Morgen zal het 125 jaar geleden dat de Franse schrijver Guy de Maupassant is overleden.

Toen Gustave Flaubert zijn intrek had genomen in Normandië, werd hij daar de mentor van Guy de Maupassant, die op dat moment nog (o.a.toneelstukken) schreef onder het pseudoniem Joseph Prunier. Als de Maupassant (op voorspraak van Flaubert, maar toch tegen zijn zin) tewerkgesteld wordt in Parijs, vindt hij er soelaas in de “schunnige roeiersclub” van de Goncourts, Zola, Toergenjev en anderen. Hij levert er sportieve prestaties in meerdere betekenissen van het woord, zodat hij uiteindelijk met syfilis wordt opgezadeld. Dat drukt hem echter niet te neer, wel dat de anderen hem stilaan niet langer als “een beloftevolle schrijver”, maar als “een mislukte auteur” beginnen zien.
Daarin komt echter verandering als hij in 1880 naar Normandië terugkeert om er “Boule de suif” te schrijven. Dit kortverhaal gaat over een reisgezelschap dat door een Duitse patrouille (tijdens de Frans-Duitse oorlog) wordt tegengehouden en pas zal worden vrijgelaten als één van de dames de soldaten ter wille is. Aangezien er ook een prostituée bij het gezelschap is, wordt deze door de medereizigers min of meer gedwongen zich aan te bieden. Naderhand wordt ze daarvoor wel op de hak genomen. Met deze metafoor voor de hypocrisie van de Franse bourgeoisie wordt de Maupassant (terecht) als de nieuwe Zola binnengehaald.
Vijf jaar later volgt de “consecratie” met de publicatie van “Bel-Ami”, un roman d’apprentissage, dont l’action se déroule à Paris. Le roman retrace l’ascension sociale de Georges Duroy, homme ambitieux et séducteur, parvenu au sommet de la pyramide sociale parisienne grâce à ses maîtresses. Sur fond de politique coloniale, Maupassant décrit les liens étroits entre le capitalisme, la politique, la presse mais aussi l’influence des femmes, privées de vie politique depuis le code Napoléon. Satire d’une société d’argent minée par les scandales politiques de la fin du XIXème siècle, Bel-Ami est une œuvre inscrite dans le mouvement du naturalisme. Ainsi l’ascension de Georges Duroy peut être comparée à la propre ascension de Maupassant. En effet, Bel-Ami est la description parfaite de l’inverse de Guy de Maupassant, Georges Duroy devenant un arriviste et opportuniste, dont Maupassant se moquera tout au long du roman.
Tegelijk begint echter ook de syfilis zijn werk te doen. De Maupassant schrijft koortsachtig nog een heel oeuvre bij elkaar, maar kan zijn lot uiteindelijk niet ontlopen. Ook al doet hij op de nieuwjaarsnacht van 1892 nog een poging om er zelf een eind aan te maken (door zich de keel over te snijden), toch zal het nog tot 6 juli 1893 duren vooraleer hij zal “mogen” sterven. Die achttien maanden daartussen brengt hij door in het krankzinnigengesticht van Passy, op handen en voeten zijn uitwerpselen opetend en uitbrakend dat hij Christus is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.