Vandaag is het al 45 jaar geleden dat de Amerikaanse singer-songwriter Jim Croce is omgekomen in een vliegtuigcrash, samen met zijn vriend en begeleider Maury Muehleisen (24 jaar) en nog vier andere inzittenden. Volgens onderzoekers steeg het vliegtuig niet snel genoeg op, en raakte het de enige boom op de landingsbaan.

Een dag later werd zijn nieuwe single “I got a name” uitgebracht (dat was al gepland, anders gaat het nooit zó vlug) en die plaat schoot natuurlijk onmiddellijk naar de hoogste plaats in de hitparade. Eerder dat jaar had ook “Bad, bad Leroy Brown” dat al gedaan, een song die later misschien nog bekender zou worden in een cover-versie van Frank Sinatra. Jim Croce scoorde verder nog met “Time in a bottle” en “I’ll have to say I love you in a song”.
Net zoals bij Gram Parsons, die dus een dag eerder is overleden, is de tragiek mij destijds totaal ontgaan. Niet zozeer omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had (ik was pas in het beroepsleven, in casu het door mij zo verafschuwde onderwijs, gestapt en door een ruzie met mijn ouders over mijn weigering om legerdienst te doen, was mijn verhouding plotseling in een stroomversnelling geraakt en werd er zelfs over trouwen gesproken), maar vooral omdat ik beider muziek eigenlijk nauwelijks kende. Dat is trouwens nog altijd zo. Maar ik voel het eerder als een gemis aan bij Gram Parsons, die ik wel degelijk als een vernieuwer beschouw, terwijl ik Jim Croce gewoon een singer-songwriter als zovelen vind. En ik ben al niet zo zot van singer-songwriters…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.