Het is al vijf jaar geleden dat Wilfried Martens is overleden (foto Wikipedia). Ik wil niet in de soep spuwen, want voor mijn part mag de uitdrukking “van de doden niks dan goeds” zeker voor een deel toepasselijk zijn op bijna eender wie recentelijk komt te overlijden (*), maar het is natuurlijk een feit dat tijdens de zogenaamde “glorieperiode” van Wilfried Martens (de jaren tachtig dus) ik op De Rode Vaan werkte en daar vonden we Wilfried Martens helemààl niet zo bijzonder. Integendeel, bij ons kreeg hij bijna van alles de schuld (**), zelfs van de teloorgang van de kermiskoers in Hamme! (***)

En ook nà mijn Rode Vaan-tijd was de enige keer dat ik Martens persoonlijk heb ontmoet alweer geen prettige herinnering. Het was tijdens het Festival van Vlaanderen 1990. Op het nochtans als uiterst deftig aangekondigde Mozartgala in de Sint-Pietersabdij deden zich apocalyptische toestanden voor met vrouwen in avondjurk en heren in smoking die massaal aanvielen op het buffet. De opstelling daarvan was op de koop toe zo geregeld dat de aanstormenden de terugtocht belemmerden van de gelukkigen die hun portie reeds te pakken hadden gekregen. Nochtans was er voldoende voorzien en als al die hoge heren en dames maar een minimum aan fatsoen hadden gehad dan was alles wellicht naar behoren verlopen. De grootste onbeschoftheid die we persoonlijk ondervonden was echter op rekening te schrijven van jawel… Wilfried Martens. Toen mijn vriendin en ik na lang aanschuiven eindelijk terug aan onze tafel arriveerden, was onze plaats ingenomen door dit heerschap dat zich op de koop toe uitgebreid liet bedienen. Voor hém geen lange wachttijden of vechten om aan een taartje te geraken!
Enfin op die manier nam Wilfried (ongeweten, want hij kende me natuurlijk niet) wraak voor het feit dat ik hem in mijn Rode Vaan-tijd nog had opgevoerd in een parodiërend liedje. Het grootste succes van Martin De Jonghe was destijds het singeltje “Vercruusse danst”. Vercruusse was één van de typetjes waarachter De Jonghe schuil ging. Zelf heb ik die tekst in De Rode Vaan dan voor de Minibrokjes (de komisch bedoelde rubriek op de laatste pagina) bewerkt tot een ontmoeting tussen onze toenmalige premier Wilfried Martens en de Iron Lady Margaret Thatcher.
Juffrouw, danst u ? Wat zegt u ? Oh you are English ? Oeh ! Handicap !
Do you speak Flemish ? Ai ! Second handicap !
What is your name ? Hoedat ? Thatcher ? Ah, Maggy ! Me Liebig, you Maggy, together we gonna make good soup ! hahaha ! Yes, I’m a lolmaker.
Is it the first time you come in this place here ? Ah yes ? You are lucky : first time and already meet Wilfried ! Congratulations !
Pardon ? Oh, you want to know what I did to be so unpopular here ? Well I play with the trains, first train, second train, third train… Volmachten, yes ! You know that too ?
Maggy, are you alone here or did you come by bus ? Hahaha… Yes, I am so terribly spiritual, my father always said to me : Wilfried, if you shoot spek, you could have been a Werenfried, hahaha ! Yes, my father was a lolmaker too.
Maggy, look there in the corner sits my wife Leontine. She is so jealous ! Maggy, may I put you an indiscrete question ? I dare not. Yes, o.k., I force me : Maggy, do you like vakbonds ? Yes, trade-unions, yes. Me also not, Maggy, they give me kriebels. Do you have kriebels too ? No ? That is the only difference between you and me, Maggy, we on the continent are not made of iron but of spek. Yes, I know I’m crazy.
What are you trying to do, Maggy ? Sorry, that is my pacemaker, a present from my friend Willy. Bye bye Maggy, see you over the Channel !

