De Amerikaanse sopraan Kathleen Battle wordt vandaag zeventig jaar.

Zij werd geboren in Portsmouth, Ohio, als jongste van zeven kinderen en kwam via haar moeder in aanraking met de Afro-Amerikaanse gospelmuziek van de kerk waarin zij actief was.
Battle studeerde aan het Cincinnati College-Conservatory of Music in Cincinnati (Ohio) en werkte daarna als muzieklerares. Onder leiding van dirigent Thomas Schippers maakte zij op 9 juli 1972 haar professionele debuut op het muziekfestival in Spoleto (Italië) met Brahms’ Ein deutsches Requiem. Drie jaar later beleefde zij haar operadebuut als Rosina in Rossini’s Il barbiere di Siviglia.
Battle ontwikkelde zich in de jaren tachtig en begin jaren negentig verder tot lyrisch en coloratuursopraan. Helaas is het succes haar een beetje naar het hoofd gestegen. Zo maakte zij het begin 1994 tijdens de repetities van “The daughter of the regiment” (een veramerikaanste Donizetti?) zo bont dat ze aan de deur werd gezet en vervangen door Harolyn Blackwell. Een personeelslid van de opera vatte het in een grapje samen: “Ken je het verschil tussen een pitbull en een diva? Juwelen!” En T-shirts met “I survived the Battle” werden gretig verkocht. Columnisten stelden ook al een opera in het vooruitzicht over het schaatsschandaal tussen Tonya Harding en Nancy Kerrigan, waarbij Battle dan de slechte Harding zou kunnen vertolken en Frederica von Stade met haar all-American smile de trutterige Kerrigan.
Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik op dat moment wel hield van de barok-CD die ze samen met trompettist Wynton Marsalis had gemaakt (zie foto), al had die ongetwijfeld weinig te maken met de “historische uitvoeringspraktijk” die ik toen nog volop aan het ontdekken was. Over de bijdrage van Marsalis heb ik trouwens nog een leuke anekdote. In het kader van het Festival van Vlaanderen ging toen immers de radio-uitzending van Fred Brouwers live vanuit het museum Vanderhaeghen in de Veldstraat in Gent. Fred speelde bij die gelegenheid een nummer uit die CD en liet de aanwezigen raden wie de uitvoerders waren. Mijn toenmalige vriendin en ik lagen vooral in discussie over het feit of het nu een natuurtrompet was of niet (ik weet, eerlijk, niet meer wie voor wàt opteerde, maar aangezien zij op dat vlak wat meer onderlegd was dan ik zullen we maar aannemen dat zij het bij het rechte eind had). Toevallig stond op dat moment naast me de programmadirecteur van het FVV en ik vroeg hem dus wat hij ervan vond. Een natuurtrompet, zei hij. Toen nadien bleek dat het Wynton Marsalis was, had ik de indruk dat hij boos was op mij omdat ik hem er zogezegd ingeluisd had. Maar mijn vraag was zonder bedoelingen, je moet dit van mij aannemen. En ik vind het trouwens ook niet zo erg dat die autoriteit zich vergiste, ook al moet ik altijd aan deze anekdote denken als hij weer eens tegen een reusachtige som naar alweer een andere buitenlandse opera wordt verpatst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.