Een lijntje met China? Dat zou een beetje duur uitvallen natuurlijk. Bovendien is ons Chinees niet meer wat het geweest is. Daarom zullen we maar bekennen dat we met de heer (of kameraad?) Yang Zhengquan, directeur van de Central People’s Broadcasting Station (de nationale radio-omroep dus), in Brussel spraken, meer bepaald in de gebouwen van de BRT, waar de chef van de internationale betrekkingen bij de CPBS, Bingqi Huang, zo vriendelijk was om als tolk op te treden.

Ter kennismaking lieten zij ons een bandje horen met een fragment van een radiodocumentaire « Augustus in Peking », opgenomen op het Plein van de Voorzitter, waar ook het mausoleum van Mao is gelegen en waarin voor- en tegenstanders van de Grote Roerganger aan het woord kwamen. Glasnost op zijn Chinees, kortom.
Is dit nu dagelijkse kost op de Chinese radio, wilden we weten.
Yang Zhengquan:
Dergelijke uitzendingen zijn belangrijk, omdat onze luisteraars hun eigen idee moeten kunnen vormen over ons nabije verleden. Toch gaat de meeste aandacht eigenlijk naar eigentijdse thema’s, d.w.z. de opening naar het buitenland toe en de economische hervormingen. Vooral bij deze laatste laten wij de verschillende meningen aan bod komen. Dat leidt vaak tot heftige debatten, want de prijzen zijn de jongste tijd nogal drastisch gestegen, aangezien ze vroeger via subsidies onredelijk laag werden gehouden.
— Als de radio dan zo’n belangrijke rol speelt in die debatten, dan dringt zich uiteraard de vraag op hoe belangrijk de radio zelf is in het leven van de doorsnee Chinees…
Y.Z.:
Erg belangrijk. Naast de zes kanalen van de CPBS zijn er nog een goeie 170 lokale en provinciale radiostations, die onafhankelijk werken en gefinancierd worden door de lokale en provinciale overheden. De zes zenders van CPBS zijn als volgt gedifferentieerd: Radio 1 specialiseert zich in nieuws en actualiteitsprogramma’s; Radio 2 richt zich tot specifieke groepen zoals kinderen, jongeren, soldaten of boeren en brengt vooral opvoedkundige programma’s; Radio 3 is een FM-zender met bijna uitsluitend muziek en drama; Radio 4 is bedoeld voor de etnische minderheden (Tibetanen, Mongolen enz.) en Radio 5 en 6 zenden zeven uur per dag uit speciaal voor Taiwan. In totaal maakt dat 107 uren radio per dag. Er zijn 400 miljoen radiotoestellen in China en het meest populaire programma, het ochtendnieuws, wordt iedere dag door zowat 600 miljoen mensen beluisterd. China produceert zijn eigen radiotoestellen en ook taperecorders en dat maakt dat de prijs daarvan daalt. Een kleurentelevisie daarentegen is nog altijd erg moeilijk te verkrijgen.
– Waarvan houdt de doorsnee Chinees ?
Y.Z.:
Uiteraard vooral van muziek. Wij streven naar een fifty-fifty verhouding tussen de eigen muziek en die uit het buitenland, maar voorlopig kunnen we dat slechts voor zo’n 30% waarmaken omdat we nog te weinig eigen stereo-opnamen hebben. Toch zijn onze eigen Chinese opera’s (die in tegenstelling met westerse vaak heel komisch kunnen zijn) erg geliefd. Beethoven, Mozart e.d. doen het dan weer goed bij de jonge intellectuelen (het is zelfs een vorm van snobisme geworden). Na muziek komt ongetwijfeld drama. Wij zenden dagelijks een half uur uit, maar dat zal binnenkort meer worden. Als we onderwerpen uit het buitenland nemen zijn dat de klassiekers uit de literatuur, liefst tegen een historische achtergrond. Wij brengen echter ook eigentijdse buitenlandse verhalen omdat onze mensen daardoor het gewone leven buiten China beter leren kennen.
— En popmuziek?
Y.Z.:
Op het middaguur (na de ochtend het drukst beluisterde uur) zenden we iedere dag een half uur lichte muziek uit. D.w.z. easy listening, oldies, Abba, Michael Jackson, Madonna en ook wel Chinese popgroepen, meestal afkomstig uit Hong Kong of Taiwan, want die programma’s kan men in de Volksrepubliek ook beluisteren, evenals een Chinees programma van de Australische omroep en natuurlijk ook de BBC.
— En entertainment, zoals quizzen of spelletjes ?
Y.Z.:
Die hebben we ook ja. Het populairst zijn onze stand-up comedians, meestal een koppel, maar we hebben ook een soort van Gong Show of Ontdek de Ster met als onderdelen Chinese volksmuziek, Italiaanse belcanto en Angelsaksische pop.
Is er nog een plaatsje vrij voor Yang Dlaad?

Referentie
Jan Draad, Yang Zhengquan aan het lijntje, De Rode Vaan nr.37 van 1988

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.