Het is vandaag al 35 jaar geleden dat Greg LeMond zijn eerste wereldtitel bij de profs behaalde in het Zwitserse Altenrhein (in 1979 had hij deze titel al behaald bij de junioren, volgens velen onterecht tegenover onze landgenoot Kenny De Marteleire). Hij werd daarmee ook de eerste niet-Europeaan die profwereldkampioen werd. Hij kwam alleen toe. Eén minuut en elf seconden na hem versloeg Adri Van der Poel Stephen Roche, Faustino Ruperez en Claude Criquielion in de sprint voor de tweede plaats.

Om deze overwinning te “duiden” moeten we evenwel terugkeren naar het wereldkampioenschap in Goodwood, een jaar eerder. Toen leek een andere Amerikaan, Jonathan Boyer, op weg om de eerste Amerikaanse profwereldkampioen te worden. Een landgenoot-blogger die duidelijk een supporter is van LeMond doet het verhaal vanuit dat standpunt: “Before the sprint ramped up LeMond went after him, but Giuseppe Saronni was on song and no one was going to beat him that day (Sean Kelly said he couldn’t even hold Saronni’s wheel in the sprint). But Boyer was bitter, saying he would have won had LeMond not chased him down. LeMond, who came in second, insists the Americans did not ride the Worlds as a team. LeMond, like the other Americans at the race, paid his own own expenses and rode for himself. A review of the race shows Boyer had no chance of staying away.”
Men zou kunnen vermoeden dat Merckx bewondering heeft voor iemand als LeMond, maar dat is niet zo. Hij vindt LeMond geen echte kampioen, omdat deze alleen maar naar de Tour piekt (én naar het WK blijkbaar). LeMond was vroeger nochtans een Merckx-supporter: “Toen ik als 18-jarige naar Europa kwam, won ik 3, 4 wedstrijden in de week. Ik had een ideaal, ik wilde Eddy Merckx worden. Ik wilde net zo groot zijn als hij. Op school in Amerika had ik mijn klasgenoten verteld van Merckx, maar niemand luisterde naar mij, niemand was in wielrennen geïnteresseerd. Toen heb ik me maar voorgenomen dat allemaal voor mezelf te gaan bewijzen en ben hier in België gaan wonen en heb er dagelijks wedstrijden gereden. Ik wilde weten hoe dat was en ik won ook. Ik verloor ook wel eens. Van Dirk De Wolf herinner ik me nog. Ik ging toen overigens met het meisje om dat nu Dirks vrouw is. Wist je niet, hé?” (De Nieuwe Revu)
Voor hij naar Europa kwam, had Noël De Jonckheere reeds contact met hem gehad in de States. De Jonckheere was immers bevriend met Roger Young (of is daar ermee bevriend geworden) en reed op die manier veel in de V.S. (dat is ook de reden waarom hij later sportdirecteur werd van 7-Eleven: de zus van Young, Sheila, ooit zelf nog Olympische kampioene, is getrouwd met de manager van het team). In die wedstrijden reed LeMond als veertienjarige reeds bij de liefhebbers! De twintigjarige De Jonckheere, die als enige buitenlander in de Ronde van Nevada 1976 door het plaatselijke televisiestation werd gevolgd en dus een beetje “show” wou geven, kon die kleine niet uit zijn wiel krijgen! Dat talent had Greg volgens De Jonckheere van vader Bob, die ooit een ereplaats behaalde in de Coors Classic, zonder te hebben getraind. Integendeel, hij was een kettingroker die wel eens een biertje lust. Misschien vooral Coors en vandaar…?
Just like Boyer, Greg started with Renault and grew for about two years in the shadow of Bernard Hinault. He was the teammate and the future rival of Bernard Hinault. Greg was definitely born to be one of the best cyclists in the universe. Even one of the best of all times. Greg made his name by following Bernard Hinault. He finished twice second in the Tour de France after Hinault and then he started to attack Hinault. They had a lot of historical fights and that finally lead to LeMond’s first victory in the Tour de France of 1986. Meanwhile he had also won the most important one-day race in the world namely the worldchampionship in 1984.
Greg’s career was cut short by a hunting accident, when he was taken for a bunny rabbit by his brother-in-law. Nobody expected Greg ever to win the Tour again. Only José De Cauwer had faith in Greg’s possibilities after the shooting incident. José, Greg’s team manager and also the man who brought him back as a superstar, was the man who LeMond needed in that specific time. José put back the trust that LeMond had lost in the past three years. Greg proved his gratitude to José by winning the Tour de France of 1989. And what a Tour it was, it was the Tour with the most thrilling finale. In the closing time trial Greg had to make up 1’53” to Laurent Fignon. Greg won the time trial by being 2’01” ahead of Laurent Fignon. And so he won the Tour with hardly 8″.
The same year he became for the second time worldchampion. This was in the French town Chambéry. It was a very hard race with mountains to climb and as if that wasn’t enough it started also to rain very very hard. In the finale he beat the Soviet rider Dimitri Konyshev and the Irish veteran Sean Kelly in the sprint.
