Vandaag is het ook al dertig jaar geleden dat de Duitse zangeres Christa Päffgen, beter bekend als Nico, is overleden. Ikzelf heb het over haar in mijn stuk over Lou Reed en The Velvet Underground, maar toen ze in 1981 kwam optreden in de Brusselse Ancienne Belgique schreef ene Rudy Veirman hierover een recensie voor De Rode Vaan. Hij deed dit ongetwijfeld naar aanleiding van onze oproep tot medewerkers aan onze poprubriek en alhoewel ik geloof dat ik hem daarna nog wat elpees ter recensie heb gestuurd, heb ik hem nooit ontmoet en ik weet dus eigenlijk ook niet wie hij is. Sorry, Rudy, maar toch bedankt!

De indruk die Nico eind jaren zes­tig maakte als zangeres van The Vel­vet Underground en later in mindere mate als solozangeres, bleef bij een elitair publiek lange tijd nazinderen. Haar opmerkelijke stijl, met het har­monium in de hoofdrol, bezorgde haar een fameuze bühnereputatie. Desondanks was ze geen echte trendsetter, daarvoor waren Lou Reeds aanverwante oeuvres te over­weldigend (« Berlin » b.v.), maar klassestukjes als « I’ll be your mirror », « All tomorrow’s parties » of de elpee « Marble Index », daar kan je niet zo maar overheen kijken. Daar haar laat­ste heldendaden dateren van zo’n slordige zes jaar geleden, werd met veel belangstelling uitgekeken naar de nieuwe elpee « Drama of exile ». Die kwam in het concert in de Ancienne Belgique ruim aan bod en de groep murwde er zich moeite­loos doorheen (« One more chance » is prachtig). De podiumact van Nico is al even ordinair als de avond zelf: geen bijzondere gimmicks, enkel een uitdagende présence, hangend aan de microfoon met sigaret en fles bin­nen handbereik. « I’m sorry you all have to stand up, » zegt ze. Rond de klok van tienen ben ik de laatste om de meid ongelijk te geven; ik hou het dan ook voor bekeken. Voor wie wil een geslaagd concert dus, met vla­gen van muzikale perfectie, maar al­lemaal zo koel en wars van emotie.

Referenties
Rudy Veirman in De Rode Vaan nr.51 van 1981
Ronny De Schepper, Met een allesbehalve fluwelen tong, De Rode Vaan nr.12 van 1988

Een gedachte over “Nico (1938-1988)

  1. Er is een mooie ontluisterende film die Nico Icon heet.

    Ook een boek, geschreven door een jonge snaak die keyboards speelde tijdens haar laatste tournees.

    Goed boek, trouwens.

    Ik gaf het ooit cadeau aan een smeuïge Duitse blondine in wier B&B ik logeerde in Portugal.

    Sie war sehr enttäuscht of hoe schrijf je dat.

    Surtout omdat ze( Nico, niet Renate) heroïne , met injectiespuiten inbegrepen, in haar reet stopte bij grensovergangen.

    Schengen kwam later.

    Ik heb haar 2of 3 keer live gezien, zelfs samen met John Cale, en iedere keer moest men mij kalmeren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.