Vandaag wordt Kevin Rowland, de vroegere frontman van de Engelse groep Dexy’s Midnight Runners, 65 jaar. Eind jaren zeventig moest ik voor De Rode Vaan hun eerste elpee “Searching for the young soul rebels” recenseren en daar was ik al zeer lovend over. En toen moest hun grootste hit, “Come on Eileen”, nog komen!

Een anti-punkgroep. Dat ik dàt nog mag meemaken! “1976 is that way,” zei Kevin Rowland, lead-zanger van Dexy’s Midnight Runners, wijzend op de uitgang, tegen de traditionele Bilzener punks die het anti-punk karakter van de groep duidelijk aanvoelden en hun ongenoegen dan ook luidkeels kenbaar maakten.
Nochtans komt Rowland zelf oorspronkelijk van een new wave-groep en dat hoor je duidelijk aan zijn manier van zingen die niet helemaal past bij de blanke rhythm’n’blues-geluiden die vooral de kopersectie van de groep voortbrengt. Jacky Huys zegt in De Morgen dat hij niet kàn zingen; misschien bedoelen we allebei hetzelfde…
Toch is Rowlands stem voor mij nauwelijks een beletsel om Dexy’s Midnight Runners aan mijn hart te drukken. In hen herleven immers groepen als Cliff Bennett and the Rebel Rousers en The Zoot Money Big Roll Band. De tenorsaxofonist is zelfs nog lid geweest van Geno Washington and his Ram Jam Band, aan wie dan ook de single is opgedragen. Met hun versies van Stax-hits bliezen deze groepen de Memphis Horns nieuw leven in (zeg dat wel!) en zorgden ervoor dat de Sounds of the Sixties zo Fabulous waren (ja, daar zal ik wel altijd op vastgepind blijven).
In tegenstelling tot de Liverpoolse groepen die zich meer tot Tamla Motown wendden, was in de rest van Engeland, met name in Londen en Birmingham (waar ook Dexy’s Midnight Runners vandaan komen) Stax meer geliefd. Dit resulteerde in een hardere, meer opzwepende sound die ik ontzettend graag hoor herleven via Kevin Rowland en de zijnen, maar die ook te horen is op “Bouncing in the red, a Birmingham compilation”. Vooral de B-kant mag er zijn. Zelfs met de jazz-rockachtige instrumental « Cruisin’ » van Rainmake, die een overgang vormt naar twee meer autochtoon Engels klinkende afsluiters : « I don’t want to die young » van Mean Street Dealers (met een subtiele synthesizer) en “In the night” van Quads (met Beatle-invloeden, maar iets te koel). Conclusie voor deze B-kant : sterke Amerikaanse invloeden en bijna helemaal lekker dansbaar. Een plezante kant zowaar, wat van de voorzijde niet kan worden gezegd. Ja, zo gaat dat. Je ziet de achterkant en je denkt: mmmm, dat ziet er lekker uit. Tot je dan de voorzijde ziet.

Referentie
Dexy’s Midnight Runners, Searching for the young soul rebels, EMI 1 A 062-07319
Bouncing in the red, a Birmingham compilation, EMI EMC 3343

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.