Werner “Villondorleans” Lyssens reageerde daar op 11 oktober 2013 op met volgende opmerking: “Toen student, eigenlijk al advocaat, Meester Martens een rol speelde in de Vlaamse Volksbeweging, kon hij de Vlaamse jongeren warm maken voor een organisatie van een reeks voordrachten om een ‘Vlaamse Dag’ te eisen op de komende Expo ’58. Een vriend, medestudent van Martens, nodigde hem uit naar Temse, om een strategie uit te werken voor een reeks voordrachten in het Waasland. Alles gebeurde toen op de markt te Temse in café ‘De Graanmarkt’ bij Georges Van Britsom (‘De Graanmarkt’ werd later ‘Bij Zwarte Maria’ en daarna ‘Bij Rita’, haar dochter, het café dat een centrale rol speelde in de televisieserie Met man en macht). Het was zowel een studentikoze als een VVB-bijeenkomst. Martens bezielde ons allemaal, en ‘bij pot en pint’ wist hij ons voor zijn wagen te spannen. De Waaslandroute was een succes, want elke gemeente kon worden aangedaan. Later zou het tij wel keren, want Wilfried werd nadien binnengehaald bij de toen nog zeer sterke CVP. En wij als Vlaamse jongeren waren duidelijk VU gericht. Als tegenzet werd er het Jong Vlaams Aktie Komité opgericht door de KSA-er Gilbert Murat en werd de VVB met Martens niet meer gevolgd. Het J.V.A.K. van Murat sneuvelde ook enkele maanden na 1959.
Knotwilg reageerde op 17 oktober 2013 als volgt: “Van de doden niets dan goeds … ach. Ik vond het erg pijnlijk om te zien hoe zijn bejaarde geluk breed werd uitgesmeerd. Hij had zich zelfs verzoend met zijn eerste vrouw op haar sterfbed! En de kinderen bij zijn tweede vrouw, die hij als zestigplusser even vrolijk voortbracht als achterliet, mochten toch mee met Miet op de vakantiefoto. De doden kunnen niet lezen. De mensen die hun pad kruisten en na gebruik werden weggeworpen of anderszins aan zijn grenzeloze egoïsme blootgesteld waren, die wel. De hagiografie van deze staatsman en al te laattijdig toonbeeld van grenzeloze liefde was beter ongeschreven gebleven.”
En dan – je gelooft het nooit – kreeg ik op 26 juli 2016 een reactie van Wilfried Martens himself! “Ik heet ook Wilfried Martens en ben lid van de NVA-Temse. Naar mijn mening heeft hij, die in het begin de Vlaamse zaak genegen was, zich nadien bekeerd tot de CVP (toen), omdat daar meer potentieel aan kiezers was. Zo waren er nog die de VU te klein vonden om verkozen te kunnen worden. De drang om aan de macht te blijven corrumpeerde hem in die mate dat de wafelijzerpolitiek onze staatsschuld naar ongekende en blijvende hoogte duwde.
Alleen Verhofstadt deed nog beter door, omwille van een al opgegeten kippen, Dehaene een hak kon zetten, maar daardoor met de sossen een monsterverdrag sloot wat de zaken helemaal deed ontsporen…”
(****)

Ronny De Schepper

(*) Ik geef wel toe dat ik een tijdje eerder mij wel heb geabonneerd op de afspeellijst “Ding dong the witch is dead” op Spotify n.a.v. de dood van Margaret Thatcher
(**) En niet ten onrechte! Bij zijn aantreden als eerste minister was er 44 miljard euro staatsschuld. Na zijn laatste premierschap was die schuld gestegen naar 200 miljard euro! Bovendien heeft hij niet minder dan drie indexsprongen doorgevoerd, met steun van de christelijke vakbond (Houthuys). Iets om in het achterhoofd te houden als men nu de wolven hoort huilen in het woud…
(***) En nochtans: Wilfried Martens verklaarde in Het Laatste Nieuws van 31/12/1998 dat hij zelf nog wielrenner is willen worden, maar dat hij die liefde dan maar heeft getransponeerd op Rik Van Looy…
(****) Hier is duidelijk iets mis gegaan, maar aangezien ik totaal geen benul heb van wat mijnheer Martens eigenlijk wil zeggen, heb ik het maar gelaten zoals het was.

2 gedachtes over “Wilfried Martens (1936-2013)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.