De Engelse zangeres Kate Bush ook alweer zestig jaar oud. Alhoewel ik in 1978 oorspronkelijk overweldigd was door haar versie van Emily Brontë’s (*) “Wuthering heigths” in iets meer dan drie minuten (en ik was blijkbaar niet de enige, afgaande op Humo’s pop poll van dat jaar), dan vond ik al snel dat het eerder muziek om naar te “kijken” was (**). En dat zal op zestig jaar wel steeds moeilijker worden, vrees ik…

De oudste vorm van poëzie is gezongen poëzie. Het spreekt dus bijna vanzelf dat men in ongeveer alle muzikale genres getracht heeft die twee met elkaar te verzoenen. Evenzeer vanzelfsprekend is het dat indien men poëzie in de eerste plaats nogal verbaal wil zien (en niet “de la musique avant toute chose” zoals bij Verlaine, Van Ostayen en Gezelle b.v.) dat men dan tot een strakke muziekvorm moet komen die zich als het ware aanpast aan de woorden (b.v. kleinkunst, chanson, klassieke liederen). Vandaar dat traditionele poëzie en pop nooit goed te verzoenen zijn geweest (over de speciale pop-poëzie ga ik het hier nu niet hebben). Toch hebben sommige mensen binnen de toegestane perken nog aardig werk afgeleverd. Zoals enkele jaren geleden Gilbert O’Sullivan b.v. van wie nu in een goedkope heruitgave al zijn beste werkjes opnieuw te verkrijgen zijn (Clair, Nothing rhymed, Alone again naturally, enz.), of nu Kate Bush.
Ik was dol op “Wuthering Heights” van Kate Bush. Dat moest wel bijna. Het gelijknamige werk van Emily Brontë had ik ook al in één ruk uitgelezen, de filmopnamen waren prachtig en over de fysionomie van Kate heb ik al eens eerder een boompje opgezet. Kortom, het mocht duidelijk zijn dat ik haar een uitstekende Cathy Earnshaw zou vinden in de zoveelste verfilming van “Woeste Hoogten”. Ik schreef haar zelfs een persoonlijke brief, iets wat ik sinds mijn vlegeljaren niet meer gepresteerd had (en ik kreeg uiteraard geen antwoord, iets wat ik ondertussen al verdrongen had). Maar de elpee “The Kick Inside” (die ik, eerlijk gezegd, nooit in optimale omstandigheden heb kunnen beluisteren) kon mij reeds minder bekoren. Kate Bush leek mij een pop-assepoester die slechts één nacht zou schitteren. En deze “Lionheart” bevestigt jammer genoeg mijn vermoeden. De single “Hammer Horror” (op zich zeker niet zo goed als “Wuthering Heights” en zelfs niet als “The man with the child in his eyes”, de tweede single die uit “The Kick Inside” werd getrokken) is nog het beste wat hierop staat en voor de rest is het huilen om al dat verspilde geld (want EMI heeft er wat tegenaan gegooid voor haar promotie!).
Dat schreef ik in De Voorpost (niet gedateerd) en uiteraard verklapte ik niet dat die brief (van 14 april 1978) te maken had met mijn rock-opera “De Kat”. Maar aangezien ik besloten heb op deze blog àlles te publiceren, volgt hier alsnog de brief in kwestie:

Dear Miss Bush,
Not only I am very impressed by your talents as a singer and a writer, but most of all the promotion film for “Wuthering Heights” in the Netherlands convinced me that you are really the person most fit to play the title-role in a rock-musical we are preparing at this moment. Naturally, we are writing in Dutch, but last year I have made an English “outline” in order to present the play to several people, no matter what language they spoke. As it turned out, a Flemish composer and a Dutch producer got interested, therefore we started to work in Dutch. If, however, you become interested, I will of course translate the play as it is now. It will need another co-operator for the English dialogues also, which can be you yourself naturally.
I hope I will get a, preferably positive, answer from you in a short time. Thank you very much and I wish you a lot of success.
Yours sincerely,
Ronny De Schepper

Uiteraard kreeg ik geen antwoord. Drie jaar later bracht Kate een single uit die “Sat in your lap” heet en het enige wat we ervan kunnen zeggen met de hoes is de hand is: “Was ’t maar waar!”. Want dit is muziek om naar te kijken, maar niet om aan te horen.

(*) Die overigens dus eveneens vandaag verjaart. Ze zou bij leven en welzijn 200 jaar oud zijn geworden. Zou dit nu echt toeval zijn of zou het feit dat ze op dezelfde dag verjaart Kate Bush hebben aangespoord om het nummer te schrijven?
(**) Trouwens als ik heel eerlijk ben dan was dat ook bij “Wuthering Heights” reeds het geval, want het was toch het meest door de gitaarsolo van David Gilmour van Pink Floyd op het eind dat ik muzikaal werd bekoord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.