Alleen, maar omringd door een gigantische hoeveelheid attributen (van een vleugel tot waxinelichtjes) speelt Guido Lauwaert zijn bewerking van Edward Albee‘s… « Wie is bang voor Virginia Woolf » en verving in de titel « Virginia Woolf » door « Guido Lauwaert ». Ondanks die titelwijziging volgt Lauwaert de tekst van Albee tamelijk letterlijk.

Hij beperkt zich echter (voor zover je in een tweeëneenhalf uur durende voorstelling van beperken kunt spreken) tot de rollen van het echtpaar Martha en George, een geenszins gelukkig huwelijk tussen een historicus en een dochter van de rector van de universiteit waaraan hij verbonden is. De teksten van het echtpaar Honey en Nick, de gasten op wat een gezellig avondje had moeten worden, zijn geschrapt. De róllen van Honey en Nick zijn overigens wel gehandhaafd; Lauwaert laat zijn George en Martha hun gasten gewoon toespreken alsof ze er waren, alleen richt hij zich tot een andere categorie gasten, het publiek. Deze foef levert de situatie op dat de kijker niet zozeer uitsluitend de verbale slachtpartij tussen beide huwelijkspartners gadeslaat, maar ook zelf aangesproken wordt.
Echt prettig is die ervaring niet, want dat aanspreken komt voornamelijk van de kant van George (de rol die, niet alleen in Lauwaerts bewerking, verreweg overheerst) en George is een akelige cynicus, die ook voor zijn gasten weinig anders dan venijn in petto heeft. Lauwaert kan met die rol behoorlijk uit de voeten. In de rol van Martha overtuigt hij minder, maar daarin schitterde Albee ook al niet erg.
Voor de toeschouwer levert dit de merkwaardige situatie op, dat zich aan de ene kant een fascinerend stuk solotheater voor zijn/haar ogen afspeelt (Lauwaert is uiterst vindingrijk in zijn enscenering), terwijl aan de andere kant de maker van die solo zich bij voortduring als een vreselijk onaardig mannetje (in zijn rol uiteraard) aandient. Een nadrukkelijk geval van aantrekking en afstoting, dat niet onbegrijpelijk voor een deel van het publiek bij de pauze wel genoeg bleek.
Een beetje meer subtiliteit in de cynische benadering van de toeschouwer zou Lauwaert sieren en de voorstelling spannender maken. Want als je de titel als vraag opvat, dan zijn er natuurlijk maar weinig mensen die er behoefte aan hebben om bang voor Guido Lauwaert te zijn. En de wending die hij de voorstelling aan het eind geeft door zichzelf als angstige aan te wijzen, is toch iets te geforceerd om overtuigend te zijn; gekoppeld aan het beeld van zijn eigen dood wordt het mij te sentimenteel. Met alle respect, want hij speelt een schitterende voorstelling.
Masereelfonds – Gent organiseert op uitnodiging van Proka vzw « Wie is bang voor Guido Lauwaert », door Guido Lauwaert op donderdag 29 september om 20 u. 30 in de Zwarte Zaal, Akademiestraat, Gent. Toegang : 200 fr en 150 fr voor leden Proka en Masereelfonds en lezers van de rode vaan bij afgifte van bovenstaande ingevulde bon.

Referentie
Niek Vroom, Een nadrukkelijk geval van aantrekking en afstoting, De Rode Vaan nr.39 van 1983

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.