Vandaag is het vijftig jaar geleden dat één van mijn lievelingsgroepen, The Yardbirds, werd ontbonden. Ik ben het nog speciaal gaan nakijken, maar er was blijkbaar geen echte aanleiding. De groep was steeds meer uit de gratie van het publiek gevallen en op de duur zat er niks anders op dan ermee te stoppen en iets nieuws te beginnen. Het wordt allemaal redelijk goed (de fouten heb ik eruit gehaald) uitgelegd in onderstaand stuk op Wikipedia.

In 1962-63 begon de band in de buitenwijken van Londen onder de naam “the Metropolis Blues Quartet”. In 1963 werd de naam veranderd in “The Yardbirds” (een andere naam voor “jailbirds”). Ze kregen volop de aandacht van de Britse rhythm and blues-scene toen ze The Rolling Stones opvolgden als de officiële huisband van de Londense Crawdaddy Club.
In het begin bestond de line-up uit Keith Relf (zang en mondharmonica), Chris Dreja (slaggitaar), Paul Samwell-Smith (basgitaar), Jim McCarty (drums) en Anthony “Top” Topham (sologitaar). Top werd al gauw vervangen door de toen nog onbekende Eric Clapton.
Onder begeleiding van Crawdaddy’s impresario Giorgio Gomelsky, die de rol van manager en producer op zich nam, kregen ze in 1964 een contract bij het Columbia-label van EMI. De band was voor het eerst op plaat te horen als begeleidingsband van de blueslegende Sonny Boy Williamson, met wie ze door Europa toerde. In 1964 kwam op die manier het eerste album uit, Five Live Yardbirds.
De band wilde ook de popmarkt veroveren en bracht enkele singles uit. De eerste singles waren oude blues-covers, maar ze kregen hun eerste grote succes met For Your Love (*), een nummer geschreven door Graham Gouldman (later 10CC). De single was voor de band het eerste grote succes in eigen land en de grote doorbraak in het buitenland. Alhoewel de single een vernieuwend stuk was en een groot succes, viel hij niet in de smaak bij Clapton, die in die tijd een pure bluesman was. Hij verliet de band begin 1965 en vertrok naar John Mayall’s Bluesbreakers. Als vervanger raadde Clapton Jimmy Page aan, die het aanbod afsloeg en op zijn beurt Jeff Beck aanraadde.
Beck voelde zich meer thuis in de experimentele popmuziek dan Clapton. Onder invloed van Beck ging de stijl richting de psychedelische rock. De eerste hits met Beck waren Heart Full of Soul en Evil-Hearted You, beide opnieuw geschreven door Gouldman.
In 1966 nam de groep een nieuwe manager, Simon Napier-Bell. Samen met Samwell-Smith schreef hij hun hit Over Under Sideways Down en produceerde hij hun eerste studio-album Yardbirds, ook wel bekend als Roger the Engineer. Op dit album mengden ze de blues met Europese folk en Gregoriaanse zang, oosterse invloeden en de bekende “raveups” (**). Dat, in combinatie met Jeff Becks karakteristieke gitaarspel, bracht de band in groot aanzien bij een alternatiever publiek.
Na het uitbrengen van Roger the Engineer besloot Samwell-Smith om te stoppen met de basgitaar en de productie in handen te nemen. Jimmy Page sloot zich aan bij de band en nam de basgitaar tijdelijk over, die vrij snel daarna door Dreja werd overgenomen. Page en Beck speelden voor een korte tijd samen gitaar, totdat Beck in 1966 uit de groep ging en zijn eigen band begon. Er kwam één single uit waarop beide topgitaristen te horen waren, Happenings Ten Years Time Ago, een psychedelisch hoogstandje. John Paul Jones speelde hierop de basgitaar, waardoor het ook als één van de voorlopers van Led Zeppelin kan worden beschouwd. Ook was de band te zien in Blowup, de filmklassieker van Michelangelo Antonioni.
Kort na het vertrek van Beck stapte ook hun manager Simon Napier-Bell op. Hij werd vervangen door Peter Grant, later ook de manager van Led Zeppelin.
Ondanks (of juist door) het vernieuwende geluid van de band was het succes en de populariteit tanende. EMI zette zelfs hitproducer Mickie Most in, een man die succes had geboekt met popacts als Herman’s Hermits en Lulu. Singles, waaronder een cover van Manfred Manns Ha Ha Said the Clown, deden weinig tot niets in de hitlijsten. In juli 1968 ging de band uit elkaar. Page probeerde een nieuwe Yardbirds te creëren, die eerst “The New Yardbirds” zou heten, maar later resulteerde in Led Zeppelin.
Samwell-Smith werd de vaste producer van Cat Stevens, en hielp Relf en McCarty toen deze de folkgroep Renaissance wilde oprichten. Eind jaren zeventig richtte Relf “Armageddon” op, een mengsel van hardrock en folk. Er kwam één album uit voordat Relf in 1976 omkwam door elektrocutie, terwijl hij op zijn gitaar speelde.
In de jaren tachtig traden de overgebleven leden op in een soort reünieband genaamd “Box of Frogs”. Ook Jeff Beck en Jimmy Page maakten soms deel uit van deze band.
In 1992 werden The Yardbirds opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Alle levende leden, onder wie ook Beck, Page en Clapton, kwamen naar de ceremonie.
In 2003 brachten Dreja en McCarty onder de naam The Yardbirds een nieuw album uit, Birdland, en toerden ze door Amerika. Op één track is Jeff Beck te horen. (Wikipedia)

