Wie er precies op het eerste festival van Torhout en Werchter (in 1977) te horen waren, staat niet eens meer in de persinformatie, die voor de vijfde uitgave wordt verspreid, vermeld. En wijzelf legden ons toen nog vooral toe op Elisabethwedstrijden en zo (*), zodanig dat we hierover niks meer kunnen vertellen. In ’78 waren we er echter bij.

Dat was dan in de eerste plaats om te zien hoe Raymond van het Groenewoud en de Centimeters (naar wie ik destijds zowat om de veertien dagen ging kijken, zonder overdrijven; als ik wél zou willen overdrijven, zou ik schrijven: “elke week”, wat misschien ook wel waar was) het zouden doen voor zo’n groot publiek, dat niet noodzakelijk voor hén was gekomen. Maar hoeft het nog gezegd? Raymond en de zijnen wonnen met vlag en wimpel. (Anderzijds moet ik er wel aan toevoegen dat de aflevering in Torhout, waar ik naartoe gegaan was, toen nog in een tent plaatsvond. Dus het was zeker nog niet die megamanifestatie van heden ten dage.)
Er was ook nog geen aparte ruimte voor de pers voorzien, dus wij keken toe vanuit de coulissen. Maar dat was nog altijd dicht genoeg om te zien hoe de meiden van Gruppo Sportivo de tent (ook die van ons) en vooral zichzelf opwarmden. Dat waren nog eens meiden! Helemaal anders verging het The Runaways, die met kippebouten van het podium werden gejaagd. Dat moesten ze natuurlijk afreageren achter de coulissen en dat gebeurde zowaar met de kinderwagen van mijn jongste zoon die ze naar elkaar doorstuurden. Wees gerust, John lag er niet in en hij heeft er dus ook niets aan overgehouden. Ik geloof dat hij zelfs een fan is van The Runaways, of althans toch van de groepen die er later zijn uit voortgekomen (Joan Jett b.v.).
Nu hoor ik de Vereniging van de Verontruste Ouders reeds zeggen: “Wat doe je in godsnaam met je kinderen op zo’n zedenverloederend spektakel?” (want mijn oudste zoontje, toen amper vier was er ook bij). Welnu, ik was in goed gezelschap, want Raymond van het Groenewoud was toen bij Danielle Delcart en die had ook haar twee kinderen meegebracht, die ongeveer van de leeftijd van Roddy waren, zodat ze samen konden spelen. Dat waren een jongen en een meisje, maar ik heb enkel de naam van het jongetje onthouden (Ilias) omdat Raymond in die tijd een liedje aan hem heeft opgedragen (“Mama moet komen”).
Tot slot was er nog een fantastische set van Talking Heads, die toen hoge toppen scoorden met “Psycho killer”.

Ronny De Schepper

(*) “Graptsje“. In werkelijkheid is het precies omgekeerd gegaan: nadat ik op popconcerten tinnitus had gekregen, ben ik mij meer voor klassieke muziek gaan interesseren.

Een gedachte over “Veertig jaar geleden: pret met The Runaways op Rock Torhout

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.