François Charles Mauriac was een Frans schrijver en winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur in 1952. Hij wordt algemeen beschouwd als de grootste Franse katholieke schrijver van de 20ste eeuw.

Hij werd in Bordeaux geboren en studeerde literatuur aan de plaatselijke universiteit. In 1907 trok hij naar Parijs, aanvankelijk om aan de ENC te studeren (*), maar al spoedig wijdde hij zich geheel aan het schrijven. Zijn eerste dichtbundel, Les Mains jointes, verscheen in 1909. Veel bekendheid kreeg hij echter pas tien jaar later. In 1913 trouwde hij met Jeanne Lafon (1893-1983) en zij kregen vier kinderen: Claude (1914), Claire (1917), Luce (1919) en Jean (1924); de oudste en de jongste werden eveneens schrijver en in 2008 publiceerde ook Luce op hoge leeftijd een roman.
De loopbaan van François werd onderbroken door de Eerste Wereldoorlog, waarin hij diende in een ziekenhuis van het Rode Kruis op de Balkan. In 1922 verscheen zijn veelgeprezen Le Baiser au lépreux en in 1927 een andere succesvolle roman, Thérèse Desqueyroux, inspired by the Henriette Canaby attempted murder case (1906), waarvoor hij in 1935 met La Fin de la nuit het vervolg schreef. Voor de in 1925 gepubliceerde roman Le Désert de l’amour ontving hij een jaar later de Grand Prix du roman de l’Académie française. Hij schreef ook nog de positief onthaalde romans Le Noeud de vipères en Le Mystère Frontenac. In 1933 werd hij gekozen in de Académie française.
Als katholiek gelovige verkeerde hij aanvankelijk in maatschappelijk-actieve en modernistische kringen, waar hij zich op den duur niet meer op zijn plaats voelde. In zijn boek Vie de Jésus (1936) nam hij publiekelijk afstand van het katholiek modernisme, en in zijn voorwoord bij de tweede druk (eveneens 1936) meer specifiek van de katholiek-modernistische voorman Alfred Loisy (1857-1940). Tijdens de Tweede Wereldoorlog schreef hij onder het pseudoniem « Forez » Le Cahier Noir, het eerste deel van zijn memoires, dat door de clandestiene uitgeverij Les Éditions de Minuit werd uitgegeven.
Het literaire œuvre van Mauriac bedraagt in totaal een dertigtal romans, naast verscheidene stukken voor theater. Ook was hij journalist voor Le Figaro.
In de jaren vijftig sprak hij zich uit voor de onafhankelijkheid van Algerije en Vietnam en veroordeelde hij het gebruik van martelmethoden door het Franse leger.
Hij leverde een felle polemiek met de homoseksuele schrijver Roger Peyrefitte. Nochtans, zich baserend op hun levenslange correspondentie, schrijft Jean-Luc Barr in zijn biografie van Mauriac dat deze een onbeantwoorde passie voor de 15 jaar jongere (heteroseksuele) Zwitserse schrijver en diplomaat Bernard Barbey koesterde. En volgens Daniel Guérin, een vriend van Mauriac, maakte deze in zijn brieven meermalen gewag van zijn worsteling met zijn homo-erotische gevoelens.
Hij stierf in Parijs op 1 september 1970 en ligt begraven op het kerkhof van Vemars in Val-d’Oise. De kleindochter van Mauriac, schrijfster en actrice Anne Wiazemsky (1947), ontving in 1993 de Prix Goncourt des lycéens en in 1998 de Grand Prix du roman de l’Académie française voor haar roman Une poignée de gens. (Wikipedia)

(*) De École nationale des chartes (ENC) is een Franse instelling voor hoger onderwijs op het gebied van de archiefwetenschap en historische hulpwetenschappen, opgericht in 1821. De ENC behoort tot de zogeheten grandes écoles, de hoogste vorm van het Franse wetenschappelijke onderwijs.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.