Het tweede boek dat ik in mei 2010 op Tenerife heb gelezen is “Skumtimmen” uit 2007 van de Zweed Johan Theorin. Het werd door Corry van Bree voor uitgeverij De Geus vertaald als “Schemeruur” en alhoewel ik geen Zweeds ken, lijkt me dit een vrij letterlijke vertaling. Op p.27 wordt uitgelegd waarom dit de titel is: “Het schemeruur was begonnen – de tijd van de griezelverhalen. Toen hij als kind in Stenvik woonde, was dat de tijd dat het werk op de akkers en in de botenhuizen voor die dag werd neergelegd. Alle mensen kwamen bij elkaar in hun huizen omdat het avond werd, maar de petroleumlampen werden nog niet aangestoken. De ouderen zaten in de schemering, praatten over wat ze die dag hadden gedaan en wat er in de andere boerderijen in het dorp was gebeurd. En soms vertelden ze verhalen aan de kinderen in huis.”

De “hij” in dit citaat is Gerlof Davidsson, een man in een bejaardentehuis, en alhoewel hij niet echt de centrale figuur is in het boek is hij het toch die uiteindelijk het raadsel ontrafelt, wat behoorlijk origineel is voor een thriller.

Maar nóg origineler ware geweest dat het nu eens geen “whodunit” was. Gedurende 95% van het boek leef je als lezer in de overtuiging dat de man die de kleine Jens op een uiterst mistige dag tegenkomt op de “alvaret” ook zijn moordenaar is.
De “alvaret”, by the way, is een woord dat niet in Van Dale staat, maar dat van Bree toch als een “gewoon” woord gebruikt. Ik dacht dan ook dat het een typisch Scandinavisch landschap betrof dat net zoals de Hongaarse poesta of de Argentijnse pampa zijn weg naar het algemeen Nederlands had gevonden, maar dat blijkt toch niet zo te zijn. Volgens Wikipedia is de “Stora Alvaret” wel degelijk een heel specifiek plateau in het zuiden van het Zweedse eiland Öland, waar het boek zich afspeelt. De naam betekent ‘Grote Alvar’, alvar duidt op de kalksteenbodem en daarmee op de organismen die daarop leven.
Maar goed, dit terzijde ter lering en instructie. Die persoon, Nils Kant, blijkt in de rest van het verhaal op te duiken in angstaanjagende situaties, waarbij we ook een blik worden gegund op z’n perverse redenering en verwrongen ziel. Dat vond ikzelf zeer boeiend en ik was blij dat het verhaal hierrond draaide en dat de ontrafeling van de misdaad naar de achtergrond werd verschoven. Tot er op het einde toch nog een konijn uit een hoed wordt getoverd. Een beetje jammer vond ikzelf, maar “echte” thrillerliefhebbers lusten er wel pap van!
Johan Theorin (geboren in 1963) was tot nu toe journalist en scenarioschrijver. Hij publiceerde eerder een twintigtal korte verhalen in verschillende tijdschriften en bloemlezingen. “Schemeruur” is de eerste van vier misdaadromans, die samen de ‘Vier seizoenen van Öland’ zullen vormen. Theorin bracht in zijn jeugd elke zomer door in een vakantiehuisje op Öland, waar de vier romans gesitueerd zijn. De nummers twee en drie, “Nattfåk” (2008) en “Blodläge” (2010) zijn ondertussen ook reeds uit, maar ik weet niet of ze al in het Nederlands zijn vertaald.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.