Zelffinanciering van de clubs, transferpolitiek, shirtreclame, Sovjetspelers bij buitenlandse topclubs: volgens Vjatsjeslav Koloskov, hoofd van de afdeling voetbal en ijshockey binnen het ministerie van sport in de Sovjet-Unie, zijn het allemaal even zoveel tekenen van perestroïka in het Sovjetrussische voetbalbestel. De evenredige betaling, onafgezien van de geleverde prestatie, heeft tot nu toe tot te veel laksheid en gebrek aan motivatie geleid, aldus Koloskov.

HET SPORTCOMITEE
Betere voetballers in de Sovjet-Unie verdienen zowat 450 roebel per maand, wat zo’n 27.000 BF betekent. Drie keer meer is dat dan het gemiddelde inkomen, maar niet hoger dan geschoolde werknemers in moeiijke zones van het land (de koudste gebieden b.v.). Vassili Rats, één van de opmerkelijkste spelers op het jongste Europese kampioenschap vindt dat dit niet langer opgaat. « Wij moeten uitkomen tegen voetballers die bij winst een premie krijgen die hoger ligt dan wat wij in heel onze carrière verdienen. Het is hoog tijd dat de perestroïka ook tot het voetbal doordringt. Ook daarvoor hopen wij op de gunstige invloed onder Gorbatsjov ».
Rats is pas 27 en ongetwijfeld nog te jong om voor een transfer naar het Westen in aanmerking te komen. Vagiz Khidiyatullin (29) speelt het komende seizoen wel in het Westen. Hij is na Oleg Blochin de tweede internationaal om de stap te wagen. Blochin (32), het monument, werd « geplaatst» door het comité bij de Oostenrijkse tweedeklasser Steyr, waarmee hij ook kampioen werd. Het transferbedrag ging naar de federatie, een deel van Blochins inkomen ook. Khidiyatullin (Spartak Moskou) gaat naar het Franse Toulouse. Daar had men ook belangstelling voor doelman Rinat Dassaev, maar een officiële aanvraag werd nooit gedaan. Nochtans is zo’n aanvraag volgens Koloskov een conditio sine qua non.
« De manier waarop dergelijke vraagstukken in behandeling worden genomen is de volgende: de buitenlandse club dient zich officieel per brief te wenden tot het Sportcomité van de USSR, waarin wordt verzocht om de transfer van een bepaalde speler en waarin de belangrijkste voorwaarden worden uiteengezet. Voor een positieve beslissing van de aanvraag is noodzakelijk: ten eerste de toestemming van de speler, ten tweede toestemming van de club waarvoor hij op dat moment uitkomt en ten derde de toestemming van de raad van de bond waartoe de club in de regio of republiek behoort. De definitieve beslissing over de afsluiting van een verdrag berust bij het Sportcomité. Wat betreft de transfer van Sovjet-spelers in de hoedanigheid van meespelende trainers is deze toestemming overigens in principe al aanwezig. Een voorbeeld daarvan is Sergei Sjavlo, die uitkomt voor het Oostenrijkse “Rapid”. Soms doen zich bepaalde specifieke moeilijkheden voor, zoals in het geval van Oleg Blochin. De beoordeling van een contract tussen hem en zijn Oostenrijkse club werd bemoeilijkt door het feit dat hij militair is. Maar het probleem van zijn buiten dienst treden werd opgelost en nu zijn er praktisch geen problemen meer ».
AUTOBIOGRAFIE
Oleg Blochin, de vroegere spits van Dynamo Kiev en het nationale team van de USSR, is nog even populair als toen hij als beste voetballer van Europa werd onderscheiden met de Gouden Bal. In zijn geboortestad wordt hij omringd met een aandacht die soms wat al te opdringerig is.
