Vandaag op On this day: “1973 Ray Davies announces retirement from Kinks then attempts suicide”. Daar had ik nog nooit van gehoord en het staat dus ook niet vermeld in mijn artikel over de zanger van The Kinks. Dat moet ik dus even nagaan…

En inderdaad, even googelen levert vele hits op, het is dus onbegrijpelijk dat mij dit tot nu toe ontgaan is. Ik heb uiteindelijk een fragment van op de pagina van het literaire tijdschrift DW B geselecteerd. Het is van de hand van Maarten Steenmeijer en draagt als titel “De onvrijwillige ironie van Ray Davies“:
Het enorme succes van ‘Lola’ bleek een pyrrusoverwinning te zijn. In de eerste plaats omdat Davies nog altijd niet was geworden wat de Beatles, de Stones en The Who inmiddels wel waren: popgroepen die nu vooral werden gewaardeerd voor hun albums. En in de tweede plaats omdat ook de singles die Davies na ‘Lola’ schreef geen grote hits werden. The Kinks leken dus in dubbel opzicht zo’n beetje uitgerangeerd te zijn. Davies legde zich hier niet bij neer. Hij ging weer aan de slag en maakte twee albums die opvallend veel van elkaar verschilden. Op Muswell Hillbillies (1971) ging hij terug naar zijn Londense wortels en op Everybody’s in Show-Biz, Everybody’s a Star (1972) tapte hij uit een heel ander vaatje door identiteit voor het voetlicht te brengen als een onwerkelijke werkelijkheid. Daarbij voegde hij de daad bij het woord door zich een genderbender uiterlijk en dito gedrag aan te meten dat helemaal bij die tijd maar misschien minder goed bij Ray Davies paste.
Ironie? Ongetwijfeld. Maar hoe vrijwillig was die ironie? Die vraag dringt zich op naar aanleiding van de ramp die zich in 1973 voltrok toen Davies tijdens een optreden tot verbijstering van iedereen, inclusief zijn bandgenoten, ineens het einde van The Kinks aankondigde en een geruchtmakende zelfmoordpoging deed (*). Davies krabbelde weer overeind en schakelde vervolgens over naar een nog hogere versnelling. Hij schreef de ene popopera na de andere en organiseerde tournees die vanwege de toegevoegde blazerssectie en decors handenvol geld kostten. Het ene na het andere project – Preservation Act I (1973), Preservation Act II (1974), Soap Opera (1975), Schoolboys In Disgrace (1975) – flopte. Ze deden de frenetieke Davies niet alleen moreel maar ook financieel de das om.

(*) Op de Engelse Wikipedia weet men te melden dat het “by a drugs overdose” was en dat “the breakup of his first marriage” ook een rol speelde. En men voegt eraan toe: “he was later diagnosed with bipolar disorder.”

Een gedachte over “45 jaar geleden: zelfmoordpoging van Ray Davies

  1. Bipolar disorder my ass.

    He was gay, his favourite sister died when thirty when he was a young boy.

    The sound the Kinks depended on Ray & Dave ’s singing together, but like real brothers they hated each other’s guts.

    He wrote great lyrics but live they couldn’t reproduce the sound of their over-produced records.

    I saw them live in 78 and they were fucking great.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.