Het Arcatheater pakte uit met een project van huisregisseur Hugo Van Laere, dat de titel “De Parochiezaal” meekreeg, maar naar zijn eigen zeggen had het net zo goed “Het Volkshuis” kunnen heten. De titel refereert immers aan de kleine gemeentelijke zalen waar in lang vervlogen tijden reizende gezelschappen met een staalkaart van het Vlaamse toneel uitpakten.

Die sfeer wilde Van Laere met drie jonge acteurs (Jef Ravelingien, Veerle Malschaert en Benjamin Van Tourhout) doen herleven. Maar omdat Arca nu eenmaal niet elke week langs uw deur kan passeren om een voorbeeld uit onze toneelgeschiedenis op de planken te zetten en, laten we eerlijk zijn, omdat de meeste stukken de tand des tijds niet hebben doorstaan en een volledige avond gewijd aan één stuk strontvervelend zou zijn, heeft Van Laere geopteerd voor de moderne techniek van het samplen. Dit wil zeggen dat tijdens iedere voorstelling een vijftiental fragmenten werden gespeeld uit diverse stukken. Deze fragmenten kunnen steeds wijzigen, maar een stramien zou b.v. kunnen zijn:
“De Tjakke” (Henri Van Daele, 1909)
“Leentje uit het Hemelrijk” (Gaston Martens, 1919)
“De Doode Rat” (Willem Putman, 1925)
“Een Huwelijksmorgen” (Ernest Schmidt, 1918)
“Maria Magdalena” (Cyriel Verschaeve, 1930)
“Leontientje” (Felix Timmermans, 1926)
“Stoops Fecit” (Claeys & Coopman, 1919)
“De Doode Bruid” (Lievevrouw-Coopman, 1928)
“Driekoningenavond” (Cyriel Buysse, 1899)
“Ik Dien” (Herman Teirlinck, 1924)
“Starkadd” (Alfred Hegenscheidt, 1897)
“Eva” (Frans Demers, 1931)
“Gudrun” (Albrecht Rodenbach, 1878)
“De Familie Klepkens” (August Hendrickx, 1907)
Het dient natuurlijk gezegd dat door de talrijke decorwisselingen die “natuurgetrouwe” opvoeringen met zich mee zouden brengen, we deze stukken niet te zien kregen zoals ze destijds in de Parochiezalen of Volkshuizen werden gebracht. Soms gaf het toch nog een goed beeld, soms heeft men er echter voor gekozen om de parodiërende toer op te gaan. Ondanks het feit dat er een flink aantal tragische tearjerkers aan bod komen, kan men dus toch wel stellen dat een bevrijdende lach nooit veraf is.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.