Het 43ste seizoen (1992-93) van Arca stelde Jo Decaluwe in het teken van de vrouw, want de inbreng van de vrouwen was dat jaar bijzonder groot. Naast drie vrouwelijke auteurs werden immers ook nog vier regies door vrouwen waargenomen. En ook “Liefdesbrieven” van A.R.Gurney was een “vrouwvriendelijke” productie. Jo Decaluwe en Tine Ruysschaert lezen liefdesbrieven en kattebelletjes voor die een Amerikaans senator en zijn jeugdvriendin, een aan alcohol verslaafde kunstenares, hun hele leven lang elkaar hebben geschreven.

Ondanks het feit dat deze brieven zogezegd authentiek zijn, zijn er wel literaire kunstgrepen in te bespeuren, zoals het (overigens tot vervelens toe) aanwenden van “Merry Christmas” als tijdsaanduiding. Voor de rest zit er weinig spanningsveld in deze brieven, zeker niet op het persoonlijke vlak, want daar liggen de patronen reeds van in de jeugd vast: de man is een saaie pief, die duidelijk op carrière maken is ingesteld (hij denkt echter wel als typische Amerikaan op die manier “zijn land te dienen”), terwijl de vrouw veel avontuurlijker is, maar door een aantal omstandigheden (gescheiden ouders; alcoholieke moeder) uiteindelijk aan de zelfkant van de maatschappij zal belanden. Alleen sociaal is het een beetje interessant: hij is immers van lagere komaf en wil hogerop, zij komt juist uit een welstellend milieu en zou voor hem het voorbeeld moeten zijn dat geld niet gelukkig maakt. Tevergeefs natuurlijk. Decaluwe en Ruysschaert lezen deze brieven gewoon elk van achter een tafeltje, zonder decor, met een vaste belichting en met minimale regie-aanwijzingen. Alhoewel men dus eigenlijk van weinig boeiend theater kan spreken, moet dit zowat het beste zijn, wat ik dit seizoen in Arca heb gezien. Om maar te zeggen!
P.S. Een leuk fragmentje: de enige buitensporigheid van de senator-in-spe is dat hij tijdens zijn legerdienst bij de Navy als een moderne kapitein Pinkerton bij een Japanse geisha blijft plakken. Dat wordt afgedaan met de stelregel “dat blijkbaar iedereen eerst eens door een donkerharige moet worden ontgroend, alvorens bij een blonde het geluk te vinden.” (Gent, Tinnen Pot, 05/10/1993).

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.