Vandaag is het vijftig jaar geleden dat de rock musical “Hair” van schrijvers James Rado en Gerome Ragni en componist Galt MacDermot in première ging in het Londense Shaftesbury Theatre. Dat is dus bijna een jaar na de échte première in the new Public Theater in New York City’s East Village (17 oktober 1967). Ikzelf heb de productie er pas in 1971 gezien.

Dat was dan in een regie van Derek Wadsworth en een decor van Tom O’Horgan. Met Caroline Lyndon (Sheila; °1951; maakte deel uit van de Rahda Krishna Temple wanneer die de Hare Krishna Mantra opnam), Paul Nicholas (Claude; °London, 1945; won onder de naam Oscar de Knokke Cup in 1967), Maxine Nightingale (mother; °Wembley 1952), Gary Hamilton (Berger; °New York 1948), Kimi Wong (Crissy; °South Africa 1952), David Charkham (Woof; °1948; speelt ook in “Space odyssey”), Diane Langton (Jeanie; °1947; debuteerde als stripper), Trevor Ward (Hud; °Barbados, 1953) en Alex Harvey (1935-1982) maakte als gitarist deel uit van het orkest!
Op dat moment waren er ook al legendarische producties in Parijs (met Julien Clerc) en in Amsterdam (waaruit Zen de fameuze single “Hair”/”Aquarius” zou distilleren). Zelf kocht ik eerst een aantal singles, zoals die van Zen, maar ook b.v. “Ain’t go no/I got life” van Nina Simone. Daarna (in 1971 dus) kocht ik mij de Engelse elpee als aandenken, maar kort nadien schafte ik mij toch maar de Amerikaanse versie aan, die slordiger was opgenomen, maar juist daardoor dichter bij de theateropvoering stond en ook meer nummers (vaak heel korte) bevatte. Eerder had ik al een instrumentale versie gekocht van, schrik niet, James Last, maar die was dan voor mijn vader bedoeld, al heeft hij er nooit erg van gehouden. “Hair” is eigenlijk nooit meer van het repertoire gegaan en wordt her en der nog opgevoerd door reizende gezelschappen. Maar het succes is wel afgenomen. Zo kwam de film van Milos Forman bijvoorbeeld reeds jaren te laat. En zelf zag ik eind jaren tachtig een opvoering in het Gentse ICC die door zo weinig mensen werd bijgewoond, dat de goedkope plaatsen (waar ik zat) naar voren mochten komen om op de duurdere plaats te nemen. Buiten het feit dat “Hair” voor een revolutie zorgde in het rockwereldje, werd ook de theaterwereld of de maatschappij in het algemeen opgeschrikt door de ongecompliceerde naaktscènes, die indertijd een taboe doorbraken en er o.m. voor hebben gezorgd dat er nu bijna in àlle theatervoorstellingen naaktscènes voorkomen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.