één moeizaam een tekst voorleest uit een boek. Nand Buyl klopt af en toe eens op de tafel om aan te geven dat Schoenaerts iets moet herhalen. Als hij dat eens vergeet, staan ze later in de wc hierover ruzie te maken.

Ronny De Schepper

8 gedachtes over “25 jaar geleden: “Fragment de théâtre I” (Samuel Beckett) in Tinnenpot

  1. Beste, dat dit vandaag, na zoveel jaren me nog in google melding wordt toegestuurd is wel verbazend. Wel, zeer fris zijn mijn herinneringen aan die voorstelling die ik zelfs meermaals heb bijgewoond!

    Het idee om deze drie teksten in een trilogie te verwerken was niet van Julien Schoenaerts maar van Dominique Wiche.

    U klaagt erover dat Julien Schoenaerts er niet meer in slaagt zijn teksten te onthouden en dat Nand Buyl zijn teksten “broebelt”. U vergist zich!!!

    Mag ik aan Uw vriendelijke aandacht voorleggen dat Beckett erg begaan met ouderdomsverchijnselen en dementie, zeer bewust telkens zeer oude mensen ten tonele voert, aan wie de vlotheid van denken en spreken behoorlijk voorbijgaat! De tekst op papier dwingt tot lastige haperingen…waar u als jongere kijker zich aan geïrriteerd hebt, maar die wel natuurgetrouw de haperingen zijn die oudere mensen overkomen.

    Zowel Julien Schoenaerts als Nand Buyl, die zeer vertrouwd waren met dit gegeven, hebben dit ook prachtig gestalte gegeven. Ik vind het jammer dat U die aspecten van het werk van Beckett en zijn bekommernissen om de aftakeling bij het ouder worden niet hebt kunnen smaken naar waarde en met goedkope kritiek zoveel liefdevolle arbeid van die twee acteurs kortzichtig bekritiseert.

    U hebt zelf niet begrepen noch gemerkt dat nog een 4de stuk van Beckett hier werd bij betrokken nl. Nacht und Traüme… zelfs de muziek van Schubert heeft U geen hint gegeven…

    Mag ik U suggereren om als theaterrecensent iets meer voorbereid een voorstelling te gaan bekijken en als u niet voorbereid wenste te zijn (wat natuurlijk een optie is) toch nauwkeuriger nazoekingswerk verricht alvorens uw recensies op mensen af te laten die er misschien iets meer dan u belangstelling voor hebben.

    Ik spreek niet in mijn naam alleen, maar in naam van vele Beckett liefhebbers die altijd zeer veel hebben genoten van het pertinente werk van Julien Schoenaerts daaromtrent.

    Like

    1. Quot capita, tot sententiae!
      Die “na zoveel jaren” valt heus nog wel mee, hoor. Ik heb het pas gisteren als dusdanig op het web gezet.
      Van het “vierde” stuk maakt ook Dr.Jo De Vos geen melding in zijn boek “Arca 1990-2001, een huis met vele kamers”. Die zal dus ook wat meer “nazoekingswerk” moeten verrichten!
      En dat de twee grote acteurs in de WC mekaar verwijten naar het hoofd aan het slingeren waren heb ik heus niet gedroomd.

      Like

  2. Ik zeg niet dat die twee acteurs elkaar geen verwijten in de wc naar de kop slingerden, maar ik weet pertinent dat het over andere dingen ging dan deze die u hier suggereert!!! Ik ken hun verwijten aan elkaar zelfs in de kleedkamers!

    Ik herlees vandaag die fameuze recensie van u: Nand Buyl die op tafel klopt als Schoenerts “vergeet” MAN MAN TOCH dat staat letterlijk in het STUK “OHIO IMPOMPTU” en Schoenaerts VERGEET HELEMAAL NIKS! Die hapert als Beckett zegt dat er gehaped wordt! Beckett was erg gesteld op het volgen van zijn regie aanwijzingen, EN GELIJK HAD HIJ!,elke aanwijzing over pauzes, bewegingen, blikken, stappen… was n toegevoegde waarde aan de vertelling, een meta-taal, sub-taal…noemt u het zoals u wil… en als er al 2 zijn die dat tot punten en komma’s respecteerden en wisten waarom ze dat respecteerden dan waren het wel Julien Schoenaerts en Dominique Wiche! Hun samenwerking heeft ook de Beckett-society niet onberoerd gelaten. Ik herinner me de ganse top aanwezig: Martha Fehsenfeld, Antoni Libera,… en Edward Beckett zelf, neef en erfgenaam van de auteursrechten van Samuel Beckett, aanwezig bij hun voorstelling van Krapp’s Laatste Band, overweldigd en ontroerd door hun prachtvoorstelling op het Festival in Den Haag. Edward Beckett zei zelf: “Outstanding! I wished my uncle could have seen this, hear this…for it was a pleasure for ears and eyses and heart…we all felt the actor brought him among us here! For sure we all are deeply happy with this performance. Finally someone who understood all the subtleties of the play. Thank you a lot for the joy it gave us!”