« Ik ga met mijn vrouw pas een bioscoopzaal binnen als de film al begonnen is en we moeten twee keer per jaar van telefoonnummer veranderen. In de auto op straat verschijnen is al helemaal gevaarlijk, want elke verkeersagent vindt wel een voorwendsel om mij even te laten stoppen. Vandaar dat ik maar besloten heb om een boek te schrijven : dan kon ik meteen op alle vragen tegelijk een antwoord geven. »
Maar Oleg Blochins autobiografische verhaal « Voetbalexamen » doet allerminst denken aan de memoires van een topsporter. Het is allereerst het verhaal van Dynamo, de voetbalclub die al een kwart eeuw lang de toon aangeeft in het Sovjet-voetbal.
Hij weet dat Dynamo, de club waaraan hij de beste jaren van zijn jeugd heeft gegeven, de allerhoogste lof verdient. Maar Oleg Blochin zou Oleg Blochin niet zijn — een oprecht en zelfkritisch mens — als hij niet ook zou vertellen hoe moeizaam de faam van zijn club tot stand is gekomen en welke moeilijkheden de spelers hebben moeten doormaken en overwinnen. Het « visitekaartje » van de club uit Kiev oogt uitermate indrukwekkend: twaalf maal kampioen van de USSR en zeven keer reisde de Sovjet-voetbalbeker na de bekerfinale naar Kiev. In 1975 en 1986 wonnen de spelers uit Kiev de cup van de Europese bekerwinnaars, terwijl zij eveneens de supercup in hun bezit hebben gehad.
Blochin is geboren en getogen in een gezin waar iedereen weg was van atletiek. Olegs moeder was in het verleden meermalen kampioene en recordhoudster van de USSR op de sprint. Haar zoon gaf echter de voorkeur aan voetballen. Hoewel de genen van zijn ouders wel degelijk hun eigen rol speelden, want Oleg is recordhouder op de sprint geweest onder de aanvallers en hij heeft van dat voordeel op het voetbalveld meer dan eens gebruik gemaakt. En met de tijd kwamen ook de ervaring, hardheid in het sportieve gevecht en het vermogen om zijn teamgenoten tijdens de wedstrijd zonder woorden te begrijpen en overzicht over het veld te houden.
Maar de weg die Oleg Blochin — na Lev Yashine de meest onderscheiden en populairste voetballer van de Sovjet-Unie — heeft moeten afleggen is niet eenvoudig en gemakkelijk geweest. Hij werd vanaf de tribunes toegejuicht, maar op het veld kreeg hij scherpe verwijten te horen. Als zijn tegenstanders niet goed genoeg waren om de strijd met hem aan te gaan, grepen zij soms naar ongeoorloofde middelen. In 1979 was Oleg Blochin gedwongen een operatie aan zijn knie te ondergaan. Dat had bijna het einde van zijn voetbalcarrière betekend, maar toen maakte hij kennis met Irina Derjoegina, tweevoudig wereldkampioene in de ritmische gymnastiek en eveneens gedwongen om een zware blessure te boven te komen om in de sportwereld terug te keren. Dat was voor Blochin de aanloop tot een nieuwe carrière.
In het spoor van Blochin is er in het westen ook belangstelling voor Aleksander Zawarov, Igor Belanov, Oleg Protasov, Pavel Jakowenko en enkele andere spelers van het nationale team. Koloskov zegt hierover: « Het staat echter vast dat wij bij beslissingen over zaken die verband houden met vooraanstaande Sovjet-voetballers in de allereerste plaats rekening zullen houden met de belangen van ons nationale team, met de eigen mening van de voetballers, met de beslissing van de clubs waar deze spelers de toonaangevende figuren zijn, en eveneens met de mogelijkheid dat er schade zal worden toegebracht aan het voetbal als kijkspel en dat er minder toeschouwers zullen komen bij de wedstrijden om het kampioenschap van de USSR ». En dat kan niet natuurlijk, als men ook hier de perestroïka wil doorvoeren…

Referentie
Jan Segers, Perestroïka, ook in het voetbal? De Rode Vaan nr.32 van 1988

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.