(*) Wat de keuze van bovenstaand hoesje betreft: ik ben moeten afgaan op de vermelding “original”, want ikzelf had het plaatje helaas in een gewoon wit hoesje (die verkoopstechnieken moesten verboden geweest zijn, maar wij wisten toen niet beter). En een hoesje met daarop als b-kant “I wish you would” (van Billy Boy Arnold) heb ik nergens gevonden. Alle hoesjes op het internet hebben als b-kant “Got to hurry”.
(**) A wild party or music situation that is largely off the track, off the wall, off the hook, etc. There was a 60s’ Yardbirds album called, Let’s have a rave-up. This alluded to extended guitar soloing, feedback, assorted abstract musical departure. Rave-up has some history with the influence of psychedelic drugs upon those musicians who would, “shake the air” (Frank Zappa).

Een gedachte over “Vijftig jaar geleden: The Yardbirds ontbonden

  1. Hallo, Ik heb het kortgeleden nog aan de stok gehad met Top Topham, omdat ik een link naar een foto van een boek van hem had gezet. Hij is overigens nooit uit de yardbirds gezet zoals vaak wordt gedacht. Hij was gewoon te jong, en moest van zijn ouders eerst studeren ipv de hort op trekken. Later speelt hij o.a. Mee op een plaat van Willia Souffreau.

    Voor alle duidelijkheid met Clapton maakten ze Five Live Yardbirds. Dat is niet de plaat waarop ze Sonny Boy begeleiden. Die bestaat ook, en dat is een andere live plaat, die nooit officieel binnen het Yardbirds repertoire werd uitgebracht. De laatste LP van de Yardbirds is eigenlijk pas recent officieel verschenen. Een live concert in Amerika, waarbij als applaus het geluid van een stierengevechtring was toegevoegd. Page liet ze telekens weer uit de handel nemen, maar heeft ze nu uiteindelijk zelf gereleased zij het enkel op vinyl.

    De Yardbirds zijn gestopt, omdat het echt niet meer ging met de tot drankorgel verworden zanger. Page, behield de rechten op de naam, en was verplicht om nog een aantal contracten af te werken (vandaar New Yardbirds). Wie naar die concerten ging wist niet wat hij hoorde.

    De restanten van de Yardbirds die inderdaad 2 lp’s uitbrachten als Box of Frogs (enkel de tweede is met diverse gasten waaronder Roger Chapman die een schitterende versie ten gehore brengt van Heart Full of soul), zijn verder af en aan blijven samenspelen. Ooit nog op Rock Zottegem. Soms zelfs samen met Top Topham, en op de LP Birdland (een aanrader. Ooit maakte ook Jim McCarty (drummer) een album met overgebleven leden van de Pretty Th!ings. Als de Pretty Things – Yardbirds Blues band.

    Met vriendelijke groeten, Eddy De Saedeleer

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.