    Dat Arca geen melding maakt van het 4de luik “Nacht und Traüme” is geen excuus voor een recensent om het niet te hebben gemerkt…

    Met beleefde groeten,

    Like

    1. Luister, “silent mama” (ik zou het toffer vinden, mocht je ervoor uitkomen dat je Dominique Wiche bent), ik hou nu eenmaal niet van Samuel Beckett, o.k.? Ik mag daarmee een uitzondering zijn op de wereldbol, maar dat zal niks aan mijn standpunt veranderen. Daarom zou ik deze discussie graag afsluiten.

      Like

  3. Ronny De Schepper, dat het mevrouw Wiche zelf was zet u blijkbaar alleen meer in uw onderbroek.. En dat u daarna nog in een vlaag van frustratie dichtklapt en in een adem toegeeft dat u ‘gewoon niet van Beckett houdt’ is hilarisch. Een recensent die de taal niet afdoende beheerst om zijn standpunt beter te verdedigen zou beter zwijgen, alvorens een scherpe ongegronde en vernederende uitlating te doen onder de beschermende vlag van recensent. Ik Googlede Beckett en kwam op uw negativiteit uit. U zou dringend uw bagger moeten verwijderen uit respect. Zoniet zal elkeen kunnen blijven lezen hoe u hier vakkundig wordt onderuit gehaald met argumenten die uw kennis ver overstijgen om vervolgens kwaad in een hoekje te gaan zitten en abrupt niet verder te spreken.

    U geeft uw fout toe. Verwijder uw post dus.

    Trouwens, twee grote acteurs (of heeft u ook iets tegen wijlen de acteurs?) die zo’n gevoelig stuk spelen en elkaar hierover INHOUDELIJK (kunnen) bekritiseren zou een voorrecht moeten geweest zijn. Hoe heeft u dat gemist? Zo verkeerd kunnen begrijpen en zo slecht vertalen met de pretentie dat mensen er nog interesse voor gaan hebben ook?

    Verwijder deze oneerlijke negativiteit gewoon. Laat iedereen staan waar ze stonden bij leven. Daarover zijn we het toch allen eens.

    Vriendelijke groeten
    Lena

    Like

    1. Beste Lena,
      Als ik al iets zou verwijderen, dan zou het jouw reactie zijn.
      Maar nee, ik laat die staan, omdat ik nog altijd voor de vrijheid van meningsuiting ben, wat niet van iedereen kan worden gezegd blijkbaar.

      Like

  4. Nu weer schermen met de mooiste vrijheid uit het EVRM op ongepaste wijze. Ik mag u nog steeds vragen om iets te verwijderen vanwege z’n kwetsend of aanstootgevend karakter. Mocht er een objectieve moderator zijn was dat waarschijnlijk al lang gebeurd. Het zou toffer zijn mocht u toegeven dat u zelf die moderator bent (Alleen zo kan u waarschijnlijk uw mening kwijt)

    Tot zover mijn mening. Fijne dag.
    Lena

    Like

    1. Uiterààrd ben ikzelf de moderator, dat hoef ik toch niet “toe te geven”? Het is verdorie MIJN blog! En tot slot (en dat meen ik, dus m.a.w. u hoeft niet meer te reageren): u mag me verwijten wat u wil (sticks and stones etc.), maar u kan en mag niet zeggen dat ik LIEG. Wat ik heb geschreven is de waarheid. Die mag hard zijn. Die mag je niet aanstaan, maar die mag vooral niet worden verwijderd in het licht van eender welk “heilig huisje”!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.