The next year Greg LeMond won once again the Tour de France but this time it wasn’t so glamorous as the year before. This Tour wasn’t an exciting race at all. In the first week there had been an early escape with four riders, Ronan Pensec (France), Steve Bauer (Canada), Frans Maasen (the Netherlands) and Claudio Chiappucci (Italy). They came in with more than 10′ ahead. First Bauer had to defend the yellow jersey, Pensec followed him when it got a little mountainous and when we really hit the mountains the Italian rider Claudio Chiappucci became the leader. Meanwhile Greg LeMond had become second in the overall ranking. And again just like the year before Greg finished the job in the last time trial. This time with more conviction but less glamour.
Ook goed om weten is dat LeMond nogal een hevige anti-racist is. Omdat hij één achtste indianenbloed (Cherokee) in zijn lichaam heeft. Hij is zoals alle Amerikanen dol op westerns, maar unlike de meesten onder hen, “supportert” hij dan voor de indianen. Het is ook wel fijn om te vernemen dat vooral de scène in “Dances with wolves” wanneer “die ruwe kerel” zoals hij hem noemt, uitroept dat iedereen mag weten dat hij een vriend is van “Dances with wolves”, hem heeft ontroerd. Vandaar dat ik alweer Martin “natte vinger” Ros niet kan geloven, als deze schrijft dat Greg tijdens een broeiend hete etappe ooit eens zijn drinkbus opzettelijk liet leeglopen, toen Colombianen hem om drinken vroegen.
Meanwhile in the year 1985, in the wake of the Olympic Games in Los Angeles, a real American team came to ride in Europe. This team was sponsored by 7-Eleven, a chain of supermarkets. The team leading man was Ron Kiefel. This name is not so familiar in Europe but it was a great name in the United States. His best result was in 1988 when he became American pro-road champion.
His successor was Andy Hampsten who turned professional in 1986 in the team of LeMond-Hinault. When the American team hired Andy, the team gained more publicity and they also started to mean something in Europe. Andy, also known as the mountain-goat, won the Giro d’Italia in 1987. Andy never won again and didn’t excell in the Tour. He did of course win the Tour of Switserland, a very difficult tour indeed but it doesn’t have the reputation of a great tour. Andy built up his reputation by gathering several places of honour in various tours and one-day races. Only a medal of the worldchampionship is missing in his trophy closet.
Andy Hampsten ended his career in the team of Motorola, a computer company that was the successor of 7-Eleven. His team mate was a certain Lance Armstrong. Lance Armstrong was only 21 years old when he had already a reputation of being a obstinate rider and a pain in the ass, according to Hennie Kuiper his first team manager: “He is terrible to work with but it is undoubtedly the man of the future.”
Lance Armstrong kwam tot het wielrennen via triathlon, wat hij reeds op z’n vijftiende jaar betwistte. LeMond is overigens geen “idool” voor deze verwende knaap die in 1992 uit de Amerikaanse ploeg voor het WK werd gezet wegens “vedettenkuren”. Zijn enige idool is zijn moeder, zegt hij, omdat ze pas zeventien jaar was toen ze hem ter wereld bracht en dat niet welgevallig was bij de omgeving. Hij is trouwens ook rancuneus: hij vindt dat hij door Ekimov en Nevens “geflikt” werd in het Kampioenschap van Zürich 1992 (wat wellicht juist was: hij was immers pas beroepsrenner en dat is zo’n soort van ongeschreven wet) en dreigt “dat ze hem nog wel eens zullen tegenkomen!” (*)
En we kunnen uiteraard een bijdrage over het Amerikaanse wielrennen niet afsluiten zonder het ook eens over 9/11 te hebben gehad. Le coureur Uruguayien Alberto Dominguez, quâtrième du six jours de Montevideo 1959, est décédé le 11 septembre 2001. Il était dans l’avion Boston‑Los Angeles qui a servi a détruire une des tours du World Trade Center. Son équipier Alberto Camillo Velasquez est l’entraineur de Milton Wynants médaille d’argent au JO de Sydney en 2000. Curieux destins, schrijft Alain Zgajnar, en inderdaad het kan soms raar gaan. Zo zat de Engelse prof Richard Smith op de Herald of Free Enterprise op het moment dat die zonk. Aangezien hij voor een privé-sponsor reed, was hij meteen zijn materiaal kwijt. Hij werd in maart 1987 uit de nood geholpen door Brian Rourke en Mick Morrison van Action Sports. Een maand later (in april ’87 dus) werden overigens drie renners gedood in Sri Lanka. Ze werden tijdens een wedstrijd neergeschoten door Tamil Tijgers.

Ronny De Schepper
(met dank aan mijn zoon John voor het verhaal over Boyer en Lemond)

(*) Ja, O.K., eenieder die me kent, weet dat ik een hekel heb aan Lance Armstrong, maar de waarheid heeft ook haar rechten. Ik weet niet of Jan Nevens ooit nog iets van Armstrong heeft ondervonden, maar Slava Ekimov werd nadien zowat zijn favoriete ploegmaat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.