Van Christine D’haen verscheen vijf jaar geleden bij de KANTL de postume essaybundel ‘De Spiegel van Alexander’ in een eindredactie van Paul Claes en vast secretaris Willy Vandeweghe.

Christine D’haen werd geboren in Sint-Amandsberg als dochter van een onderwijzer, later inspecteur van het onderwijs. Haar moeder was eerst stenotypiste en daarna huismoeder. Haar drie jaar jongere zuster is de kunstenares Elsa D’haen. Ze volbracht haar middelbare studies (Grieks-Latijnse) aan de Sint-Bavohumaniora in Gent. Ze studeerde Germaanse filologie aan de Rijksuniversiteit Gent en behaalde haar licentiaatsdiploma in 1946. Van 1947 tot 1949 studeerde ze filosofie in Amsterdam en in 1949-1950 anglistiek in Edinburgh.

In 1952 trouwde ze met René Beelaert. Hij was eveneens geboren in Sint-Amandsberg, op 7 februari 1919. In 1941 was hij licentiaat geschiedenis geworden aan de Universiteit Gent, met als onderwerp voor zijn thesis: Bijdrage tot de geschiedenis van de godsdienstvervolging in Gent van 1577 tot 1584. Hij was leraar geschiedenis in het Koninklijk Atheneum 1 Centrum in Brugge (1950-1979).

D’haen werd lerares Engels, van 1950 tot 1957 in het Rijkslyceum Brugge en van 1957 tot 1970 in de Rijksnormaalschool Brugge. In 1970 werd ze aangesteld voor de wetenschappelijke archivering en inventarisering van Guido Gezelle’s geschriften die in het bezit van de stad Brugge waren; ze werkte hier aan tot in 1982.

Vele jaren woonde Christine D’haen langs de Potterierei en in de stille Jeruzalemstraat in Brugge. Op het einde van de jaren zeventig verhuisde ze naar de Nieuwe Gentweg. Ze werd er geconfronteerd met aspecten van het massatoerisme (onder meer met de paardenhoefslagen van voorbijrijdende koetsen) waar ze geen vrede mee nam; ze uitte haar ongenoegen daarover in vele ingezonden brieven en met opschriften en spreuken in vele talen achter de vensters. (“O Brugse stadskoetsieren, / wilt spreken en niet tieren!”, “Coachmen of Bruges, for us who live here, / lower your voices and silently veer”). Ze deed ook vaak haar beklag over de ‘versuikering’ van Brugge. In een interview in Het Nieuwsblad in 1991 zei ze dat Brugge elke dag lelijker werd. Ze sprak ongenadig over de ‘uitverkoop aan het toerisme’ en trok fel ten strijde tegen ‘de toeristische vervlakking’.

Christine D’haen overleed op 85-jarige leeftijd na een twee jaar durende ziekte. Ze werd bijgezet op het Campo Santo kerkhof in Sint-Amandsberg. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.