Taylor Phinney (Boulder, 27 juni 1990) is een Amerikaans baan- en wegwielrenner die anno 2018 rijdt voor Team EF Education First-Drapac p/b Cannondale. Hij is de zoon van voormalig wielrenner Davis Phinney en voormalig wielrenster en schaatsster Connie Carpenter-Phinney. Phinney werd in 2009 en 2010 wereldkampioen op de individuele achtervolging (foto Erik Westerlinck).

Phinney kende zijn grote doorbraak in 2007 toen hij in Aguascalientes wereldkampioen tijdrijden bij de junioren werd op de weg. In hetzelfde jaar werd hij ook nog Amerikaans kampioen individuele achtervolging op de baan.
In juli 2008 werd Phinney voor het eerst wereldkampioen op de baan, in de juniorencategorie veroverde hij het goud op de individuele achtervolging. Enkele dagen later slaagde hij er echter niet in zijn wereldtitel tijdrijden op de weg te verdedigen, hij veroverde wel brons op acht seconden van winnaar Michał Kwiatkowski.
Nog geen maand later mocht hij de Verenigde Staten vertegenwoordigen op de Olympische Spelen in Peking. Hij werd zevende op de individuele achtervolging.
Bij de profs gooide hij hoge ogen bij de wereldkampioenschappen baanwielrennen 2009, hij won goud op de individuele achtervolging en zilver op de kilometer.
Later dat seizoen won hij op de weg Parijs-Roubaix voor beloften. Hij is de eerste Amerikaan ooit die deze wedstrijd won.
In 2010 verdedigde hij bij de wereldkampioenschappen met succes zijn titel op de individuele achtervolging. In de finale rekende hij af met zijn ploeggenoot bij Trek-Livestrong Jesse Sergent. Hij won ook brons op het onderdeel omnium. Hij werd per 1 augustus 2010 als stagiair toegevoegd aan de ploeg van Team RadioShack. Op 18 september werd Phinney Amerikaanse kampioen tijdrijden bij de elite. Op 29 september werd hij wereldkampioen tijdrijden voor beloften in Geelong, Australië.
Vanaf 2011 reed Phinney voor het Amerikaanse BMC Racing Team. Hij won de eerste etappe (een individuele tijdrit) in de Ronde van Italië van 2012 en reed daarna enkele dagen in de roze trui. Tijdens de Olympische Spelen in Londen was Phinney twee keer dicht bij een medaille: zowel in de wegrace als in de individuele tijdrit werd hij vierde. Het WK wielrennen in Nederlands Limburg bracht de Amerikaan twee maal zilver: in de ploegentijdrit werd hij met zijn ploeg BMC tweede achter Omega Pharma-Quickstep en in de individuele tijdrit werd hij tweede op slechts vijf seconden van winnaar Tony Martin.
In mei 2014, tijdens het Amerikaans kampioenschap tijdrijden, liep Phinney een zware beenbreuk op, toen hij werd aangereden door een moto. Hij werd als verloren voor de wielersport beschouwd en dankzij een goede verzekering zou hij niet meer hoeven te werken. Toch wees hij deze gouden deal van de hand en vocht zich een weg terug. Hij maakte zijn rentree pas 15 maanden later, tijdens de Ronde van Utah in augustus 2015. Kort na zijn rentree won hij al de eerste etappe van de Ronde van Colorado, maar het was wel duidelijk dat de grote belofte van weleer nooit meer zou worden ingelost. Ook in zijn hoofd heeft Phinney een wijziging ondergaan. Het wielrennen beheerst nu niet langer zijn hele leven, hij heeft ook de schilderkunst ontdekt. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.