Het is vandaag al 45 jaar geleden dat de Amerikaanse jazz-saxofonist Ben Webster in Amsterdam is overleden. Hoe hij daar terecht kwam? Lees en word wijzer!

Ik heb reeds meerdere malen verteld hoe ik in mijn leven een paar keer echt mijn best heb gedaan om van jazz te houden en dat ik daar eigenlijk nooit in geslaagd ben. Misschien onder invloed van mijn overleden vriend Philippe Venneman zocht ik het dan nog het liefst bij de saxofonisten. “Zijn” Stan Getz liet me zeker niet onberoerd maar deze Ben Webster draagt toch mijn voorkeur weg.
Benjamin Francis Webster werd geboren in Kansas City in de Amerikaanse staat Missouri en wordt samen met met Coleman Hawkins (Websters belangrijkste invloed) en Lester Young beschouwd als een van de drie belangrijkste swingtenoren (naar zijn instrument, de tenorsax). Hij stond bekend om zijn harde, geraspte en brutale uithalen, terwijl hij in ballads ook warm en sentimenteel kon spelen.
Webster leerde piano en viool spelen op jonge leeftijd, voordat hij met de saxofoon leerde omgaan. Toen Budd Johnson hem eenmaal de technieken van het saxofoonspel leerde, was hij verkocht en voegde hij zich bij de Young Family Band (toen nog met Lester Young). In de jaren dertig van de 20ste eeuw spendeerde hij veel tijd met verschillende orkesten, waaronder die van Andy Kirk, Fletcher Henderson, Benny Carter, Willie Bryant, Cab Calloway en de band van Teddy Wilson.
In 1940 werd Ben Webster de eerste tenorsolist in het orkest van Duke Ellington. In de daaropvolgende drie jaar speelde hij op vele beroemde albums, waaronder Cotton Tail en All Too Soon. Na drie productieve jaren met Duke Ellington verliet hij in een boze bui de band in 1943 en knipte hij een pak van Ellington aan stukken. Hierna speelde hij in New York, als bandleider en lid. Hieruit vloeiden onder meer korte samenwerkingen met John Kirby en Sid Catlett voort. Met Art Tatum nam hij ook nog een klassieke set op, maar in 1964 besloot hij te gaan toeren met Amerikaanse jazzmuzikanten in Kopenhagen. In zijn laatste decennium woonde hij afwisselend in Kopenhagen en Amsterdam. Documentairefilmer Johan van der Keuken legde zijn verblijf aldaar vast in Big Ben: Ben Webster in Europe. Ondanks het feit dat hij bekendstond als een moeilijk persoon speelde hij met heel wat grote namen uit de jazzwereld. Bovendien beïnvloedde zijn speelstijl latere beroemdheden als Archie Shepp, Lew Tabackin, Scott Hamilton, David Murray, Bennie Wallace en Jesper Thilo.
De laatste tien jaar van zijn leven bracht Ben Webster door in Nederland. Zijn laatste concert speelde hij in Leiden in ‘De Twee Spieghels’, waar hij afsloot met de woorden die eens een oude man tegen hem had gezegd: Son, you are young and growing, and I am old and going, so have your fun while you can. Hij wordt daar jaarlijks op zijn sterfdag gememoreerd met een speciaal Ben Websterconcert. Hij overleed in 1973 in Amsterdam. Hij werd begraven in Kopenhagen op Assistens Kirkegård. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.