Net zoals voor Piet Lampaert de kennismaking met de redactie van De Rode Vaan begon met een begrafenis (Gerard Calsijn), zo eindigde bij wijze van spreken ook zijn medewerking aan de Rode Vaan met een begrafenis.

Middenin de troebelen tussen de redactie en de partijleiding (met dien verstande dat Jef Turf de kant van de redactie had gekozen… of wij de zijne, zo men wil) stierf immers totaal onverwacht op 19 oktober 1987 Alfons Goossens, sinds jaar en dag cartoonist van de Rode Vaan. Ik herinner me nog hoe na de asverstrooiing redactie en partijleiding elk in een apart café de traditionele druppel op het afscheid van Fons gingen doorspoelen.
Kort daarna stelde de partij een tekst op die De Rode Vaan zowat met de grond gelijk maakte. Toch duurde het nog tot 8 juli 1988 vooraleer Piet officieel de Rode Vaan zou verlaten. Onder de titel “Dag Piet” (een knipoog naar het fameuze “Dag Miel”-artikel, waarmee Jef Turf destijds Miel Dullaert op de Rode Vaan had verwelkomd) verscheen toen de volgende tekst:
Wij stellen onze lezers ervan in kennis dat hoofdredacteur Piet Lampaert ons vanaf 8 juli e.k. definitief verlaat.
Namens de redactie wensen we, ondanks de meningsverschillen die er de jongste maanden gerezen waren, onze erkentelijkheid te betuigen voor de inzet van Piet die gedurende zeventien jaren het wel en wee van de Rode Vaan meemaakte. Wij hopen dat hij spoedig een andere werkkring zal vinden en wensen hem en zijn gezin het beste toe voor de toekomst. Vanaf 8 juli zal de functie van hoofdredacteur waargenomen worden door ondergetekende, waarbij u steeds terecht kunt voor politiek-redactionele vragen. Voor het organisatorisch-praktische werk gelieve u zich te wenden tot Ronny De Schepper die het redactiesecretariaat zal waarnemen.

Was getekend: Miel Dullaert, Politiek Directeur, maar de tekst was door mezelf geschreven. De meeste redactieleden waren ondertussen reeds opgestapt, alleen Jan Mestdagh en ikzelf waren achtergebleven, in afwachting dat we een andere betrekking zouden vinden. Aangezien er buiten mezelf dus niemand meer vertrouwd was met de praktische totstandkoming van een weekblad heb ik dus een tijdlang ervoor gezorgd dat de Rode Vaan toch kon blijven verschijnen. Dat is me destijds door een aantal mensen kwalijk genomen, maar het doet me plezier dat ondertussen die plooien alweer zijn gladgestreken. Ik kan geen andere reden aanvoeren dan dat ik, om het met de woorden van Vic Van Saarloos te zeggen, aan De Rode Vaan mijn hart had verpand “net of dat blad van mij zou zijn“…
Piet zelf tilde er alleszins niet zwaar aan: niet zo heel lang daarna zou ik opnieuw bij hem beginnen werken (bij de Vlaamse Socialistische Zelfstandigheden) en het eerste wat we deden, toen ik herbegon, was op een soort van bedevaart gaan naar de vroegere redactie op de Lemonnierlaan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.